. . Kitanjali's Novels . .

ของขวัญวันแม่ชิ้นแรก

2011-09-09T10:10:00.000+07:00

จะโพสต์นานแล้ว ตั้งกะได้รับมาใหม่ๆ จนตอนนี้ขึ้นเดือนใหม่แล้ว...เลยต้องรีบโพสต์ก่อนจะถึงวันแม่งวดหน้า...(ถึงจะอีกนาน แต่ไม่แน่หรอก...เรื่องดองๆ นี่ ของมันเคยๆ อะนะ)

คุณครูเขียนโน้ตมาให้ บอกว่าขอรูปคุณแม่กับน้องหนึ่งรูปนะคะ เรารึก็ไม่ค่อยมีรูปถ่ายด้วยกันที่เราจะดูดีๆ กะเค้าสักเท่าไร ก็ค้นๆ หาๆ พอเจอ ก็ไม่มีเวลาเอาไปอัด (นี่ล่ะข้อเสียอย่างหนึ่งของการถ่ายรูปกล้องดิจิตอล เพราะมักไม่ค่อยได้อัดรูปออกมาดูเป็นแผ่นๆ เหมือนแต่ก่อน) ผลัดคุณครูแล้วผลัดอีก สุดท้ายพอจะปริ้นต์เอง ปริ้นเตอร์ยังปริ้นต์ออกมาสีเพี้ยนเสียอีก เลยต้องฝากคุณพี่ไปปริ้นต์มาให้จากที่ทำงาน (จริงๆ แอบประหยัดหมึกต่างหาก อิอิ)

คุณพี่ปริ้นต์มาให้บนกระดาษโฟโต้อย่างดีหนึ่งรูป กับรูปสำรองซึ่งคงปริ้นต์ทดสอบอีกหนึ่งรูป แต่คุณครูเอารูปที่ปริ้นต์ทดสอบไปใช้แทน

ตอนแรก ก็นึกว่าคุณครูจะเอาไปจัดบอร์ดวันแม่อะไรเทือกนั้น แต่ก็แอบงงๆ เพราะกิจกรรมวันแม่ซึ่งเชิญบรรดาคุณแม่มาให้ลูกๆ กราบนั้นจัดขึ้นเฉพาะสำหรับเด็กอนุบาล ๓ ซึ่งเป็นพี่โตสุดเท่านั้น น้องๆ อนุบาล ๑ และ ๒ ไม่มีกิจกรรมให้แม่ๆ มาโรงเรียน ก็ยังแอบนึกว่า...ปีนี้คงไม่มีโอกาสกับเค้าหรอก

และแล้ววันหนึ่ง ก่อนวันแม่นั่นแหละ...ในกระเป๋านักเรียนก็มีของอะไรอย่างหนึ่งใส่มาด้วย ได้ยินคุณครูบอกให้ลูกเอาของที่ทำให้คุณแม่นะคะ ก็ยังแปลกใจสงสัยว่า...ของอะไร...

จนลูกหยิบมาให้...

ไม่อยากบอกเลยว่าดีใจ...แม้จะรู้ว่าคุณครูมีส่วนช่วยในการทำของขวัญชิ้นนี้ แต่ก็รู้ว่ามีฝีมือของลูกอยู่บนเนื้องานนั้นๆ ทั้งสีที่ระบายเป็นขอบ และกากเพชรทีี่ติดอยู่โดยรอบ รวมไปถึงตัวหนังสือโย้ๆ ที่เขียนไว้บนการ์ด (ถึงจะเขียนโดยที่คุณครูทำตัวหนังสือประไว้ให้ก็เถอะ)

พอรับมาแล้ว...ก็ชมลูก เขายิ้มอย่างภูมิใจ...ซึ่งนั่นล่ะคือสิ่งมีค่าที่สุดยิ่งกว่าอะไร...รอยยิ้มของลูก

วันเยี่ยมชมห้องเรียน อ.๑/๔

2011-09-06T11:21:00.000+07:00

เมื่อวันศุกร์ที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๕๔ ที่ผ่านมา เป็นวันเยี่ยมชมห้องเรียนของห้องอนุบาล ๑/๔ ซึ่งเป็นห้องเรียนของเจนิซ กิจกรรมเยี่ยมชมห้องเรียนนี้จะมีทุกเทอมค่ะ...เพื่อให้พ่อแม่ผู้ปกครองได้เห็นว่าลูกเรียนอะไรบ้างในเทอมนั้นๆ

ต้องบอกก่อนว่าที่นี่เน้นการเรียนเป็นโครงงาน หรือ Project Approach นั่นก็คือ...ให้เด็กๆ นำเสนอเรื่องที่อยากจะเรียนในเทอมนั้นแล้วก็จะโหวตเลือกเรื่องที่มีคนสนใจมากที่สุด สำหรับเด็กเล็กๆ อย่างอนุบาล ๑ คุณครูยังคงมีส่วนในการเลือกหัวข้อ เนื่องจากเด็กยังไม่สามารถที่จะนำเสนอเรื่องที่สนใจอยากรู้ได้เอง คุณครูก็จะพาเด็กๆ ไปเดินเล่นรอบโรงเรียน ดูสวนที่บ้านคุณครูมณีรัตน์ (เจ้าของโรงเรียน) ซึ่งจะมีสัตว์ต่างๆ มีบ่อปลา มีเต่า หลังจากนั้นก็จะถามเด็กแต่ละคนว่าชอบอะไร จากนั้นก็จะเอาคำตอบเด็กๆ มาไล่เรียงเป็นข้อโดยเลือกหัวข้อที่มีคนตอบมากกว่าหนึ่งคนขึ้นไป จากนั้นก็จะโหวตกัน คุณครูจะแบ่งมุมต่างๆ ในห้องตามหัวข้อที่ให้เด็กเลือกแล้วก็ให้เด็กวิ่งไปยืนในมุมของหัวข้อที่ชอบ ที่ต้องใช้วิธีนี้เพราะเด็กวัยนี้ยังยกมือโหวตไม่เป็น...ก็จะเกิดการยกแล้วยกอีก ฉะนั้นให้วิ่งไปยืนตามมุมที่ชอบก็จะทำให้ได้จำนวนที่แน่ชัด โหวตเสร็จก็นับจำนวน (คุณครูจะสอนให้เด็กนับไปด้วยในตัว)

สรุปเทอมนี้หัวข้อที่เด็กๆ เลือกมากที่สุดคือ เรื่องเต่า ซึ่งเจนิซก็เป็นคนหนึ่งที่เสนอเรื่องนี้ (แต่ตอนโหวตไม่ได้โหวตกับเค้าหรอก เพราะไม่สบายอยู่บ้าน แหะๆ)

จากการเรียนเรื่องเต่า...คุณครูก็จะขยายความรู้ต่อไปยังเรื่องต่างๆ ที่เด็กควรจะต้องเรียนรู้ เช่น พยัญชนะ เลข ภาษาอังกฤษ รูปทรงต่างๆ และเน้นให้เด็กได้ทำกิจกรรมทางศิลปะหลายๆ อย่าง ซึ่งเป็นการเตรียมความพร้อมให้เด็กต่อไป (ฝึกกล้ามเนื้อเล็ก)

วันเยี่ยมชมครั้งนี้ คุณครูประจำชั้นจะนำเสนอโครงงานที่เด็กๆ เลือกเรียน และบอกเล่าถึงที่มา ก่อนจะให้เด็กๆ ออกมา่นำเสนอผ่านการร้องเพลง การเต้นเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งเป็นการฝึกให้เด็กกล้าแสดงออกอีกด้วย

เช้าวันนั้นเราตื่นกันแต่เช้า เพราะทั้งพ่อแม่เตรียมตัวไปดูลูกกันทั้งคู่ คุณพ่อถึงกับล็อกคิวกันเลยทีเดียว เนื่องจากช่วงนี้ยุ่งมาก แทบไม่ได้อยู่บ้านอยู่ช่องกับเค้าเลย ลูกคงแปลกใจเพราะพอพ่อแม่มาส่งแล้วก็ยังไม่กลับ แถมมาแอบดูตอนเข้าแถวเคารพธงชาติอีกด้วย กิจกรรมช่วงเข้าแถวที่มณีรัตน์เยอะมากค่ะ ร้องเพลงชาติ สวดมนต์เสร็จ ก็จะต้องทำกิจกรรมอย่างเช่น เต้นตามจังหวะเพลง (แบบง่ายๆ) ตบท้ายด้วยนั่งสมาธิสั้นๆ

หลังจากเคารพธงชาติและเด็กๆ เข้าห้องเรียนแล้ว บรรดาคุณพ่อคุณแม่ผู้ปกครองทั้งหลายก็เข้าห้องประชุม ใช้เวลาพูดคุยไม่นานนักก็แยกย้ายไปที่ห้องเรียนของลูก คุณครูประจำชั้นก็จะกล่าวแนะนำถึงที่มาของโครงงานที่เรียนในเทอมนั้น แล้วก้ให้เด็กๆ ออกมาแนะนำตัวและแสดงความสามารถ โดยแบ่งเป็นกลุ่มๆ

แม่ยังกังวลอยู่ว่าเจนิซจะอายไหมเวลาต้องออกมาแนะนำตัวหน้าชั้น แต่เจนิซทำได้ดีมาก แอบขำนิดหน่อยตอนคุณครูถามว่าชื่ออะไร เพราะลูกตอบว่า "ชื่อนิดค่า" ปกติเวลาแม่เรียกก็จะเรียกสั้นๆ ว่านิด แต่เวลาใครๆ ถามก็จะตอบเต็มๆ ว่าเจนิซ ไม่นึกว่าลูกจะจำ ที่จริงลูกก็ไม่เคยเรียกตัวเองกับใครว่านิดสักครั้ง พอคุณครูถามอีกครั้งลูกก็บอกชื่อเล่นเต็มๆ ว่า "ชื่อเจนิซค่า" เสียงดังฟังชัดมากๆ

กลุ่มของเจนิซออกมาร้องเพลงพร้อมทำท่าประกอบ คุณครูยื่นไมค์มาให้เจนิซร้องด้วย เจนิซก็ร้องโดยไม่เคอะเขิน ดูท่าจะชอบร้องออกไมค์ด้วย เพราะพอคุณครูดึงไมค์ไปให้เพื่อนคนอื่น เจนิซหยุดร้องไปแป๊บนึึง เหมือนเอาไมค์ไปแล้วร้องไม่ออก...

พอเสร็จจากการแสดงเล็กๆ น้อยๆ คุณครูก็พาเด็กๆ ออกจากห้อง แล้วให้ไปเล่นกันที่สนามหญ้าบ้านคุณครูมณีรัตน์ เพราะไม่อยากให้เด็กๆ เห็นภาพตอนพ่อแม่กลับเนื่องจากกลัวเด็กบางคนจะร้องไห้ตาม ร้องคนหนึ่งแล้ว คนอื่นๆ จะร้องตามเอาได้ ทีนี้ล่ะยุ่งแน่...

ช่วงที่เด็กๆ ออกไปแล้ว คุณครูก็ให้พ่อแม่ผู้ปกครองเดินดูผลงานของลูกที่ติดอยู่ในห้อง ก็เดินๆ ดูกันทั้งพ่อทั้งแม่ เห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกในหลายๆ ด้าน มีผลงานอยู่ชิ้นหนึ่งที่พอพ่อกับแม่เห็นแล้วก็ขำ ตอนแรกแม่ก็ไม่เก็ต จนพ่อพูดออกมานั่นล่ะถึงได้ร้องอ๋อ...

คุณครูให้เอาหินมาระบายสีและติดบนกระดาษแล้วทำเป็นรูปเต่า จากนั้นก็ให้วาดรูปร่างกายของหนูไว้ข้างๆ เดินดูของเด็กคนอื่นๆ ก็วาดมีแขนมีขาปกติ แต่พอดูของลูกตัวเอง ทำไมขามันแปลกๆ หว่า...ดูยังไงๆ มันก็ไม่เหมือนร่างกายคน

พ่อเค้าเดินมาดูด้วยก็บอก..."ดู...ขนาดวาดรูปตัวเอง ยังเป็นแอเรียลเลย" [แอเรียล - ชื่อนางเอก(ซึ่งเป็นเงือก)ในการ์ตูนเรื่อง Little Mermaid]

นั่นละ่แม่ถึง...อ๋อออ...ก็ว่าทำไมมันคุ้นๆ ที่แท้ก็วาดรูปเงือก

ปลากับนางเงือกนี่เป็นอะไรที่ชอบจริงชอบจังมากๆ ถึงจะมี Tinkerbell กับ Winx Club แวบวาบประปราย แต่ แอเรียล น่ะของตาย...ตุ๊กตาเงือกนี่มีอยู่หลายตัว ชอบเหลือเกิน

ถ้าถามพ่อกับแม่ว่าพอใจมั้ยกับการเรียนของลูก...ต้องบอกว่าพอใจมาก แม้ว่าใครหลายคนจะบอกว่าเรียนที่มณีรัตน์แล้วต้องไปเรียนเสริมเน้นวิชาการเพื่อเตรียมสอบเข้าประถม เพราะที่นี่ไม่เน้นวิชาการเท่าไร ต้องบอกว่า ถึงดูเหมือนว่าจะไม่เน้นวิชาการ แต่โครงงานที่เด็กๆ ทำนั้นก็มีการสอดแทรกวิชาการที่เด็กควรต้องรู้

ปกติเวลาอยู่บ้านแม่ก็พยายามสอนเพิ่มให้อยู่แล้ว เพราะไม่คิดว่าการให้ลูกเข้าโรงเรียนแล้วต้องทิ้งภาระทุกอย่างไว้ที่ครู การเรียนในวัยอนุบาลหรือประถมยังเป็นช่วงที่พ่อแม่สามารถสอนเพิ่มเติมได้อยู่โดยเฉพาะถ้ามีเวลา ฉะนั้นให้ลูกได้เรียนในโรงเรียนที่ทำให้เขารู้สึกว่าการเรียนนั้นสนุกและไม่น่าเบื่อ เป็นพื้นฐานให้ลูกรักที่จะเรียน...เป็นสิ่งที่พ่อกับแม่คำนึงถึงตลอดเวลา

และก็ไม่ผิดหวัง...เพราะลูกมีความสุขกับการเรียนอย่างเห็นได้ชัด ไม่เคยงอแงเวลาต้องไปโรงเรียน ไม่เคยเบื่อที่จะต้องทำการบ้าน

ฉะนั้นก็คิดว่าเลือกไม่ผิดหรอกที่ให้เรียนที่นี่

ว่าจะ...ขาย

2011-07-17T09:57:00.000+07:00

หลังกลับจากงานหนังสือเด็ก...เลยได้รื้อตู้หนังสือตัวเองโละหนังสือที่ไม่อยากเก็บ และหนังสือที่มีซ้ำสองเล่ม ว่าจะขายซะหน่อย จากหนังสือสองตู้ใหญ่ เลือกมาได้สองกองเอง...

กองหนังสือที่กะจะโละขาย
(คลิกเพื่อดูรูปขยาย)

แต่กว่าจะได้ขึ้นลิสต์ขาย...คงต้องรีบเอามาอ่านซะก่อน เพราะที่เลือกๆ มานี้ ไม่เคยหยิบมาอ่านเลยล่ะค่ะ ที่จริงหนังสือที่ซื้อๆ มาอ่านได้ไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสี่เลย เนี่ยแหละสาเหตุที่ทำให้เพลาๆ การซื้อไป เพราะซื้อมาเก็บอย่างเดียวจริงๆ ^^

พา 'เด็ก' ไปงานหนังสือเด็กครั้งแรก

2011-07-15T23:43:00.005+07:00

ช่วงอาทิตย์นี้ถ้าครอบครัวไหนไม่ได้ไปต่างจังหวัดล่ะก็ แนะนำให้พาลูกไปเดินเล่นงานหนังสือเด็กกันดีกว่า นอกจากจะได้ออกไปไหนพร้อมหน้าพร้อมตา...พ่อ แม่ ลูก แล้ว ยังเป็นการส่งเสริมให้เด็กๆ รักการอ่านอีกด้วย

ครอบครัวเราไปกันเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมาค่ะ พอดีเจนิซหยุดกลางภาคอาทิตย์หนึ่ง และคุณพ่อว่างวันนั้นพอดี เลยได้ไปเดินเล่นกัน แต่เดินไม่ทั่วนักหรอกค่ะ เพราะชั้นล่างยังไม่ได้เดินเลยอ่ะ รีบกลับบ้านเพราะกลัวรถติด อีกอย่างเด็กก็ได้ของถูกใจแล้วด้วย

จำได้ว่างานหนังสือเด็กครั้งแรกที่ได้ไปเดินเล่นนั้น ประมาณสักหก - เจ็ด ปีที่แล้วมั้ง เป็นช่วงที่อย่าให้รู้เชียวว่ามีงานหนังสือ จะงานอะไร...เล็ก หรือ ใหญ่ ไม่สนล่ะ ขอให้้ได้ไปเดินนสูดกลิ่นหนังสือเป็นชื่นใจ ตั้งแต่มีลูก...อารมณ์อยากไปงานหนังสือหดหายไปกว่าครี่ง...เหตุผลแรกคือเป็นห่วงลูก และถ้าไปก็มักจะหอบหิ้วกันไปหมด เดินดูอะไรไม่ถนัดนัก อีกอย่าง...อารมณ์อยากซื้อหนังสือไม่รู้หายไปไหน...ที่ซื้อๆ ไว้ก็ยังทั้งกองทั้งดองไว้ร่วมร้อยเล่ม (ไม่กล้านับค่ะ แต่เชื่อว่าถึงร้อยแน่ๆ ^^') อีกอย่างชั้นหนังสือเริ่มรับไม่ไหวแล้ว ล้นทะลักลงมานอนกองบนพื้นแล้ว ถ้ายังซื้ออีก...มีหวังชั้นหักแน่ๆ คงต้องโละหนังสือและทำชั้นใหม่ให้แข็งแรงกว่านี้แล้วค่อยว่ากันใหม่

วันที่ไปงาน...คนไม่ค่อยเยอะนะคะ เดินสบายมากกกก...ว่าไปตัวเองชอบมากกว่างานหนังสือที่มีคนเยอะๆ อีกนะ จะเดิน จะดูอะไรก็ไม่ต้องคอยกังวล ไม่ต้องมุด ไม่ต้องแหวก...แถมมีเวลาดู มีเวลาพิจารณาด้วยค่ะ หนังสือก็มีพอสมควร ทั้งหนังสือเด็ก หนังสือผู้ใหญ่ ฉะนั้นถึงวัยจะเลยเด็กมาแสนนาน...ก็สามารถไปเดินได้ รับรองว่ามีหนังสือติดไม้ติดมือกลับบ้านแน่ๆ

งานหนังสือเด็กครั้งนี้...เป็นครั้งแรกที่ได้พาเด็กที่บ้านไปเดินเล่น ตั้งแต่เข้าโรงเรียนเจนิซขอบอ่านหนังสือมากๆ (จริงๆ ชอบมาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะ) อีกอย่างลูกเริ่มโตแล้ว เดินได้เองไม่ต้องหอบรถเข็นติดไปด้วยเหมือนอย่างแต่ก่อน และคิดว่าลูกน่าจะชอบ...เพราะในงานมีทั้งหนังสือ และของเล่นเยอะแยะ

เดินดูชั้นบนก่อน (งานจัดที่โซนซีทั้งสองชั้นนะคะ) เจนิซหยิบหนังสือหลายเล่ม ส่วนมากจะเป็นหนังสือนิทานที่มีรูุปนางเงือกทั้งนั้น เราก็บอกให้เดินให้ทั่วก่อน ดูให้ทั่วๆ แล้วค่อยกลับมาซื้อเล่มที่อยากได้ทีหลัง ลูกก็ยอม (แบบไม่เต็มใจเท่าไร) ก็เดินๆ กัน เราก็แวบๆ ไปหาหนังสือเกี่ยวกับเต่า เพราะโครงงานของลูกเทอมนี้เป็นเรื่องเต่า ก็ได้มาเล่มหนึ่ง ราคาแปดสิบบาท พิมพ์สี่สีทั้งเล่ม คุ้มมากค่ะ ^^ ส่วนลูกได้หนังสือบาร์บี้มาสองเล่ม (มันเป็นชุด จะมีของเล่น มีเกม มีนิทาน) จากนั้นก็เดินกันไปจนสุดมุมก็ไปเจอร้านหนึ่ง ขายของเล่นเป็นพวกตัวต่ออะไรเทือกนั้น เจนิซเห็นแล้วชอบมากกกก...เขามีให้ลองเล่นด้วย คุณนายเลยยึดหัวหาดเล่นอยู่เป็นนานสองนาน...และสุดท้ายคุณพ่อเลยควักกระเป๋าซื้อชุดใหญ่ให้ เสร็จจากบูทนี้เลยกลับบ้านกันเลย หมดโควต้าแล้ว ^^

สรุปความเสียหาย...ได้หนังสือมาหนึ่งเล่ม...หนังสือ + เกม + นิทาน มาสองชุด และของเล่นกล่องใหญ่อีกหนึ่งกล่อง คงจะไปกันวันเดียวนี่แหละค่ะ วันอื่นคุณพ่อไม่ว่างพาไปแล้ว

สำหรับคนที่อยากไป...งานหนังสือเด็กมีถึงวันอาทิตย์ที่ ๑๗ กรกฏาคมนี้เท่านั้นค่ะ

ปล. คลิกรูปเพื่อดูภาพใหญ่ได้นะคะ ไฟล์ไม่งามนักเพราะเร่ง ISO สุดๆ เนื่องจากไม่มีแฟลชค่ะ แหะๆ

ปลล. กลับจากงานหนังสือเด็ก...ได้ฤกษ์รื้อตู้หนังสือตัวเอง ได้หนังสือมาตั้งเบ้อเร่อว่าจะขายซะหน่อย บล็อกหน้าว่าจะโพสรูปหนังสือกองนั้นให้ดู ว่าแต่ก่อนขาย...ขออ่านก่อนนะ ^^ (ยังไม่ได้อ่านสักเล่มเลยค่ะ)

เวลาแห่งการเริ่มต้น...และเปลี่ยนแปลง

2011-05-21T16:55:00.000+07:00

ในที่สุดโรงเรียนก็เปิดเทอมแล้ว...และนั่นก็หมายความว่า "วายร้าย" ถึงเวลาต้องไปโรงเรียนเสียที นับว่าเป็นช่วงเวลาของการเริ่มต้นและเปลี่ยนแปลงในหลายๆ อย่างสำหรับชิวิตของเด็กวัยสามขวบอย่างเจนิซ

เริ่มจากก่อนโรงเรียนเปิดหนึ่งอาทิตย์ ก็โดนแม่เคี่ยวเข็ญเรื่องการฝึกขับถ่ายในโถแทนการใส่ผ้าอ้อมสำเร็จ ความจริงเคยฝึกกันมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ แม่เองก็ไม่อดทนเข้มแข็งพอ การฝึกครั้งแรกจึงล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่ครั้งนี้...แม่เอาจริงเพราะไม่อยากให้เจนิซต้องเป็นภาระของคุณครู อีกอย่างแม่ไม่รู้ว่าการไปโรงเรียนจะทำให้ลูกรู้สึกอย่างไร...ชอบ หรือไม่ชอบ และการไปโรงเรียนก็เท่ากับเจนิซต้องเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อีกหลายอย่าง แม่กลัวว่าถ้าทุกอย่างประดาหน้ามาในคราวเดียว จะหนักหนาเกินกำลังของลูก

แต่แม่ก็รู้ว่า การที่แม่เคี่ยวเข็ญลูกให้นั่งโถนั้นก็ทำให้ลูกเครียดไม่น้อย ที่เครียดที่สุดและลูกคงกลัวมากที่สุด ก็คือการที่แม่ขู่ว่าจะไม่อยู่ด้วย

แม่จำได้ว่าคืนวันที่สองมั้งที่เราฝึกกัน แล้วเจนิซปวดหนัก แม่ก็ให้นั่งกระโถน เจนิซถ่ายได้สำเร็จ ทั้งแม่กับพ่อก็ปรบมือไชโยกันสนั่น เสียงลูกพูดด้วยความดีใจสะท้อนหัวใจแม่เหลือเกิน ลูกบอกว่า "ดีใจจัง ดีใจที่สุดเลย" พ่อกับแม่ชมและหอมแก้มลูกอีกหลายๆ ครั้ง และทุกครั้งที่ลูกทำได้พ่อกับแม่ก็จะชมและให้กำลังใจอย่างนี้เสมอ แต่ก็ีมีบ้างที่ลูกปฏิเสธไม่ยอมนั่ง แม่ถามกี่ครั้งๆ ก็ไม่เอา ไม่นั่ง สุดท้ายก็ฉี่ราด...แม่จึงดุหนักๆ ให้รู้ว่าพอทำอย่างนี้ แม่จะโกรธ หลังจากนั้นลูกก็นั่งกระโถนตลอด ยิ่งถ้าปวดหนักบ้างครั้งทนไม่ไหว ลูกถอดชั้นในได้เองเลย แต่ปวดเบา...แม่ยังต้องคอยถาม และพาไปนั่งตลอด

สามวันเท่านั้นเอง...คืนวันที่สามแม่ไม่ได้ผ้าอ้อมสำเร็จตอนกลางคืนให้ด้วยซ้ำ และลูกก็ไม่เคยทำเลอะเทอะบนเตียงเลยสักครั้ง

แม่รู้ว่าการสอนของแม่ไม่ถูกนัก และแม่ก็ใจร้อนกับลูก แต่แม่ก็ดีใจว่าลูกเรียนไว

ตอนนี้โรงเรียนเปิดแล้ว อย่างน้อยเรื่องการฉี่ก็ไม่เป็นภาระคุณครู แต่แม่ก็ลืมถามทุกทีว่าคุณครูคอยถามและพาลูกไปฉี่ หรือว่าลูกบอกคุณครูเอง ที่แน่ๆ คือลูกไม่ได้ฉี่ราดแน่นอนเพราะชั้นในที่ใส่กระเป๋าสำรองไว้ ก็ยังอยู่ครบ

อย่างที่บอกว่าการต้องไปโรงเรียน นับว่าเป็นการเริ่มต้นและเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตของลูก เริ่มตั้งแต่การฝึกนั่งกระโถน จนกระทั่งการนอนและตื่น ซึ่งปกติลูกจะนอนดึกและตื่นสายเพราะพ่อและแม่นอนดึกนั่นเอง แต่พอต้องไปโรงเรียนเราก็ต้องปรับเวลากันใหม่ จากเดิมลูกเคยนอนห้าทุ่มเที่ยงคืน แม่ก็ค่อยๆ ปรับให้นอนสี่ทุ่ม จนกระทั่งตอนนี้ก็เลื่อนมาเร็วขึ้นเป็นสามทุ่ม และกะว่าจะเลื่อนให้เร็วกว่านั้นอีก เรื่องการตื่นนอนตอนเช้าก็เช่นกัน จากเดิมตื่นเก้าโมง ตอนนี้ก็เลื่อนมาเป็นเจ็ดโมงเช้า (แต่แม่ตื่นหกโมงครึ่ง อาบน้ำและเตรียมของให้ลูกก่อน)

ดีอยู่อย่างที่เจนิซไม่ค่อยงอแงเวลาตื่น เพราะพอแม่ตื่นและลงไปอาบน้ำ พอขึ้นมาบนห้องเพื่อแต่งตัวแม่จะเปิดทีวีช่องการ์ตูนไว้ และคอยเรียกให้ลูกตื่น พักเดียวเท่านั้นแหละ เจนิซก็จะตื่นตาใสมานั่งดูทีวี แม่ก็อุ้มพาไปอาบน้ำและแต่งตัว

วันแรกของการไปโรงเรียน...ทั้งพ่อและแม่ไปส่งลูกทั้งคู่ เมื่อไปถึงคุณครูก็มารับและพาไปที่ห้อง สอนให้ถอดรองเท้าและนำไปวางในช่องประจำของตัวเองซึ่งจะมีชื่อและรูปต่างๆ แปะไว้ให้เด็กสังเกตได้ง่าย ช่องวางรองเท้าของเจนิซเป็นรูปข้าวโพด ลูกจำได้ด้วย...แต่เวลาวางดันวางผิดช่องซะงั้น ^^

พอเข้าห้องเรียนปุ๊บ เจนิซก็เจอของเล่นเยอะแยะเต็มไปหมด เท่านั้นแหละลูกก็ไม่หันมาสนใจพ่อกับแม่อีก แต่ก็หันมามองบ้าง แม่คุยกับคุณครูประจำชั้น บอกคุณครูว่า ลูกเพิ่งหัดนั่งกระโถนไม่นานและยังไม่ค่อยจะบอกเวลาปวดหนักเบา ฝากให้คุณครูคอยถามและพาไปห้องน้ำด้วย อีีกอย่าง...ก็เรื่องการรองเท้าของเจนิซซึ่งเป็นรองเท้าพิเศษสำหรับเด็กที่เท้าชิดใน กับเรื่องนมเพราะเจนิซยังไม่เลิกขวดนมนั่นเอง แต่คุณครูก็บอกว่าจะพยายามให้กินนมกล่องก่อน ถ้าเจนิซไม่กินจึงค่อยชงนมขวดให้

ช่วงอาทิตย์แรกที่ผ่านมาเจนิซไปโรงเรียนโดยไม่ร้องไห้เลยสักวัน และดูท่าทางจะชอบไปโรงเรียนด้วย ถ้ากี่ครั้งๆ ว่าไปไหมๆ คำตอบที่ได้รับคือ...ไป แม่กับพ่อจึงเบาใจไปเยอะ แต่ก็มีเรื่องอื่นมาให้หนักใจแทน นั่นก็คือ...เรื่องกิน เพราะไปโรงเรียนมาสามวัน แต่เจนิซไม่ยอมกินข้าวที่โรงเรียนเลย กินแต่นมที่เขาให้เท่านั้น และแม่ว่าลูกก็คงกินไม่หมดกล่องหรอก ดีว่าสามวันแรก...คุณครูให้แม่ไปรับตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง พอกลับถึงบ้านก็เลยได้ทานข้าวเที่ยงที่บ้านเหมือนปกติ แต่อาทิตย์หน้านี้...คุณครูน่าจะให้ลูกอยู่เต็มวัน เลิกบ่ายสองโมงครึ่ง ฉะนั้นถ้าลูกยังไม่ยอมกินข้าวเที่ยงที่โรงเรียน คราวนี้ล่ะ...ลูกคงจะหิวน่าดู เรื่องนี้ล่ะที่แม่กังวลมากกว่าเรื่องอื่น เพราะหนึ่งเจนิซกินยาก และสองเวลาทานข้าวของที่โรงเรียนเร็วกว่าเวลาปกติที่เจนิซเคยกิน ทำให้พอถึงเวลาที่เค้ากินกัน เจนิซก็ยังไม่หิว และเวลาที่เจนิซหิว เค้าก็ไม่มีอะไรให้กินแล้ว

ทุกคนต่างก็บอกว่า เดี๋ยวเจนิซก็ปรับตัวได้เอง เด็กปรับตัวได้เร็วและเก่ง แต่ยังไง...ความเป็นแม่ มันก็อดกังวลไม่ได้ คุณกงของลูกบอกจะไปกังวลทำไม เดี๋ยวพอกลับมาบ้านก็หาข้าวให้กินก็เสร็จ แม่อยากย้อนถามเหลือเกินว่าลองคุณกงไม่กินข้าวครึ่งวันค่อนวันจะเป็นยังไง...หิวไหม... เพราะมันไม่ใช่แค่ข้าวเที่ยงแต่มันเลยไปถึงข้าวเช้าด้วย

แล้วอย่างนี้ไม่ให้ห่วงได้ไง?

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี นอกจากหวังว่าพอหิวมากๆ เจนิซจะจำและค่อยๆ ปรับตัวเองจนยอมกินข้าวเที่ยงที่โรงเรียนในที่สุด

อีกอย่างที่ทำให้ลูกยังไม่ยอมกินข้าว ก็คงเพราะยังไม่มีเพื่อนนั่นเอง คุณครูบอกว่าเจนิซยังเล่นคนเดียว ยังไม่ค่อยเข้าไปเล่นกับเพื่อนๆ คนอื่น แต่เรื่องนี้แม่ว่าน่าจะใช้เวลาสักหน่อย เพราะเจนิซเป็นลูกคนเดียว เคยชินกับการเล่นคนเดียวมานาน แต่ไม่ใช่ว่าเจนิซไม่อยากมีเพื่อน หรือไม่มีเพื่อนนะ เพราะเวลาอยู่บ้านเจนิซก็เคยไปเล่นกับเพื่อนบ้าน เพียงแต่ไม่ได้ไปเล่นทุกวันเพราะติดที่ตัวลูกนั่นล่ะ ที่ชอบนอนตอนเย็นตื่นตอนหกโมงซึ่งเป็นเวลาที่เพื่อนๆ เข้าบ้านหมดแล้ว เวลาพาไปสนามเด็กเล่น เจนิซก็ชอบดูคนอื่นๆ เล่นกัน แถมบางทีก็เล่นกับเค้าด้วยทั้งที่เค้าไม่ได้เล่นด้วย อย่างเช่นเวลาเค้าวิ่งไล่กัน เจนิซก็วิ่งกับเค้าด้วย กรี๊ดกร๊าดสนุกกับเค้าด้วย ทั้งที่เค้าไม่ได้เล่นกับเจนิซแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้รู้ว่าลูกอยากมีเพื่อน ฉะนั้นคงต้องใช้เวลาสักนิดล่ะกว่าเจนิซจะคุ้นกับเพื่อนๆ ในห้อง

ก็อีกล่ะ...เจนิซเพิ่งไปโรงเรียนได้แค่สามวันเอง และเป็นสามวันที่อยู่แค่ครึ่งวันเท่านั้น พอสิบเอ็ดโมงครึ่งแม่ก็ไปรับ คงต้องให้เวลาลูกมากกว่านี้อีกหน่อย

นอกจากจะเป็นเวลาของการเริ่มต้นและเปลี่ยนแปลงของลูก แม่เองก็ต้องเริ่มต้นและเปลี่ยนแปลงในหลายๆ อย่างเหมือนกัน เริ่มจากที่สำคัญที่สุดคือ เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง และเปลี่ยนแปลงเวลาจากเดิมชอบนอนดึกและตื่นสาย ก็กลายเป็นนอนดึก (น้อยกว่าเดิมหน่อย) และตื่นเช้า (แถมกลางวันไม่ได้นอนเหมือนเจนิซด้วยนะ) รวมทั้งต้องทำใจยอมรับกับการที่ลูกไม่ได้อยู่ด้วยตอนกลางวัน มันก็มีเหงาบ้างนะ ยิ่งพอตอนสิบ สิบเอ็ดโมงจะยิ่งคิดถึงลูกหนักขึ้น วันจันทร์ที่จะถึงคงยิ่งเป็นหนักเพราะลูกจะอยู่โรงเรียนนานขึ้น และแม่คงกังวลว่าลูกคงหิวมากๆ กว่าจะถึงเวลาที่แม่ไปรับ สงสัยคงต้องหาขนมปังกรอบใส่กระเป๋าไว้ให้แล้วสิ...เฮ้อ...

เจนิซเอ๋ย...จะรู้ไหมลูกว่าทำให้พ่อแม่กังวลและเป็นห่วงแค่ไหน...หวังว่าอาทิตย์หน้าลูกคงปรับตัวได้มากขึ้น และยอมกินข้าวที่โรงเรียนนะ แม่จะได้วางใจให้ลูกเรียนพิเศษเพิ่มเติมตอนเย็น เผื่อแม่จะมีเวลาทำงานเพิ่มขึ้นอีกสักชั่วโมงนะลูกนะ...

เล่มแรกในรอบ...3 ปี

2011-04-27T18:06:00.000+07:00

เมื่อคืนครึ้มอกครึ้มใจเลยหยิบหนังสือมาอ่านค่ะ!

สำหรับคนอื่นคงเป็นเรื่องสุดแสนธรรมดา แต่สำหรับ จขบ. นอกจากจะไม่ได้หยิบจับปากกาเขียนหนังสือแล้ว แม้แต่นิยายก็ไม่ได้อ่านเลยล่ะค่ะ อย่าว่าแต่อ่านเลย ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่เคยซื้อหนังสือสักกะเล่มจากงานหนังสือเลย ไม่ใช่ีว่าเห็นแล้วไม่อยากได้นะ แต่หยุดความอยากไว้เพราะที่บ้านกองพะเนินก็ยังไม่หยิบไม่จับมาอ่าน ครั้นจะซื้อมาเพิ่มอีกก็กลายเป็นเรื่องสิ้นเปลืองเสียเปล่า ตั้งแต่มีลูกเนี่ย...อะไรประหยัดได้ก็ประหยัดค่ะ เก็บเงินไว้ซื้อขนมให้ลูกดีกว่า!

แต่เมื่อคืน...อย่างที่บอกว่าครึ้มอกครึ้มใจ อีกอย่างจะเริ่มลงมือเขียนหนังสือ แต่เรื้อการเขียนการอ่านมานานอย่างนี้ สำบัดสำนวนภาษามันหายเข้ากลีบเมฆไปหมดล่ะค่ะ (นี่ล่ะ...คืออีกเหตุผลที่พักนี้อัพบล็อกบ่อยๆ เพราะอยากเขียนนั่นเอง เขียนบ่อยๆ จะได้เครื่องติดไง...)

คิดอยู่นานว่าจะอ่านอะไรดี หนังสือมีเยอะ แต่พักหลังๆ หนังสือที่หยิบมาแล้วอ่านติดมีน้อยเหลือเกินค่ะ คิดไปคิดมาเลยหยิบนิยายเล่มกำลังพอดีของน้องสาวมาอ่านดีกว่า...ทุกครั้งที่มีหนังสือเล่มใหม่ น้องสาวคนนี้ก็มักติดไม้ติดมือมาฝากพี่เสมอๆ แต่ไม่เคยได้อ่านเล้ยยยย...

หยิบมาเสียที...น้องคงดีใจ (หรือเปล่า?)

นี่เลยค่ะ เล่มนี้เลย...เป็นหนังสือเล่มแรกในรอบ 3 ปี ทีเดียว!

อ่านติดจนลืมเวลาค่ะ ยังอ่านไม่จบแต่ต้องปิดไฟนอนเสียก่อนเพราะตีสี่เข้าไปแล้ว อีกไม่กี่ชั่วยามก็ฟ้าสางแล้ว เลยอ่านได้ครึ่งเล่มค่ะ คืนนี้ว่าจะอ่านต่อให้จบเสียที...จบแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะคะ ว่าสนุกมากน้อยแค่ไหน...ถือเป็นรีวิวเล่มแรกในรอบปีนี้เลยละกัน

สวัสดีวันจันทร์...

2011-04-25T16:26:00.002+07:00

วันจันทร์แล้ว...หวังว่าทุกคนคงสบายดีกันนะคะ...เมื่อคืนฝนตกหนัก...น้ำท่วมหลายพื้นที่ รวมทั้งดาดฟ้าที่บ้านด้วย ^^' วันนี้แดดเริ่มออก แต่ข่าวบอกว่าจะตกอย่างนี้อีกสองสามวัน ชอบนะ...จะได้ไม่ร้อน แต่เบื่อตรงน้ำท่วมนี่ล่ะ

วันนี้มีรูปดอกโมกมาฝากค่ะ ต้นนี้ปลูกในกระถางวางไว้บนดาดฟ้า (ซึ่งก็คือส่วนหนึ่งของระเบียงห้องนอน) เวลาออกดอกทีก็ส่งกลิ่นหอมชื่นใจ แต่มักโดนมือดี (ตัวเล็ก) มาเด็ดไปลอยน้ำเสียหมด

ตอนนี้เริ่มโปรเจ็คต์ซีรี่ย์ที่เกริ่นๆ ไว้ใน FB อยู่ค่ะ วางตัวละครพระ-นาง และตัวอื่นๆ วางแผนว่าจะเขียนเป็นตอนๆ (จบในตอน) แล้วโพสต์ระหว่างที่เขียนสาปแสงจันทร์ค่ะ เอาไว้คั่นอารมณ์อะไรประมาณนั้น เขียนตอนแรกจบเมื่อไรจะบอกข่าวค่ะ

อย่าลืมนะคะ...ตอนนี้เปิดรับสมัครสมาชิกเวบบอร์ดแล้วค่ะ คลิกลิงค์ด้านบนได้เลยค่ะ

ขอให้มีความสุขนะคะ

เวบบอร์ดพรักพร้อม...รอคนมาสมัครอยู่นะค๊า...

2011-04-23T23:34:00.000+07:00

ในที่สุด...ก็จัดการจนมีเวบบอร์ดอันใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ที่จริงตอนแรกไม่คิดจะมีเวบบอร์ดหรอก...ว่าจะโพสต์ที่บล็อก เสียเงินซื้อโดเมนอย่างเดียวก็พอ ส่วนพื้นที่ก็ได้จากบล็อกฟรีของ blogspot นี่แหละ...พอแล้ว

หนังสือก็ยังไม่มีออก เอาแค่นี้ก็พอ...

แต่ด้วยความโง่ บวกงวยงง...ทั้งที่ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีเวบ มีโฮสต์นะ เลยจับผลัดจับผลูได้โฮสต์แถมมาด้วย แต่แถมมาแบบเสียเงิน (99 บาท/ปี) แต่ได้มาแล้วเราก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ...คิดไปคิดมา เลยเปลี่ยนใจ ติดตั้งเวบบอร์ดไว้ที่โฮสต์ดีกว่า...จะได้เอาไว้โพสต์นิยายให้อ่านกัน แต่แค่ติดตั้งเวบบอร์ด ติดตั้ง Modification เพิ่มเติม พื้นที่โฮสต์ที่ซื้อไว้ก็เต็มเอียดเสียแล้ว เลยต้องควักกระเป๋าซื้อพื้นที่เพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย และคาดว่าจะต้องซื้อเพิ่มอีกเมื่อมีหนังสือวางแผงและการเขียนเป็นไปอย่างราบรื่นสมบูรณ์ดีแล้ว เพราะพื้นที่ที่ได้มานั้น ว่าไปมันก็ไม่ได้มากอะไรนัก...

ก็เอาเหอะ...เอาเป็นว่าตอนนี้มีเวบบอร์ดแล้วนะคะ สามารถคลิกลิงค์ที่อยู่บนภาพแบนเนอร์ด้านบนได้เลย ตรงที่เขียนว่า "เวบบอร์ด" นั่นล่ะค่ะ เข้าไปแล้วก็ต้องสมัครสมาชิกนะคะ เพราะไม่เปิดให้คนภายนอกเห็นกระทู้ค่ะ

เข้าไปได้ แต่ไม่มีอะไรให้อ่านให้ดู ต้องเป็นสมาชิกเท่านั้นค่ะ!

จะย้ายนิยายไปโพสต์ไว้ที่นั่นทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นนิยายที่เขียนค้าง ลงค้างไว้...หรือนิยายที่เขียนเพื่อจะส่งพี่บอกอ...สามารถตามอ่านได้ในเวบบอร์ดเพียงที่เดียวเท่านั้นค่ะ

สมัครสมาชิกเวบบอร์ด

เมื่อเจนิซ...เท้าบิดเข้าด้านใน

2011-04-23T15:14:00.001+07:00

บันทึกเจ้าวายร้ายคราวนี้ ตั้งใจเขียนไว้เผื่อคุณแม่ท่านอื่นๆ ที่พบว่าลูกมีอาการ "เท้าบิดเข้าใน" นะคะ อาการดังกล่าวนี้ เกิดจากความผิดปกติของรูปร่างกระดูกขาที่บิดเปลี่ยนไป หรือการที่ร่างกายปรับรูปร่างเท้าเพื่อช่วยในการทรงตัว หรือบางรายอาจจะเป็นกรรมพันธุ์จากพ่อแม่ค่ะ (ลักษณะทางกายภาพ...กระดูกเป็นต้น) โดยส่วนมากอาจจะปรับคืนรูปเป็นปกติเมื่อเด็กโต แต่ก็มีบ้างที่จำเป็นต้องอาศัยการรักษาเพื่อช่วยคืนรูปให้กระดูก การรักษาก็โดยการดัดเท้า ดัดกระดูกขาโดยการนั่งในท่าที่ถูกและการใส่รองเท้าเพื่อช่วยดัดอีกทางหนึ่ง และส่วนน้อยที่อาจจะต้องรักษาโดยการผ่าตัด แต่ก็จำกัดเฉพาะในรายที่เด็กอายุมากกว่า 8 ปีขึ้นไปนะคะ

อาการเท้าบิดเข้าในนั้น ฝรั่งเรียกกันว่า Intoeing Gait มีอยู่ 3 ลักษณะ ด้วยกัน คือ...

1. Metatarsus Adductus (ฝาเท้าโค้งบิดเข้าใน)
เมื่อสังเกตดูจะพบว่าฝาเ้ท้าของเด็กจะโค้งและบิดเข้าด้านใน ลักษณะคล้ายเมล็ดถั่ว

2. Femoral Antivesion (กระดูกท่อนขาบนบิดเข้าในมากผิดปกติ)
เมื่อสังเกตดูจะพบว่า กระดูกท่อนขาบน (ต้นขา) จะบิดเข้าด้านในมากจนผิดปกติ เกิดจากการที่เด็กชอบนั่งบนพื้นและปลายขาแบะออกด้านนอก ลักษณะคล้ายรูปตัว W

3. Tibial Torsion (กระดูกท่อนขาล่างบิดเข้าในมากผิดปกติ)
เมื่อสังเกตดูจะพบว่า กระดูกท่อนขาล่าง (หน้าแข้ง) บิดเข้าด้านในมากผิดปกติจนทำให้เท้าบิดเข้าด้านใน และยิ่งถ้าเด็กชอบนั่งทับปลายเท้าขณะเท้าบิดเข้าด้านใน

อาการต่างๆ เหล่านี้ จะพบเห็นได้ในเด็กตั้งแต่อายุ 2-5 ปี ส่วนมากแล้ว...อย่างที่บอกค่ะว่าจะสามารถหายได้เอง แต่ถ้าพบว่าลูกมีอาการดังกล่าว...อย่านิ่งนอนใจดีกว่าค่ะ ลองพาไปพบคุณหมอดูเพื่อจะได้รับการวินิจฉัยที่ถูกต้อง ได้คำแนะนำ และติดตามเฝ้าระวังเป็นระยะ

ความผิดปกติที่เกิดกับเจนิซนี้ พ่อกับแม่สังเกตเห็นมานานแล้ว แต่ที่ไม่ได้พาลูกไปพบคุณหมอก็เพราะ แม่ถามคุณกุ๊ก (Google) แล้วได้ความมาว่า อาการเหล่านี้เป็นธรรมชาติของเด็กและจะหายได้เอง แม่เลยเข้าข้างตัวเองว่า ลูกคงจะอยู่ในข่ายเด็กส่วนมากที่กระดูกจะปรับคืนรูปได้เองเมื่อโตขึ้น แต่มันไม่ใช่...ยิ่งตอนพาลูกไปสมัครเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้วคุณครูสามสี่คนทักกันอย่างพร้อมเพรียงและมิได้นัดหมายว่า...

"คุณแม่คะ...น้องเท้าบิดในนะคะ คุณแม่พาน้องไปหาหมอเถอะค่ะ เดี๋ยวจะอันตราย น้องจะล้มง่าย"
แล้วคุณครูก็บอกอีกว่า...
"น้องชอบนั่งขาแบะออกด้านนอกใช่มั้ย...ให้เปลี่ยนท่านั่งเป็นขัดสมาธินะคะ คุณแม่...
"ไปหาหมอแล้วจะมีร้องเท้าพิเศษให้ใส่นะคะ...คุณแม่...น้องจะเดินขาตรงๆ สวยๆ..."

นั่นล่ะ...เลยกระตือรือร้นหาข้อมูลอีกครั้ง คราวนี้เน้นหาข้อมูลในการรักษา...โดยเฉพาะแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ จนได้ชื่อของคุณหมอผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้ เลยนัดหมายกะคุณพ่อว่าจะพาลูกไปหาคุณหมอดูดีกว่า ลูกจะเข้าโรงเรียนแล้วด้วย กลัวเวลาเล่นๆ แล้วจะวิ่งหกล้มเอา (แต่ปกติวายร้ายมักหกล้มตอนยืนเฉยๆ มากกว่านะ...)

ข้อมูลที่เสิร์ชเจอแนะนำชื่อคุณหมอไว้สองสามคนค่ะ แต่แม่เลือกไปหาคุณหมอ รศ.นพ. กมลพร แก้วพรสวรรค์ ซึ่งเป็นแพทย์แผนกออโธปิดิกส์ ที่โรงพยาบาลศิริราช คุณหมอจะลงตรวจที่คลินิกพิเศษเฉพาะวันพฤหัสบดี ตั้งแต่เวลา 17.00 - 20.00 น. เท่านั้นนะคะ

คลินิกพิเศษ แผนกออร์โธปิดิกส์ โรงพยาบาลศิริราช ห้อง 104 ชั้น 1 ตึกสยามมินทร์ เบอร์โทรศัพท์ (02) 419-7832-34

ถ้าหากจะไป...แนะนำว่าควรไปตั้งแต่ก่อน 16.00 น. นะคะ เพราะต้องไปทำบัตรก่อน เขาจะเปิดรับทำบัตรเวลา 16.00 น. ทำบัตรเสร็จถึงจะไปขอรับบัตรคิวได้ วันหนึ่งรับผู้ป่วยเพียง 30 คนเท่านั้น ซึ่งรวมผู้ป่วยที่มีบัตรนัดและผู้ป่วยใหม่

สำหรับค่ารักษานั้นไม่แพงเลยค่ะ...
- ค่าแพทย์ และค่าคลิกนิกพิเศษ 370 บาท
- ค่ารองเท้า (ในกรณีที่ต้องตัดรองเท้าพิเศษ) 1,100 บาท ถ้าต้องการให้ส่งถึงบ้านก็เพิ่มอีก 100 บาท เป็น 1,200 บาท

เจนิซนั้นมีอาการของทั้ง Metatarsus Adductus และ Internal Femoral Antivesion ค่ะ คุณหมอให้แม่ดูฝาเท้าลูก จะเห็นเลยล่ะว่ามันงอเหมือนรูปถั่ว คุณหมอจึงสอนให้ดัดเท้าลูกโดยต้องดัดให้ตรงและเป็นรูปสามเหลี่ยม (ปกติเท้าคนเราจะเป็นรูปสามเหลี่ยมค่ะ) เวลาดัดก็ให้นับหนึ่งถึงสิบ...ถึงยี่สิบ แล้วแต่ความร่วมมือ ดัดวันหลายครั้งๆ แล้วแต่ความสะดวกค่ะ ส่วนมากจะดัดหลังอาบน้ำ หรือเวลาเขานั่งเล่นดูหนัง ดูหนังสือ ดัดไปก็ออกเสียงนับดังๆ ให้เขานับตามบ้าง จะได้เพลินและไม่ขัดขืน เวลาดัดให้ลูกนั่งเหยียดขาตรงๆ นะคะ จะได้ดัดได้ง่าย

อีกอย่างคือต้องคอยเฝ้าระวังและเตือนให้นั่งขัดสมาธิแทนการนั่งขาแบะ เดี๋ยวนี้พอเราเห็นและบอก เขาก็จะเปลี่ยนท่านั่งทันที แต่ก็ต้องคอยดูค่ะ เพราะพอเผลอเขาจะนั่งในท่าที่เขารู้สึกสบายนั่นเอง

และสุดท้ายคือการใส่รองเท้าพิเศษที่จะช่วยดัดเท้าของเจนิซให้กลับเข้ารูปปกติ คุณหมอให้เลือกระหว่างดัดให้ตรง ซึ่งจะใส่แล้วอึดอัดน้อยกว่าเพราะไม่ได้ฝืนเท้ามาก กับรองเท้าที่จะดัดไปในทางตรงข้ามกับรูปเท้า ซึ่งจะฝืนเท้าเด็กมากกว่าทำให้ใส่แล้วอึดอัดกว่า

ด้วยนิสัยของเจนิซที่ค่อนข้างจะขี้รำคาญ (เหมือนใครไม่รู้) ก็เลยเลือกแบบที่ดัดให้ตรง เอาไว้ให้เขาเริ่มชินกับการใส่รองเท้าแบบนี้ก็ค่อยมาปรับเปลี่ยนทีหลัง คุณหมอนัดมาพบอีกทีเดือนกันยายนโน่นแน่ะ ส่วนรองเท้าก็คงประมาณอาทิตย์กระมัง (วันนั้นถามแต่คุณพยาบาลไม่ตอบว่ากี่วันอะนะ) ถ้ายังมาไม่ถึงก็คงต้องโทรสอบถามเอา พอดีคุณพยาบาลให้เบอร์ไว้แล้ว

----------------------------------------------------

:: ข้อมูลเพิ่มเติม ::

คุณหมอผู้เชียวชาญทางดานนี้เท่าที่ได้อ่านเจอในบล็อกและเว็บต่างๆ

1. รศ. ดร. กมลพร แก้วพรสวรรค์ แผนกออร์โธปิดิกส์ โรงพยาบาลศิริราช

2. นพ. ดิเรก อิศรางกูร ณ อยุธยา ศัลยแพทย์โรคกระดูกและข้อ โรงพยาบาลวิชัยยุทธ

3. พญ. พีระจิตร เอี่ยมโสภณา คลินิกกระดูกและข้อ โรงพยาบาลเวชธานี

ข้อมูลอาการเท้าบิดเข้าในและโรคเท้าในเด็ก

- เด็กเท้าบิดเข้าใน

- เดินเท้าบิดเข้าใน...ทำยังไงดี

- โรคเท้าในเด็ก

บ้านใหม่...สวยถูกใจ...จริงๆ

2011-04-19T17:05:00.000+07:00

วันนี้แวบๆ มาแต่งบล็อกตัวเอง เพื่อต้อนรับศักราชใหม่...แหะๆ (เอาเป็นว่า...ศักราชใหม่ของ จขบ. ละกันนะคะ) จริงๆ ไม่นึกจะเปลี่ยนจากสีฟ้า(หรือเขีียวหว่า) น้ำทะเล มาเป็นสีครีมๆ น้ำตาลๆ หรอกค่ะ แต่บังเอิ๊น บังเอิญ...ไปเจอแบ็คกราวน์ที่มันเข้ากับแบนเนอร์ที่ทำ ไหนๆ ก็จะเปลี่ยนลุค..เลยตัดสินใจเปลี่ยนเสียเลย อิอิ

ช่วงหลังๆ มานี้รับจ้างออบแบบบล็อกมาบ้างค่ะ เฉพาะบล็อกของ blogspot นี่เท่านั้นนะคะ บล็อกอื่นไม่ทำ...ยังไม่มีปัญญา ก็เลยได้ฝึกฝีมือมาบ้าง ส่วนมากบล็อกที่ทำจะเป็นแนว scrapbook ค่ะ ชอบนะ...ทำบล็อกเนี่ย สนุกดีล่ะ่...

นี่ก็ปาไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว...เหลืออีกแค่เดือนเดียววายร้ายก็จะไปโรงเรียนแล้วล่ะค่ะ...ประสาคนเป็นแม่ก็ออกจะกังวลปนหวั่นใจนิดๆ เพราะตั้งกะวายร้ายเกิดมาจนอายุสามขวบเนี่ย ไม่เคยห่างกันเลย ปากแม่ก็บอกนะว่าไปโรงเรียนก็ดี แม่จะได้เริ่มทำงานซะที แต่ใจน่ะมันหวิวๆ ชอบกล ไม่รู้จะเป็นยังไงตอนลูกร้องไห้น้ำตาไหลพรากเวลาไปส่งที่โรงเรียนแล้วพ่อกับแม่หนีกลับ ไม่อยากคิดเลยจริงๆ

ช่วงนี้ก็เลยต้องเตรียมความพร้อม โดยเฉพาะเรื่องการนอน เพราะเจ้าวายร้ายนอนดึกมากกกก...และยิ่งดึกขึ้น ดึกขึ้นทุกวัน ดีหน่อยว่าตั้งกะไปโคราช แม่จับให้นอนเร็วขึ้น (นิดหนึ่ง) ตอนนี้ก็เลยเข้านอนตอนห้าทุ่ม พอห้าทุ่มปุ๊บก็ปิดไฟนอน ง่วงไม่ง่วงไม่รู้...ต้องนอน ว่าจะปรับเวลาให้เร็วขึ้นทีละนิด เริ่มจากวันนี้จะปิดไฟตอนสี่ทุ่มสี่สิบห้า แล้วพออาทิตย์หน้าก็เร็วขึ้นอีกสิบห้านาที จนกว่าจะถึงเวลาที่เด็กๆ ควรเข้านอนนั่นล่ะ นอนเร็ว...จะได้ตื่นเช้าขึ้น เพราะเวลาไปโรงเรียนก็ต้องตื่นเช้า ถึงโรงเรียนจะอยู่ใกล้บ้านมากกกกก...ก็ตาม

ว่าแล้วก็อัพรูปตอนไปหาคุณตาที่โคราชให้ดูกันนิดๆ หน่อยๆ ละกันค่ะ

หนูไปเที่ยว Palio มาค่ะ

แม่บอกให้ยิ้ม แต่หนูยิ้มไม่ออก

ถ่ายกับคุณตามั่ง...ดูเขินๆ ยังไงไม่รู้

แม่บอกให้ยิ้ม...หนูก็ยิ้มของหนูอย่างนี้...แม่จะทำไม...

เอาพอหอมปากหอมคอนะคะ มีอีกเยอะ แต่แม่ขี้เกียจเอามาโพรเซสค่ะ แหะๆ

ปัดฝุ่นกันเสียที...

2011-04-16T22:11:00.001+07:00

ใครบังเอิญแวะเวียนเข้ามา คงเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ของบล็อกแห่งนี้ซึ่งพอจะทำให้จับสังเกตได้ว่าเจ้าของบ้านกำลังปัดกวาดเช็ดฝุ่นเตรียม 'บ้าน' ไว้รอท่า...รับแขกผู้มาเยี่ยมเยียน บ้านหลังนี้คงจะได้พลิกฟืันมี 'ชีวิต' ขึ้นมาเสียที หลังจากที่เจ้าของบ้านทิ้งร้างไว้เสียนาน

หากจะนับเวลาตั้งแต่เริ่มท้องจนกระทั่งถึงตอนนี้ที่ตัวร้ายอายุครบสามขวบเต็ม...ก็เกือบสี่ปีได้แล้วที่ คีตาญชลี ห่างหายไปจากวงการหนังสือ สี่ปีที่ไม่เคยมีนิยายสักเล่มออกมาให้ได้อ่าน ตอนนี้ตัวร้ายจวนจะเข้าโรงเรียนแล้ว (๑๘ พฤษภา นี้) ก็ถึงเวลาที่แม่ได้กลับมาทำงานจริงจังเสียที มิใช่อะไรหรอก...จะหาเงินให้ลูกเรียนนั่นเอง...อิอิ

ช่วงก่อนหน้านี้...ตั้งใจหยิบเรื่องที่เขียนค้างไว้มาปัดฝุ่นและเขียนต่อ แต่ก็เกิดอุปสรรคจนได้เมื่อโน้ตบุ๊กเจ้ากรรมดันไหม้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ที่บ้านมีพีซีอีกเครื่อง แต่ก็มีคนใช้อยู่สองคน (กับอีกหนึ่งตัวเล็ก...ตัวร้าย) พอโน้ตบุ๊กเสีย เลยทำให้แผนที่วางไว้ว่าจะเริ่มเขียนนิยายเลยต้องล่าไปอีก โชคดีเหลือเกินที่คุณพ่อใจดีโทรมาบอกว่าจะยกโน้ตบุ๊กเครื่องที่เพิ่งซื้อมาให้ เพราะไม่ได้ใช้ เลยมีโน้ตบุ๊กใหม่ไว้ใช้งาน (แต่ก็ว่าจะเอาเครื่องเก่าไปซ่อมอยู่เหมือนกัน เผื่อขาดเผื่อเหลือ...) แต่พอได้เครื่องใหม่มาก็มีปัญหาอีกว่า office ที่คุณพ่อลงไว้ไม่มี proofing tools ซึ่งจำเป็นเหลือเกินเวลาเขียนนิยาย (อย่างน้อยก็สามารถแก้ไขคำผิดได้ส่วนหนึ่ง...ที่เหลือก็ต้อง proof เอาเอง)

เมื่อคืนนี้ก็เลยจัดการเสียจนเรียบร้อย ตอนนี้ words สามารถแก้ไขคำผิดได้แล้ว...เย้!

ได้เิีีริ่มทำงานกันเสียที แต่...ขอยกยอดไว้พรุ่งนี้ละกัน...เพราะวันนี้เหนื่อยจริงๆ พาเจ้าตัวเล็กตัวร้ายไปเขาดินมา แดดร้อน...เดินทั้งวัน ขาเปลี้ยแล้วก็เพลียมากๆ

สำหรับคนที่ติดตามอ่าน 'สายลมรักกลางฤดูเหงา' ขอแจ้งให้ทราบไว้ตรงนี้นะคะว่าจะพักการเขียนเรื่องนั้นไว้ก่อน เพราะหลังจากทบทวนดูแล้วก็รู้สึกว่ายังมีข้อบกพร่องอีกเยอะ ต้องแก้พล็อตกันระนาวเชียวล่ะ แถมทิ้งไว้นานเสียจนคนเขียนหมดไฟจะเขียนเสียแล้ว ตอนแรกจะพยายามเขียนต่อให้จบเพราะก็เขียนมาได้ครึ่งเรื่องแล้ว (ที่ลงให้อ่านนั่นยังไม่ถึงที่เขียนค้างไ้ว้เลยค่ะ) แต่คิดไปคิดมา...ถ้าหากยังทู่ซี้เขียนอยู่คงวนในอ่างไม่ไปไหนแน่ๆ สู้เขียนเรื่องที่เรากระตือรือร้นอยากเขียนดีกว่า...และหลังจากเล็งอยู่หลายรอบเลยตัดสินใจว่าจะหยิบเรื่อง 'สาปแสงจันทร์' ขึ้นมาเขียนดีกว่า...

เคยลงบทนำและบทแรกไว้ให้อ่านที่ถนนนักเขียนหรือเวบเก่าก็จำไม่ได้เสียแล้ว...แต่ก็ช่างเถอะ เพราะคงจะตัดส่วนนั้นทิ้งไปล่ะค่ะ...เิริ่มใหม่กันเลยทีเดียว เรื่องนี้เป็นแนวลึกลับนิดๆ ตื่นเต้นหน่อยๆ แนวเหนือจริงปนโกธิค มีปราสาท มีตัวประหลาด เมื่อไรมีสต็อกล่ะก็จะมาลงให้อ่านกันที่นี่แน่นอนค่ะ

ตอนนี้ขอกำลังใจช่วยกันลุ้นเจ้าตัวเล็กตัวร้ายให้ไปโรงเรียนได้อย่างไม่มีปัญหา (ไม่งอแงร้องไห้) และชอบที่จะไปโรงเรียนด้วยนะคะ แม่จะได้ทำงานได้อย่างเต็มที่และไม่เป็นห่วงเป็นกังวล ^^

ช่วงนี้หน้าบล็อกอาจจะเขียนมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง...ก็ให้รู้ว่าเจ้าของบ้านกำลังปรับเปลี่ยนบ้านให้เข้าที่อยู่นะคะขอให้มีความสุขมากๆ ค่ะ!

ไม่อยากสัญญิง...สัญญา...อะไร...

2010-08-28T16:08:00.001+07:00

ที่ขึ้นต้นอย่างนั้น ก็เพื่อจะบอกเพียงว่า จะไม่วางแผน...วางแพลนการทำงานอย่างที่เคยๆ มา เพราะวางไว้แล้ว ทำไม่ได้สักที มันก็เหมือนกันพูดแล้ว...ทำไม่ได้ เสียคำพูด แล้วจะพานเสียผู้เสียคนทุกที แถมเสียมาหลายครั้งจนคนเค้าไม่อยากจำเสียแล้ว

แต่มันก็ถึงเวลาทึ่จะเริ่มต้นทำงานกันเสียที...มันมีแรงขับหลายอย่าง...ที่สำคัญเป็นแรงขับภายในของตัวเอง จู่ๆ ก็เกิดไฟอยากทำงานขึ้นมาซะอย่างนั้น มีพล็อตมากมายหลากไหลเข้ามาให้จด...จำ...และเก็บไว้ใช้ในอนาคต

หากแต่มีวินัยอย่างหนึ่งที่ยึดถือปฏิบัติมาตั้งแต่เริ่มเขียนหนังสือ นั่นก็คือ...ถ้าลงมือเขียนเรื่องไหนแล้วล่ะก็...ต้องเขียนเสียให้เสร็จเป็นเรื่องๆ ไป อาจจะแอบไปเริ่มเรื่องใหม่ๆ ได้ เพื่อเอาไว้ต่อยอดกันต่อไป แต่งานที่กำลังทำค้างอยู่ ต้องเสร็จเสียก่อน ถึงจะหันไปหยิบจับเรื่องอื่นๆ มาทำอย่างจริงจัง

ที่ต้องทำอย่างนี้ ก็เพื่อไม่ให้เกิดการดองนิยายทิ้งไว้ (แต่ก็แอบมีไหดองมากมายซุกซ่อน) เอาล่ะ...มาเข้าเรื่องกันเสียทีดีกว่า

วันนี้มีหลายเรื่องอยากฝากไว้ค่ะ...

หนึ่ง...ข่้าวที่ทุกคนรอคอย คือ การเขียนนิยาย ตอนนี้ Janice ก็โตมากแล้วค่ะ สองขวบครึ่งแล้ว อีกไม่นานก็คงเข้าอนุบาล ซึ่งพอถึงตอนนั้น "คีตาญชลี" คงได้ทำงานอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยสักที แต่คงไม่ต้องรอถึงตอนนั้นหรอกค่ะ เพราะ ณ ขณะนี้ก็ได้เริ่มหยิบจับงานที่เขียนค้างไว้ นั่นก็คือ "สายลมรักกลางฤดูเหงา" มารีไรต์แล้วล่ะค่ะ เรื่องนี้คงจะมีการปรับพล็อตเพิ่มเติมเรื่องราวให้สนุกน่าติดตามกว่าเดิม ส่วนจะเสร็จเมื่อไรนั้นคงยังบอกไม่ได้นะคะ

สอง...เดี๋ยวนี้คงไม่มีใคร...ไม่รู้จัก Facebook นะคะ ตัวเองก็มีกับเค้าอยู่เหมือนกัน ทั้ง FB ส่วนตัว และ Fanpage สำหรับคนที่อยากติตามข่าวสารนิยายเรื่องใหม่ของ "คีตาญชลี" ก็เลยอยากมาเชิญชวนให้มาเป็นสมาชิกแฟนเพจกันค่ะ ลิงค์อยู่ด้านล่างนี้เลยค่ะ ทั้งหน้าส่วนตัวและเพจของ "คีตาญชลี"

FB - http://www.facebook.com/profile.php?id=1828785423
Fanpage - http://www.facebook.com/pages/Kitanjali/139195077378

สาม...เรื่องเวบ ใจมันร่ำๆ อยากมีเวบส่วนตัวอีกแล้วสิคะ แต่คราวนี้กำลังสองจิตสองใจกับการซื้อเฉพาะโดเมนแล้วใช้แพลตฟอร์มของ Blogspot เนี่ยแหละ เพราะใช้ง่ายใช้คล่องดี ส่วนเรื่องเวบบอร์ดนั้นคิดว่าไม่จำเป็นเลย มีแล้วก็รังแต่จะมีแต่สแปมมาแจม หรืออีกทางเลือกคือ...ซื้อทั้งโฮสตและโดเมน แล้วใ้ช้แพลตฟอร์มของ wordpress แต่เบื่อปวดหัวกับการอัพเดตของ wordpress ค่ะ เอาเถอะเรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าไรค่ะ ยังไม่รีบตัดสินใจ เพราะที่สำคัญกว่าตอนนี้คือ...เรื่องรีไรต์นิยาย

วันนี้มีเรื่องงานเรื่องการมาอัพเดตเท่านี้แหละค่ะ แล้วอย่าลืมนะคะ ติดตามข่าวสารกันได้ที่ Fanpage ค่ะ จะอัพเดตโปรเซสทำงานแบบละเอียดทีเดียว ^^

รัก
คีตาญชลี

อัพเดต...ท่ามกลางความร้อนระอุ

2010-04-16T09:15:00.001+07:00

ว่าจะอัพบล็อกมาตั้งกะงานหนังสือฯ แต่ก็มาเจอข่าววิปโยคของเหตุการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายนที่ผ่านมา ทำให้ความคิด ความรู้สึกที่อยากจะอัพบล็อก และเขียนนิยายต่อหดหายไปไหนก็ไม่รู้

เมื่องานหนังสือที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปเดินเล่นและพบปะเพื่อนฝูงพี่น้องอยู่วันหนึ่งคือ เมื่อวันที่ 4 เมษายน เนื่องจากน้องสาวคนดีโทรมาบอกว่าจะมางานหนังสือในวันดังกล่าว ไปถึงงานก็ตามเคยค่ะ...พอเจอหน้าคนรู้จัก สิ่งแรกที่ถูกถามก็คือ...เมื่อไรจะมีหนังสือเล่มใหม่ออกมาให้เห็น...เมื่อไรจะเขียนเรื่องนั้น เรื่องนี้ต่อ...

กลับมาบ้านแล้วก็ตั้งใจว่าจะเริ่มมุเขียนงานสักที หลังจากมุมาหลายทีแล้ววึดตลอด...อิอิ

ก็ยังติดขัดว่าเจอคนทวงหลายเรื่องเหลือเกิน แถมตัวเองก็ดันไปเริ่มเรื่องใหม่เอาไว้เสียอีก เลยไม่แน่ใจว่าจะเขียนเรื่องไหนก่อนดี แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจได้ค่ะ...คิดว่าจะจัดการเรื่องที่ค้างอยู่ล่าสุดให้เสร็จ นั่นคือ "สายลมรักกลางฤดูเหงา" จบแล้วค่อยว่ากันต่อว่าจะเขียนเรื่องไหนดี แต่ไหนๆ เขียนเรื่องนี้มาได้ครึ่งเรื่องแล้วก็อยากเขียนต่อให้จบๆ เสียที เพียงแต่อาจจะต้องมีการปรับพล็อตบางช่วงบางตอนเสียก่อน

ฉะนั้นจึงอยากแจ้งให้พี่น้องมิตรรักแฟนนิยายทั้งหลายได้ทราบนะคะว่าปรับพล็อตเสร็จเมื่อไร จะเริ่มลงมือเขียนและมาโพสต์ให้อ่านกันต่อแน่นอนค่ะ

ก่อนจะลากันไป ขอฝากให้ดูแลตัวเองกันให้ดีนะคะ ถ้าไม่มีธุระปะปังอะไรล่ะก็ อย่าไปแถบที่เขาชุมนุมกันเลยค่ะ อันตรายมากๆ สุดท้ายก็ได้แต่หวังว่าบ้านเมืองของเราจะกลับมาปกติสุขในเร็ววันนะคะ

รักษาตัวค่ะ

ทวีตกันบ้างมั้ยคะ...

2009-10-26T14:32:00.002+07:00

เดี๋ยวนี้มีช่องทางการสื่อสารให้เลือกใช้มากมาย โดยเฉพาะช่องทางการสื่อสาร "ออนไลน์" ที่มีทั้ง MSN, Facebook และ Twitter ที่เกริ่นมานี่ไม่ใช่อะไรหรอกนะคะ แค่อยากป่าวประกาศให้เพื่อนๆ ที่ใช้ Twitter รู้ว่า ตอนนี้คีตาญชลี "ทวีต" แล้วนะคะ

ความจริงทวีตมาได้พักใหญ่แล้วค่ะ เพียงแต่เป็นแอคเคาน์ที่ไว้ใช้สำหรับงานด้านอื่น กลัวว่าจะสับสนกันเลยสมัครใหม่อีกอันเอาไว้สำหรับแฟนนิยายโดยเฉพาะ จะได้อัพเดตข่าวสารฉับไว แอดมาได้ที่นี่เลยค่ะ

วันนี้มีไฟในการเขียนหนังสือลุกโชนเชียวค่ะ ยังไงก็ขอตัวไปปั่นนิยายต่อนะคะ อ้อ! สายลมรักกลางฤดูเหงา บทที่ ๙ โพสต์เรียบร้อยแล้วนะคะ

มีความสุขมากๆ นะคะ

คีตาญชลี

สายลมรักกลางฤดูเหงา บทที่ ๙

2009-10-26T14:13:00.001+07:00

ตอนใหม่มาแล้วค่ะ...อ่านกันต่อเลยดีกว่า...

บทที่ ๙

แผ่นหลังของคนร่างสูงที่ยืนทอดสายตาชื่นชมภูมิทัศน์เบื้องนอกหน้าต่างบานกว้างใน ห้องทำงานของโปรดปรานนั้นคุ้นตาผู้เป็นเจ้าของห้องเสียจนถึงกับสะดุดลมหายใจ เมื่อเปิดประตูเข้ามา หล่อนยืนแน่นิ่งมือกุมลูกบิดประตูค้าง ไม่อยากเชื่อว่าลางสังหรณ์ของตนจะเป็นจริง ตอนพนักงานไปบอกหญิงสาวพยายามข่มใจตนเองว่าความคิดที่แวบผ่านมาเกิดขึ้น เพราะหล่อนหมกมุ่นครุ่นคิดเรื่องของเขาอยู่นั่นเอง ไม่มีทางที่มันจะเป็นจริงไปได้หรอก การจากมาของหล่อนเท่ากับปิดฉากเรื่องยุ่งยากทั้งหมด เมื่อไม่เจอ ไม่ได้ใกล้ชิด เขาก็คงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนที่เขาเคยลืมหล่อนมาได้ถึงเก้าปี

แต่โปรดปรานคิดผิด!

ภาพชายหนุ่มที่ยืนในท่วงท่าสบายอกสบายใจขณะมองออกไปนอกหน้าต่างตรงหน้าหล่อน เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี เสียงเปิดประตูทำให้เขาหมุนตัวหันมาและทันทีที่เห็นว่าเป็นหล่อนก็ยิ้มกว้าง ทั้งริมฝีปากและดวงตา...เป็นรอยยิ้มเต็มที่ซึ่งมักไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เมฆสาวเท้าเข้ามาใกล้มือใหญ่เอื้อมมาจะแตะแขนของหล่อนแต่เปลี่ยนใจในนาทีสุด ท้าย มีเพียงเสียงเรียกขานชื่อหล่อนเท่านั้นที่แสดงความยินดีอย่างเปิดเผย

“โปรด”

“เมฆ...” น้ำเสียงของโปรดปรานเสียอีกที่กลับแหบพร่าและ.......แผ่วราวเสียงกระซิบ

ดีใจ...คำนี้ผุดขึ้นมาเพื่อตั้งคำถามตนเอง หญิงสาวค้นหาคำตอบที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจด้วยความซื่อตรง หล่อนอาจจะดีใจถ้าเขาเป็นชายปลอดพันธะ และถึงจะยังไม่มีพันธะผูกพันทางกฎหมายกับผู้หญิงคนนั้นแต่แค่พันธะผูกพันทาง ใจก็หนักหนาเพียงพอแล้วที่จะทำให้โปรดปรานต้องพาตัวเองออกไปให้ไกลห่างเขา ให้มากที่สุด...ไกลออกไปจากคำว่า ‘มือที่สาม’ แม้จะไม่ชอบดูหนังดูละครแต่หล่อนก็ไม่อยากเป็นนางร้ายในชีวิตใคร

เพราะโปรดปรานรู้ซึ้งว่าความเจ็บปวดเป็นเช่นไร เจ็บเพราะถูกละเลย...และเจ็บยิ่งกว่าเมื่อเขาเกลียดชัง มัน เป็นความเจ็บปวดที่สุดแสนทรมาน นานหลายปีกว่าหล่อนจะชินกับความรู้สึกนั้นแต่ไม่ใช่ชินเพราะหัวใจด้านชา ทุกครั้งที่นึกว่าเขาเกลียดหล่อนเพียงใด หัวใจมันก็ปวดแปลบเหมือนมีเข็มร้อยพันเล่มทิ่มแทง...

“ที่นี่สวยมาก” คนพูดชมจริงใจ เมฆเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกและชอบใจที่อาคารและสิ่งปลูกสร้างทั้งหมด กลมกลืนไปกับธรรมชาติ โปรดปรานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยลักษณะเหมือนกำลังยิ้มทว่าสีหน้ากลับจืดเจื่อน ชอบกลเช่นเดียวกับถ้อยคำขอบคุณที่หลุดรอดมาแบบไม่เต็มเสียง ถ้ารู้ก่อนว่าเป็นเขา...ถ้าเชื่อสักนิดว่าสังหรณ์ของตนถูกต้องหล่อนจะไม่มา เจอ แต่เมื่อเผชิญหน้ากันจะๆ แบบนี้หญิงสาวไม่มีทางหนีทีไล่เหลือให้เลือกเลยสักทางนอกจากทางเดียวที่มี ต้องต้อนรับขับสู้กันไปถึงจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องทำงานของตนด้วยท่าทางราวคนขาดความเชื่อมั่น ปิดประตูแล้วก็เดินนำไปที่ชุดรับแขกผายมือเชื้อเชิญให้เขานั่งขณะที่ตัวเอง เดินไปที่โต๊ะทำงานกดอินเตอร์คอมสั่งเลขาฯ หน้าห้อง

“ขอกาแฟสองชุด อ่อ...เตรียมเอกสารการประชุมไว้ด้วยนะ” รู้หรอกว่าเสียมารยาทที่พูดออกไปอย่างนั้น แต่โปรดปรานอยากให้คนร่างสูงรู้ว่าหล่อนไม่มีเวลาคุยกับเขานานนัก แล้วก็ได้ผล...ยังไม่ทันที่หล่อนจะปล่อยมือจากอินเตอร์คอมคนที่นั่งบนโซฟาก็ เอ่ยแทรกเสียงดังพอที่จะให้คนที่อยู่อีกฝั่งของอินเตอร์คอมได้ยิน

“ไม่ต้องสั่งกาแฟหรอก เดี๋ยวก็ไปแล้วพอดีมีนัดเหมือนกัน”

“คุณ สุ...ไม่ต้องสั่งกาแฟแล้วนะคะ” หล่อนสำทับเลขาฯ อีกครั้งก่อนปล่อยมือจากเครื่องมือสื่อสารและเดินกลับมาที่ชุดรับแขก หล่อนเลือกนั่งเก้าอี้นวมตัวที่อยู่ไกลเขาที่สุด...หวังใจเหลือเกินว่าระยะ ห่างนั้นจะเป็นช่องว่างที่กว้างพอจะทำให้หัวจิตหัวใจตนเองมั่นคง

สายตาของเมฆมิได้ละจากร่างโปร่งบางงดงามนับแต่วินาทีที่เห็นหล่อนก้าวเข้า ประตูมา เขามองตามทุกฝีก้าวด้วยความรู้สึกชื่นชม คงเป็นเพราะไม่เคยเห็นหล่อนในลักษณะแบบนี้มาก่อนดูเป็นผู้หญิงทำงานผิดแปลก ไปจากภาพนักศึกษาที่เคยคุ้น เมฆมองหญิงสาวจนเพลินกระทั่งหล่อนหันมาจนเดินมานั่งที่ชุดรับแขกเขาก็ยังไม่ ละสายตา คนถูกมองจึงรู้สึกขัดเขินก่อนจะแปรเป็นความอึดอัดเพราะอ่านสายตาที่มองมา นั้นออก...เขากำลังมองหล่อนอย่างกชื่นชม

“คุณป้าเป็นยังไง?” เมฆถามเพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึกเมื่อเห็นสายตาเจ้าของห้อง...หล่อนไม่พอใจ

สีหน้าเกือบเรียบเฉยค่อยปรากฏรอยยิ้ม “ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ วันนี้น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้”

“ดีใจด้วย วันนั้น...โปรดท่าทางแย่มาก” เขาเท้าความไปถึงวันที่หล่อนได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวจากพี่ชายก่อนจะตัดบท เอ่ยถึงเหตุที่มาเชียงใหม่ “เมฆขึ้นมาทำงาน เลยแวะมาเยี่ยม”

โปรดปรานพยักหน้าอย่างไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้...หล่อนไม่ได้อยากให้เขามาหา...ไม่อยากเจอหน้าเขาด้วยซ้ำไป...

“ไม่ได้โทรบอกล่วงหน้า...เพราะรีบเคลียร์งานจนลืม” คนพูดไม่สนใจอาการนิ่งเฉยของอีกฝ่าย เขามีเวลาไม่มากเพราะมีนัดตอนสิบโมงแต่ที่แวะมาก็เนื่องจากเหตุผลบางอย่าง “โปรดมีประชุมเหรอ...” คนฟังพยักหน้ารับน้อยๆ เมฆจึงถามต่อ “กี่โมง...”

“เก้าโมงครึ่ง”

เมฆพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนบอกกับหญิงสาวที่มองมาด้วยความแปลกใจว่า

“เมฆไม่กวนละ...โปรดจะได้เตรียมตัว”

เจ้าของห้องลุกตามพลางเดินนำไปที่ประตูรู้สึกโล่งอกเสียจนต้องลอบระบายลม หายใจเบาๆ ทว่าไม่พ้นหูคนที่เดินตาม...มุมปากเมฆยกขึ้นนิดหนึ่งเป็นรอยยิ้ม โปรดปรานเปิดประตูและหยุดยืนส่ง หล่อนหลบสายตาอีกฝ่ายด้วยการเสมองพื้นแต่กลับต้องแปลกใจเมื่อเห็นเท้าที่ควร จะก้าวผ่านกลับหยุดตรงหน้าหล่อน ความแปลกใจทำให้เงยหน้าขึ้นทันทีแล้วก็ต้องพบว่าสายตาคู่นั้นจ้องนิ่ง...แวว ตาที่ละม้ายน้ำในบึงที่ทั้งลึกทั้งกว้าง ยากจะคะเน เสียงทุ้มกังวานเอ่ยกับหล่อนเหมือนจะเป็นการบอกกล่าวมากกว่าการขอ

“เย็นนี้เมฆมารับไปทานข้าวนะ” เมื่อพูดจบเมฆเดินออกไปทันที...ไม่รอฟังคำตอบจากหล่อน...

ก่อนที่โปรดปรานจะมานั้นเมฆแอบถามเลขาฯ หน้าห้องทำงานของหญิงสาวแล้วว่าวันนี้หล่อนมีนัดที่ไหนอีกหรือไม่เมื่อได้ รับคำตอบว่าหลังจากประชุมช่วงเช้าแล้วหญิงสาวว่างตลอดเมฆก็พอใจ เหตุผลหลักที่เขามาหาโปรดปรานก็เพราะอยากนัดหล่อนทานข้าวนั่นเอง

โปรดปรานยืนนิ่งตรงประตูอีกเนิ่นนาน...เมฆดำเริ่มตั้งเค้าในน่านฟ้าของหัวใจหล่อนเสียแล้ว

ขณะ ที่คนหนึ่งกำลังยุ่งยากใจทว่า...อีกคนกลับรู้สึกตรงข้าม ถ้าใครสักคนเห็นหน้าเขาตอนนี้ก็คงทักเป็นเสียงเดียวกันว่าสุขสดชื่นราวกับ ต้นไม้เจอฝนแรก เมฆยอมรับกับตนเองว่าเขาไม่เคยอารมณ์ดีเท่านี้มาก่อน ทุกครั้งที่ขึ้นมาทำงานที่เชียงใหม่หัวจิตหัวใจราวถูกปกคลุมด้วยหมอกบางเบา มันทำให้อารมณ์ของเขาไม่แจ่มใส แม้จะปากแข็งใจแข็งแต่ตัวเขาเองรู้ดีกว่าใคร...เหยียบย่างบนแผ่นดินแห่งนี้ ทีไร หัวใจก็รังแต่จะคว้าอดีตอันเคืองขุ่นมาคิดแค้นโกรธขึ้ง เมฆแทบไม่อยากรับงานนี้แต่เลี่ยงไม่ได้

เมื่อจำต้องมาจึงมาด้วยความขุ่นมัว

ผิดกับวันนี้ลิบลับ...หัวใจของเขาในวันนี้ไร้ความเคืองแค้น หมดความโกรธเกลียด

แต่เหมือนใครบางคนกลั่นแกล้งมิให้ชายหนุ่มหลงลืมความจริงเมื่อโทรศัพท์กรีด เสียงแทรกผ่านสายลมเย็นต้นฤดูหนาวที่ชโลมหัวใจอยู่ในตอนนี้

“อิง...” เมฆเอ่ยชื่อคนรักแทบเป็นเสียงกระซิบเมื่อรับสายหล่อน ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนถูกกระชากลงมาจากวิมานกลางอากาศแล้วร่วงวูบ...สู่อุ้งมือแห่งความจริง!

“เมฆอยู่ไหนคะ...” ปลายสายถามเมื่อได้ยินเสียงลมพัดอู้

เมฆไขกระจกหน้าต่างรถลงตอนที่ขับออกมาจากรีสอร์ตของโปรดปรานจึงทำให้ลมพัด เข้ามาเป็นเหตุให้ปลายสายได้ยินเสียงแทรกเข้ามาในโทรศัพท์

“เชียงใหม่...ขับรถอยู่” แม้ไม่มีคำลงท้ายทว่าน้ำเสียงทอดยาว นุ่มนวล...อย่างเคยเป็น ชายหนุ่มอดนึกไปถึงคำขอของคนรักเมื่อครั้งคบกันใหม่ๆ มิได้ ขออะไรน่ะหรือ...ก็ขอให้เขาพูดกับหล่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างนี้ไรเล่า หล่อนว่าเขาพูดเร็วและประโยคที่ใช้พูดก็ค่อนข้างสั้น...ทั้งน้ำเสียงก็เรียบ สนิท พอรวมกันกับหน้าตาที่มักเย็นชาเรียบเฉยเลยดูเหมือนโกรธขึ้งอะไรสักอย่างอยู่ ตลอดเวลา

แม้จะพอรู้ตัวอยู่บ้าง แต่วันนั้นเป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าพูดออกมาตรงๆ

“ตายจริง! อิงลืม...เมฆบอกอิงแล้วนี่นาว่าจะขึ้นเชียงใหม่อาทิตย์นี้ แล้วนี่เมฆจะอยู่กี่วันคะ?”

“สามสี่วัน...มีอะไร?”

“อิงจะขึ้นกรุงเทพฯ ค่ะ นึกว่าเมฆอยู่เลยโทรหา” น้ำเสียงหญิงสาวมีร่องรอยเสียดายลึกๆ

“อ้าว...เหรอ อิงอยู่กี่วัน”

“มะรืนนี้กลับแล้วค่ะเมฆ”

“มะรืนนี้?” เสียงเมฆขึ้นสูง...แปลกใจ เพราะสาวคนรักลางานมาหลายวันแล้ว “ลางานต่อเหรอ?”

“เปล่าค่ะ” ปลายสายปฏิเสธแล้วก็ทอดถอนใจแผ่วเบาก่อนเอ่ยต่อ “อิงลาออกแล้ว”

“ลาออก!” น้ำเสียงของชายหนุ่มทวนคำสองคำนั้นด้วยความตกใจ ความคิดแล่นปราดไปที่บิดาของคนรักทันที “อาการพ่อ...ทรุดเหรอ?”

อาการนิ่งงันของอีกฝ่ายทำให้เมฆรู้คำตอบ...นานกว่าจะได้ยินเสียงปลายสายตอบ มาด้วยอาการที่ฟังดูแล้วก็รู้ว่าคงบังคับไว้อย่างที่สุดมิให้สั่น

“หมอบอกว่าพ่อคงอยู่ได้ไม่เกิน...หกเดือน”

คราวนี้เมฆเป็นฝ่ายนิ่งบ้าง คำพูดมันตื้ออยู่ที่คอหอย...ความเห็นอกเห็นใจแล่นปรี่ขึ้นมาทันที ในที่สุดจึงเอ่ย

“อิงกลับไปอยู่บ้านก็ดีแล้ว ดูแลพ่อเถอะ เมฆกลับไปเมื่อไรจะหาเวลาไปเยี่ยม”

“ค่ะ” น้ำเสียงตอบจากปลายสายแผ่วราวกระซิบ

พูดคุยกันถึงอาการของคนป่วยอีกไม่กี่คำอิงฤทัยก็เป็นฝ่ายขอวางหูไปก่อน เมฆตัดสายการพูดคุยแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว คำพูดหนึ่งแว่วมากระทบ...ชีวิตไม่เที่ยงแท้ ไม่แน่นอน...ที่แน่นอนที่สุดคือ...

ความตาย!

แต่การทำใจยอมรับความตายไม่ง่ายเลย...ขณะนี้อิงฤทัยอยู่ในช่วงเวลาที่ลำบาก ที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต และในฐานะที่เขาเป็นแฟนก็ควรจะยืนเคียงข้าง คอยปลอบประโลมและดูแลหัวใจของหล่อนให้มีความเข้มแข็งเพื่อยืนหยัดต่อสู้กับ ความจริงที่จะมาถึงในไม่ช้า ทว่า...

มันก็ไม่ง่ายเลยสำหรับเขา

เมฆยอมรับกับตัวเอง...หัวใจของเขาเอนเอียงไปหาผู้หญิงอีกคนเสียจนถ้าเปรียบ เป็นเรือก็คงเอียงกระเท่เร่แทบจมอยู่รอมร่อ อีกแล้ว...ความรู้สึกถูกผิดในใจต่อสู้กันอีกครั้ง มือที่กำพวงมาลัยเกร็งแน่นก่อนเจ้าตัวจะถอนลมหายใจออกมาหนักหน่วง อารมณ์ดีๆ เมื่อครู่พัดปลิวไปไหนเสียแล้วไม่รู้ แต่ชายหนุ่มไม่มีเวลาจะสนใจกับความรู้สึกของตัวเองมากนักเมื่อขับรถมาถึงที่ หมายพอดี สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคืองาน...ซึ่งหมายความว่าอารมณ์และเรื่องส่วนตัว ต้องถูกละไว้เบื้องหลัง

‘อิงกลับไปอยู่บ้านก็ดีแล้ว’

ถ้อยคำประโยคนั้นดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง แม้จะตรงกับที่คาดคิดเอาไว้เพราะถ้าเป็นหล่อนก็คงต้องพูดอย่างเดียวกันนี้ แหละ แต่เมื่อได้ยินจริงๆ อิงฤทัยก็เกิดความน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมฆไม่ค้าน ไม่ยื้อ ไม่แม้แต่จะต่อว่าที่หล่อนตัดสินใจเองโดยไม่ปรึกษาเขาก่อน

อิงฤทัยอดคิดไม่ได้...มันเหมือนเขายินดีที่หล่อนจะกลับไปอยู่บ้าน ดวงตาของหญิงสาวรื้นขึ้นมาทันทีจนต้องรีบกะพริบตาเก็บกลืนน้ำตามิให้หยาดลง มาให้เป็นที่ผิดสังเกตของคนที่กำลังเดินกลับมาที่รถ อัคนีเปิดประตูรถพลางถามคนที่นั่งอยู่โดยที่มิได้สังเกตหน้าตาอีกฝ่าย

“จะให้ผมไปส่งที่ไหนดี...”

“อิงลงตรงไหนก็ได้ค่ะ ขอให้มีแท็กซี่ก็พอ” คนที่เข้าประจำหลังพวงมาลัยหันมาพลางถามเพราะตอนแรกเจ้าหล่อนบอกว่าจะขอไปลง ที่บ้านแฟนซึ่งเป็นทางผ่าน

“เปลี่ยนใจไม่ไปบ้าน...” ไม่ทันจบประโยคอีกฝ่ายก็ตอบสวน

“ไม่แล้วค่ะ” น้ำเสียงแปร่งจนคนฟังจับได้

“ทะเลาะกันเหรอครับ?” น้ำเสียงถามที่นุ่มนวลทำให้คนที่นั่งข้างคนขับระบายลมหายใจแผ่วเบา หล่อนตอบเสียงแผ่วไม่แพ้กัน

“เปล่าหรอกค่ะ อิงแค่...” เจ้าตัวนิ่งไปนิด “คิดมากไปเอง” พูดจบหญิงสาวก็ถอนหายใจอีกครั้ง

“มีอะไรก็ระบายกับผมได้นะ...ผมเป็นผู้ฟังที่ดี” อิงฤทัยหันมายิ้ม เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อยและได้แสดงให้เห็นตลอดระยะเวลาสั้นๆ ที่ผ่านมา

หลังจากที่รู้ว่ามารดาของทั้งคู่เป็นเพื่อนกันก็มีเหตุให้ต้องพบเจอกันอีก หลายครั้ง ประกอบกับอัธยาศัยไมตรีของอัคนีทำให้อิงฤทัยสนิทสนมกับเขาอย่างรวดเร็วจน หล่อนยังแปลกใจตัวเอง เพราะแค่รู้จักกันไม่กี่วันหล่อนก็ระบายความอัดอั้นตันใจให้เขาฟังเสียแล้ว มันเกิดขึ้นในวันหนึ่งขณะที่นั่งทานข้าวด้วยกัน อัคนีเห็นหล่อนเขี่ยข้าวในจานอยู่เป็นนานจึงเอ่ยปากถามว่ามีเรื่องคับข้องใจ อยากระบายให้เขาฟังหรือไม่

อาจจะเป็นเพราะน้ำเสียง...ท่าทาง...หรือไม่ก็แววตาของเขากระมังที่ทำให้ รู้สึกไว้วางใจจนกล้าพรั่งพรูเรื่องราวที่อัดอั้นจนหมดสิ้นไม่ว่าจะเป็นความ วิตกกังวลในอาการป่วยของบิดาหรือเรื่องการตัดสินใจลาออกจากงานที่หล่อนยัง ไม่ได้ปรึกษากับใครสักคน ยกเว้นไว้ก็แต่เรื่องราวของหัวใจที่อิงฤทัยยังคงเก็บงำไว้เพราะเห็นว่าเป็น เรื่องส่วนตัวระหว่างหล่อนกับเมฆ

“อิงแค่...นึกว่าเขาจะค้านหรือว่าที่อิงจะลาออกจากงานแล้วไม่บอกเขา”

อัคนีหันมามองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับเต็มตา “หมายถึงแฟนคุณเหรอ...” เขาถามก่อนจะพูดต่อทันที “ถ้าเขาว่าก็แย่แล้ว เป็นผม...ผมก็ไม่ว่าหรอกที่คุณตัดสินใจอย่างนี้ พ่อคุณทั้งคนนะ” อิงฤทัยยิ้มแหยๆ มันก็จริงของเขา...ถ้าเมฆทำอย่างนั้นก็ไม่ต่างกับคนเห็นแก่ตัว “ผมว่าคุณคิดมาก...ทำใจให้สบายเถอะน่า...เอาล่ะ ผมไปส่งที่บ้านแฟนคุณนะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ”

“อ้าว...” ชายหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินคำปฏิเสธ หากอิงฤทัยรีบเอ่ยต่อ

“ก็เขาไม่อยู่ จะไปส่งทำไมละ”

“โอเค...ถ้าอย่างนั้นผมไปส่งที่บ้านคุณแล้วกัน” อัคนีสรุปแต่อีกฝ่ายก็ปฏิเสธอีกด้วยความเกรงใจ

“อย่าเลยค่ะ มันคนละทางกันเลย”

“เหอะน่า...ผมว่าง แล้วนี่คุณจะอยู่กี่วัน”

“สักสองวัน พรุ่งนี้ว่าจะเข้าบริษัทคุยกับเจ้านายแล้วก็ยื่นจดหมายลาออก วันมะรืนอิงว่าจะแพ็คของเอาไว้ก่อนแล้วค่อยมาขนกลับทีหลังน่ะค่ะ ก็คงกลับเย็นๆ หน่อย”

“เอางี้มั้ย...วันมะรืนคุณจัดการเก็บของให้เรียบร้อยแล้วเดี๋ยวผมเอาปิคอัพมารับกลับด้วยกันเลย”

“จะดีเหรอ?” อิงฤทัยลังเลเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีธุระต้องทำที่กรุงเทพฯ อีกหลายวัน

“ดีสิ” อัคนียืนยันพร้อมรอยยิ้ม “และผมก็ไม่ยอมให้คุณปฏิเสธด้วย”

ครั้งแรกที่เจอกันชายหนุ่มยอมรับว่าต้องใจหญิงสาวผู้นี้ไม่น้อย แม้กระทั่งตอนนี้ความรู้สึกเขาก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงแต่เมื่อรู้ว่าหล่อนมีคน รักแล้ว เขาก็หยุดความคิดไว้แค่ความเป็นเพื่อน ชายหนุ่มเข็ดเสียแล้วกับการรักคนที่มีเจ้าของ และเขาก็ไม่อยากไปแย่งชิงของของใครมาเสียด้วย

เป็นแค่เพื่อนก็พอ เพราะเพื่อนก็สามารถแสดงความห่วงใยได้เช่นเดียวกัน

อิงฤทัยมองรอยยิ้มจริงใจของอีกฝ่ายแล้วจึงยิ้ม...พยักหน้าตอบรับข้อเสนอของ ชายหนุ่ม หล่อนรู้ว่าถ้ายังยืนกรานปฏิเสธอย่างแข็งขันเขาก็คงรามือไปเอง แต่อะไรบางอย่างในรอยยิ้มของเขาที่ทำให้หล่อนทำอย่างนั้นไม่ลง

และอีกครั้งที่หญิงสาวนึกเปรียบเทียบผู้ชายคนนี้กับคนรักของตน

กว่าเมฆจะเป็นอย่างที่เป็นทุกวันนี้...พูดจาอ่อนโยน และดูเหมือนจะอ่อนหวานกับหล่อน นั่นก็เป็นเพราะอิงฤทัยขอไว้ หล่อนปั้นให้เขาเป็นอย่างที่อยากให้เป็น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาแสดงออกก็เพราะหล่อนบอกให้เขาทำทั้งสิ้น แรกๆ หญิงสาวก็คิดว่าเพราะเขารักหล่อนจึงยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่ตอนนี้หล่อนเริ่มไม่แน่ใจ....

เพราะเมฆก็ยังเป็นเมฆ...ยังเป็นอย่างที่เคยเป็น อิงฤทัยไม่เคยเปลี่ยนเมฆได้เลย!

“กว่าเราจะถึงกรุงเทพฯ ก็คงค่ำแล้ว ยังไงถึงกรุงเทพฯ แล้วแวะหาข้าวกินกันก่อน แล้วผมไปส่งที่บ้าน”

หญิงสาวมองนาฬิกาก่อนตอบ “ค่ะ”

ต่อจากนั้นสองหนุ่มสาวก็เดินทางกันต่อเพื่อมุ่งสู่จุดหมายปลายทาง

กว่า จะถึงกรุงเทพฯ ก็เกือบทุ่มแล้วเพราะอัคนีขับรถมาแบบเรื่อยๆ ประกอบกับทั้งคู่มีเรื่องพูดคุยตลอดทางทำให้ไม่รู้สึกเบื่อ เมื่อย่างเข้าสู่เขตชานเมืองอัคนีก็หันมาถามคนที่นั่งด้านข้างเหมือนขอความ เห็น

“หิวมั้ย...จะหาอะไรกินแถวนี้ก่อนหรือว่าค่อยไปหาแถวบ้านคุณ”

“อิงยังไม่หิว เราขับต่อไปดีกว่าค่ะ”

“โอเคงั้นไปหาข้าวกินแถวบ้านคุณละกัน ว่าแต่มีอะไรแนะนำมั่ง ผมกินไม่ยากแต่ขออย่างเดียวว่าต้องอร่อย”

“เพราะชอบกินของอร่อยหรือเปล่าคะถึงได้มาเปิดร้านอาหาร”

“ก็มีส่วน...”

“อิงก็ชอบกินของอร่อยนะ แต่คงไม่คิดเปิดร้านอาหารหรอกค่ะ”

“ทำไมครับ...” อัคนีหันมาถามด้วยความสงสัย

“อิงทำกับข้าวไม่เป็น” หญิงสาวยอมรับอย่างอายๆ

“ไม่ยากหรอกครับ...ถ้าอยากทำเป็นผมสอนให้ก็ได้...” ชายหนุ่มเสนอโดยที่มิได้คิดอะไรมากไปกว่าที่พูด

“จริงเหรอคะ?” น้ำเสียงหญิงสาวดีใจ “ถ้ามีโอกาสอิงจะขอสมัครเป็นลูกศิษย์ค่ะ”

“ครับ...แล้วตกลงเราจะไปกินอะไรกันดี”

เขาวกกลับไปยังคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ อิงฤทัยแทบไม่ต้องคิดเมื่อเอ่ยปากบอกตำแหน่งแห่งที่ตั้งของร้านอาหารตามสั่ง เจ้าประจำกับชายหนุ่ม ร้านนี้ถึงก่อนคอนโดมิเนียมที่หล่อนอยู่ไม่มากนัก กับข้าวอร่อยใช้ได้ราคาไม่แพง ที่สำคัญคือสะอาด หล่อนอาศัยฝากปากท้องกับร้านนี้เป็นประจำตามประสาคนทำกับข้าวไม่เป็น

เมื่อไปถึงอัคนีให้หญิงสาวลงไปสั่งอาหารไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็ขับเลยไปจอดรถตามคำบอกเล่าของหล่อนว่ามีที่ซึ่งพอจะจอดรถได้ อยู่เลยร้านไปไม่ไกล มันเป็นที่ดินว่างซึ่งเจ้าของยังไม่ได้มาก่อสร้างอะไรไว้ คนแถวนั้นจึงมักใช้เป็นพื้นที่สาธารณะ...จอดรถ เตะบอล ฯลฯ จอดรถเรียบร้อยอัคนีก็เดินย้อนกลับไปที่ร้าน อิงฤทัยสั่งกับข้าวไว้สองสามอย่างแล้ว ทั้งคู่ใช้เวลาในการกินข้าวไม่นานเพราะต่างก็รู้สึกหิว กับข้าวสามอย่างตรงหน้าจึงหมดในเวลาอันรวดเร็ว อัคนีนั้นสั่งข้าวเพิ่มเสียด้วยซ้ำ ดูท่าทางชายหนุ่มจะเจริญอาหารจนหญิงสาวออกปาก

“กับข้าวร้านนี้ใช่มั้ยล่ะคะ?”

“อืม...ใช้ได้ๆ” พูดทั้งที่ยังซดน้ำต้มยำไม่ขาดปาก

“เนี่ยแหละ...อิงถึงไม่กระตือรือร้นจะทำกับข้าวเอง เย็นเลิกจากงานก็แวะมากิน เสาร์อาทิตย์ถ้าไม่ได้ไปไหนก็ที่นี่แหละ...แถมราคาก็ถูก กับเยอะ ข้าวเยอะ”

“คอนโดคุณอยู่ในซอยนี่เหรอ...อีกไกลมั้ย?” เขาถามเมื่อได้ยินคำพูดหล่อน

“ไม่หรอกค่ะ ไม่งั้นอิงจะเดินมาได้ไง เอ...” จู่ๆ เจ้าหล่อนก็อุทานขึ้นมาเหมือนนึกอะไรได้ พลางหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาค้นหาอะไรเป็นการใหญ่จนคนมองถึงกับถาม

“หาอะไรครับ?”

“กุญแจห้องค่ะ...สงสัยอิงจะลืมไว้ในกระเป๋าอีกใบ” อิงฤทัยมีกระเป๋าถืออีกใบอยู่ที่บ้านไว้ใช้สลับกัน “ไม่รู้เพื่อนอิงจะกลับมาจากทำงานหรือยังน่ะสิ” หล่อนเปรยพลางขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดที่หลงลืมกุญแจไว้จนได้ทั้งที่ตอน เปลี่ยนกระเป๋าก็เตือนตัวเองแล้วเชียวให้หยิบกุญแจใส่มาด้วย

“ลองโทรไปสิครับ”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหาคนเป็น เพื่อน เมื่อฝ่ายนั้นรับสายคุยกันไม่กี่คำสีหน้าของหล่อนก็แปรเปลี่ยน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างวิตกกังวลจนคนมองเดาได้ว่าต้องมีอะไรแน่นอน อัคนีรอจนหล่อนวางสายจึงถาม

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“แย่จัง...เพื่อนอิงไปต่างจังหวัด กว่าจะกลับก็ตั้งหลายวัน กุญแจสำรองก็ไม่มี...อิงจะทำยังไง?” น้ำเสียงหล่อนทุกข์ร้อนจริงๆ อัคนีชั่งใจอยู่เป็นครู่ก่อนเอ่ย...

“เอางี้มั้ยครับ คุณไปพักที่บ้านผม...มีห้องนอนว่างอีกห้อง จะได้ไม่ต้องไปเสียเงินนอนโรงแรม”

อิงฤทัยอึกอัก ถึงจะนอนค้างที่บ้านเมฆบ่อยแต่นั่นก็เพราะเมฆเป็นแฟนและหล่อนก็คบกับเมฆมา ไม่ใช่น้อย แต่กับผู้ชายคนนี้...ถึงจะเป็นลูกชายของเพื่อนแม่ อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ชาย...และถือได้ว่าเป็นคนอื่น จะไปนอนค้างอ้างแรมที่บ้านเขา...มันจะดีหรือ...หญิงสาวสบตาคู่นั้นของเขา พลางคิด อีกแล้ว...อะไรบางอย่างในแววตาของผู้ชายคนนี้ทำให้หล่อนรู้สึกไว้วางใจอย่าง ประหลาด และมันก็มีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้หล่อนตอบรับคำชวนของเขาในที่สุด

“ค่ะ”

อัคนียิ้มออกมาอย่างดีใจ รู้สึกว่าก้อนเนื้อในทรวงอกเต้นตูมตามราวกับหนุ่มน้อยจนต้องปรามตัวเองด้วย ประโยคที่เป็นเสมือนยันต์กันผี

...ไอ้อั๋นโว้ย...ผู้หญิงเค้ามีแฟนแล้ว เอ็งอย่าเสือกไปคิดอะไรให้มากเลย...จะเจ็บตัวเสียเปล่าๆ ...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หาก ผู้ใดกระทำการคัดลอกเพื่อนำไปโพสในบล็อกหรือตามเวบอื่นโดยมิได้รับอนุญาต มีโทษปรับตามกฎหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือ หากนำเรื่องไปเสนอต่อสำนักพิมพ์ ถือเป็นการเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาท ถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฎหมายลิขสิทธิ์

บุหลันจันดารี...บทนำ ราตรีมรณะ

2009-09-22T16:18:00.004+07:00

นิยายเรื่องนี้เขียนค้างไว้นานแล้ว หวังว่าคงจะได้เอามาเขียนต่อเร็วๆ นี้...

ปันจะคีรา
ประเทศจันดารี

อากาศในค่ำคืนนี้เย็นผิดปกติจนทำให้คนที่เร้นกายระหว่างพุ่มพฤกษ์พันธุ์ ต้องกระชับผ้าห่มคลุมกายแน่น ละไอหมอกขาวพรูออกจากปากทุกครั้งที่ผ่อนลมหายใจออก ดินฟ้าอากาศวิปริตไปแล้วหรือไร ปันจะคีราที่อยู่ในเขตร้อนชื้นถึงได้มีอากาศหนาวเย็น และมีหมอกคลุมจนมองอะไรมิถนัดดั่งเคย คนที่เดินคิดในใจขณะจรดฝีเท้าแต่ละย่างก้าวอย่างเงียบกริบ หากเร่งรีบ...ร้อนรน

หรือนี่จะเป็นสัญญาณของหายนะ !

แน่แล้ว...ปันจะคีราถึงคราวหายนะเสียแล้วกระมัง !

รีบ...ต้องรีบ...เจ้าตัวเร่งฝีเท้าทว่าต้องชะงักเมื่อโสตประสาทยินเสียง ฝีเท้ากระทบแผ่นหินอันปูเป็นทางเดินในอุทยานดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเข้ามา ใกล้ คนที่กำลังรีบ หลบวูบหลังพุ่มไม้โดยพลัน

การถูกพบที่นี่มิเป็นผลดี !

พฤกษาไหวพเยิบพะยาบมิได้ผิดสังเกตแม้แต่น้อยสำหรับทหารยามสองนายที่ผ่าน มาด้วยความรีบร้อน ผู้บังคับบัญชามีคำสั่งเรียกทหารทุกนายไปรวมตัวกันที่หน่วยโดยด่วน มันกำลังเดินยามรอบอุทยานชั้นนอกตามปกติเมื่อมีวิทยุเรียกทหารทุกนายเมื่อ สักห้านาทีที่ผ่านมา

บุหรี่ที่ต่อเพื่อสูบแก้หนาวถูกดับและโยนทิ้งทั้งที่เสียดายไม่น้อย อากาศเย็นจัดเกือบหนาวผิดปกติเช่นนี้สำหรับคนที่ไม่เคยชินแล้วทรมานยิ่งนัก การได้สูบบุหรี่จึงนับว่าเป็นสิ่งวิเศษ นอกจากจะแก้หนาวยังทำให้หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

ราตรียังอีกยาวไกล และมันก็ไม่อยากหลับยามด้วยรู้...

โทษทัณฑ์ในการหลับยามมิใช่น้อย !

วิทยุเรียกเมื่อครู่แม้จะไม่มีคำชี้แจงเพิ่มเติมหากทหารทุกนายได้กลิ่น อันไม่สู้ดีทั้งสิ้น การเมืองภายในปันจะคีราดูเหมือนสงบเงียบเรียบร้อยก็จริงหากการที่องค์ระตู ประชวรออดแอดกลับทำให้หลายฝ่ายระส่ำระสายเพราะคลื่นใต้น้ำที่แบ่งแยกเป็นสาม สายอย่างชัดเจน

สามสายตามจำนวนพระโอรสขององค์ระตู !

องค์โต...เจ้าชายสุหรานากง ประสูติแด่พระชายาในตำแหน่งประไหมสุหรีซึ่งเป็นขนิษฐาขององค์รายาแห่งจันดารี

องค์ที่สอง...เจ้าชายสุหรันกิราหนา ประสูติแด่พระเทวีองค์แรกผู้ซึ่งเป็นขนิษฐาต่างพระมารดาขององค์ประไหมสุหรีนั่นเอง และ...

องค์ที่สาม...เจ้าชายสุหรากันตา ประสูติแด่พระเทวีองค์ที่สอง เจ้าหญิงเชื้อพระวงศ์ในราชตระกูลปันจะคีรา

เจ้าชายสุหรานากงทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นระตูมุดาก็จริง หากยังมิได้ผ่านพิธีถือสัตย์ปฏิญาณและพิธีสรงสระสนานที่เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ บนเกาะไข่มุก เท่ากับว่าตำแหน่งระตูมุดายังไม่เป็นที่รับรอง ซ้ำเจ้าชายยังไม่สู้แข็งแรง มีโรคประจำตัวที่คอยกัดกร่อนพระพลานามัยอยู่เสมอ ทำให้ผู้สนับสนุนเจ้าชายอีกสององค์เพียรพยายามที่จะสร้างสถานการณ์เพื่อให้ ฝ่ายของตนได้เปรียบ

คนที่หลบซ่อนรอจนทหารยามทั้งสองนายผ่านไปจึงค่อยขยับกายออกสู่ แสงแห่งจันทรา ตระหนักถึงจำนวนทหารยามที่เฝ้าอารักขารอบติกาหรัง...ตำหนักทั้งหลาย...

เพิ่มเป็นสองเท่า !

สิ่งที่เจ้าหญิงทรงรับสั่งคาดการณ์ไว้...เป็นจริง

คืนนี้จะเกิดเรื่องร้าย !

ดวงจิตของนางข้าหลวงสาวรุ่นประหวัดถึงเหตุการณ์ก่อนที่นางจะออกจากตำหนัก ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย สีพระพักตร์ของเจ้าหญิงสุรีดรสาแสดงถึงความร้อยพระทัยเป็นยิ่งนักไม่ต่างจาก ถ้อยรับสั่งเรียกชื่อนางเลยแม้แต่น้อย

‘เกนรุจนา’

นางข้าหลวงในพระองค์ขยับกายจากที่ซึ่งยืนอยู่เข้าไปคุกเข่าเฝ้าใกล้ๆ ผู้ที่ประทับนิ่งบนพระเก้าอี้ข้างโต๊ะทรงพระอักษร เจ้าหญิงทอดพระเนตรออกไปนอกช่องพระแกลอยู่ชั่วครู่...

ภายนอกนั้นมีหมอกหนาหนักลอยเรี่ยปกคลุมจนแลเห็นเป็นม่านสีขาว...มิอาจมอง สิ่งใดได้ชัดเจน กระทั่งยอดหอคอยพระราชวังที่เคยแจ่มชัดแม้ในคืนเดือนมืด ยังมิเห็น

ทั้งที่เป็นคืนบุหลันฉาย...จันทราเต็มดวง

เจ้าหญิงโน้มวรองค์เข้าไปใกล้นางข้าหลวง...ตรัสกระซิบ

‘เจ้ารู้สึกไหม คืนนี้เป็นคืนบุหลันฉาย ทว่ากลับมองสิ่งใดมิชัดแจ้ง เพราะเมฆหมอกนั่น...น่ากลัวเหลือเกิน เกนรุจนา...เรา...เราได้กลิ่นความตาย คืนนี้...ต้องเป็นคืนนี้แน่นอน เราจะทำอย่างไรดี’

เจ้าหญิงทรงกระสับกระส่ายราวกับว่าตัดสินพระทัยมิถูก พระหัตถ์เรียวกำชายผ้าคลุมพระอังสาแน่น

พลันเสียงอึกทึกโหวกเหวกจากอุทยานแว่วมา นางกำนัลรุ่นเยาว์นางหนึ่งเคาะบานพระทวารของห้องบรรทมเป็นจังหวะรัว

‘เจ้าหญิง...เจ้าหญิงเพคะ...’

‘เข้ามา’

สีหน้านางผู้เข้ามาใหม่มีแววตื่นตระหนก

‘ระตูมุดา...ระตูมุดาสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ ! ’

สิ้นคำกราบทูล เจ้าหญิงสุรีดรสาประทับยืนพรวดด้วยความตกพระทัยอย่างยิ่งยวด สุรเสียงลอดไรพระทนต์ดังเพียงแผ่วเบา...

‘เจ้าพี่ ! ’

เจ้าหญิงทรงหันพระพักตร์มาทางนางข้าหลวงคนสนิททรงมีพระบัญชาทันที

‘เกนรุจนา...ไปหาท่านการิตเดี๋ยวนี้ ให้นำความจากเราขึ้นทูลเจ้าพี่สุหรันกิราหนาโดยด่วน’ เจ้าหญิงทรงคว้าปากกาและกระดาษบนโต๊ะแล้วมีลายพระหัตถ์ถึงพระเชษฐาอย่างรวด เร็ว ทรงอ่านทวนอีกครั้งก่อนจะพับกระดาษเก็บเข้าซองยื่นให้นางข้าหลวงคนสนิท

‘นำจดหมายเราไปให้ถึงมือท่านการิต จำไว้...อย่าให้ใครเห็นเป็นอันขาด...เกนรุจนา มิฉะนั้นทั้งเจ้าทั้งเราอาจจะไปเฝ้าองค์ปะตาระกาหลาก่อนกำหนด’

‘เพคะ’

เกนรุจนารับซองลายพระหัตถ์มาถือไว้แล้วใช้ผ้าคลุมไหล่บังจนมิดชิด เจ้าหญิงทรงรั้งร่างนางข้าหลวงไว้และโน้มพระองค์เข้าไปใกล้ก่อนตรัสกระซิบ ใส่หูอีกฝ่ายเป็นการสั่งความบางประการ เกนรุจนาก้มศีรษะยอบตัวแล้วก้าวถอยหลังไปสามก้าวก่อนจะหมุนกายมุ่งไปที่ ประตูห้องบรรทม

และนั่นเองเกนรุจนาจึงต้องเร้นกายหลบซ่อนเหล่าทหารในยามรัตติกาลเพื่อมา ยังตำหนักกะบุหนิงของเจ้าชายสุหรันกิราหนา...เชษฐาต่างพระมารดาของเจ้าหญิง

กว่าจะหลบสายตาเหล่าทหารที่ขวักไขว่โกลาหลมาตามเส้นทางเดินในอุทยานก็ เลือดตาแทบกระเด็น ดังนั้นเมื่อนางเห็นยอดติกาหรังที่ซ่อนอยู่หลังดงต้นแก้วท่ามกลางริ้วม่าน ขาวของหมอกหนายามรัตติกาล เกนรุจนาจึงยิ้มดีใจ ฝีเท้าเร่งเดินด้วยปรีดานัก

“นั่นใคร ? “

เสียงเข้มดุตวาดถามจากเงามืดหลังไม้ใหญ่ นางข้าหลวงสาวผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ มือที่กระชับกุมซองลายพระหัตถ์ใต้ผ้าคลุมไหล่เกร็งโดยไม่รู้ตัว พลันเมื่อร่างที่ซุ่มอยู่หลังต้นไม้ก้าวออกมายืนในความสลัวของแสงจันทร์ นางถึงกับถอนใจเฮือก...โล่งอก

“โธ่ ! นึกว่าใคร...ท่านการิตนั่นเอง” เกนรุจนาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย

การิต...เป็นทหารหนุ่มรูปงามที่มีหน้าตาผิวพรรณผิดแผกจากชาวพื้นเมืองปัน จะคีรา นั่นเป็นเพราะสายเลือดอันเข้มข้นของราชสกุลที่ตกทอดสู่ตัวเขาผ่านมารดาซึ่ง เป็นเจ้าหญิงเชื้อพระวงศ์เก่าแก่ของเกาะปันจะคีรา เมื่อรวมกับสายเลือดของบิดาที่เป็นชาวต่างชาติ จึงยิ่งทำให้เขามีบุคลิกลักษณะที่โดดเด่นกว่าผู้อื่น

และเพราะสายสัมพันธ์สนิทแน่นทำให้เขาก้าวขึ้นมาเป็นนายทหารองครักษ์คน สนิทของเจ้าชายสุหรันกิราหนา...โอรสองค์ที่สองในระตูปันจะคีราได้โดยง่าย

เกนรุจนายื่นซองสีขาวใส่มืออีกฝ่ายอย่างเร็วรี่ขณะกระซิบบอก “ลายพระหัตถ์เจ้าหญิงสุหราดรสาถึงท่าน ฝากให้เจ้าชาย”

คิ้วเข้มที่พาดเหนือดวงตาคมฉายรอยแปลกใจเป็นล้นพ้น

เจ้าหญิงสุรีดรสามีลายพระหัตถ์มาถึงเจ้าชายสุหรันกิราหนาอย่างนั้นหรือ ?

แต่เวลาแห่งความแปลกใจของการิตคงอยู่มินานนักเมื่อประโยคต่อมาผ่านริมฝีปากนางข้าหลวงคนสนิทของเจ้าหญิง

“ท่านทราบหรือไม่ องค์ระตูมุดาสิ้นพระชนม์แล้ว”

“อะไรนะ ! “ พลันความสงสัยที่เกาะกุมจิตใจกลับมลาย

นี่เอง...สาเหตุที่มีทหารเดินกันขวักไขว่วุ่นวาย

การิตออกมาเฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบนอกกำแพงติกาหรังหลังจากได้รับ รายงานจากทหารรับใช้ว่ามีการเรียกตัวทหารทุกนายที่ประจำการอยู่เข้าหน่วยโดย พร้อมเพรียง ความวุ่นวายที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันท่ามกลางความมัวสลัวของรัตติกาลทำให้ เขานึกสงสัยครามครัน ถึงกับให้คนสนิทออกไปสืบข่าวให้รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

และแล้ว...แสงเทียนในหัวใจทหารหนุ่มเลือดผสมก็คล้ายจะวูบไหวเจียนดับพร้อมกับความประหวั่นหวาดอันมิมีที่มา

ลายพระหัตถ์เจ้าหญิงเกี่ยวเนื่องกับเหตุร้ายนี้เป็นแน่แท้ !

เจ้าหญิงสุรีดรสาผู้เป็นขนิษฐาต่างพระมารดาของเจ้าชายสุหรันกิราหนามีลาย พระหัตถ์มาถึงเช่นนี้ย่อมมิใช่เรื่องดี เขาควรต้องรีบนำลายพระหัตถ์ขึ้นทูลถวายเจ้าชายโดยเร็ว

“เข้ามารอในตำหนักก่อนเถิด หลังจากนำลายพระหัตถ์ขึ้นทูลถวายเจ้าชายแล้วเราจะให้ทหารพาท่านกลับตำหนักเจ้าหญิงเอง”

“ขอบคุณ เอ่อ...ท่านการิต เรามีถ้อยรับสั่งของเจ้าหญิงมาถึงท่านโดยเฉพาะ”

คำพูดสั้นๆ ของอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนสีหน้าเฉยเมยปนดุของการิตให้แย้มยิ้มน้อยๆ เขาผงกศีรษะรับก่อนบอกสั้นๆ

“ถวายลายพระหัตถ์ให้เจ้าชายแล้วเราจะมาฟัง”

ลายพระหัตถ์ของเจ้าหญิงสุรีดรสาถึงพระหัตถ์เจ้าชายในที่สุด

พระองค์เปิดออกทอดพระเนตรเพียงครู่เดียว สีพระพักตร์ก็แปรเปลี่ยนไป พระขนงขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ถ้อยความในจดหมายจากขนิษฐาต่างพระมารดามิได้แจ้งอะไรแน่ชัด นอกจากคำเตือนถึงอันตราย ให้ทรงหลบหนีไปจากที่นี่เสียโดยไวและทรงเตรียมการหลบหนีไว้ให้แล้ว เพียงแค่นั้นเจ้าชายสุหรันกิราหนาก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่าง รางเลือน เหตุลอบปลงพระชนม์องค์เชษฐา ย่อมนำมาซึ่งความไม่ปลอดภัยในชีวิตของพระองค์

หากเจ้าชายกลับนิ่งสงบอย่างประหลาด ไม่ทรงมีทีท่าวิตกหวั่นกลัวแม้แต่น้อย การิตมองเจ้าชายผู้เป็นเจ้านายที่เขารักยิ่งชีวิตด้วยความชื่นชม

“การิต พาชายากับบุตรีของเราไปจากที่นี่ น้องหญิงดรสาจดหมายมาบอกว่าเตรียมเรือไว้ให้แล้ว เราฝากชีวิตของคนที่เรารักทั้งสองไว้ที่ท่าน พาพวกเขาไปจากที่นี่...ไปจากจันดารีได้ยิ่งดี”

“แล้วพระองค์ ? “ ไม่ทันที่นายทหารองครักษ์คนสนิทจะจบประโยคของตน หัตถ์ของเจ้าชายก็ยกโบกเป็นการห้ามปราม

“เราจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น ! “ ถ้อยรับสั่งเด็ดเดี่ยวทำให้การิตมิกล้าทูลถามอีกต่อไป ชายหนุ่มก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างสงบ ถ้อยรับสั่งของผู้เป็นเจ้านายถูกจารไว้ในหัวใจของเขา นายทหารหนุ่มปฏิญาณกับตนเอง...เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้พระชายาและเจ้าหญิง องค์น้อยปลอดภัย

แม้...จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม !

“กระหม่อมขอถวายชีวิตตนเองเพื่อปกป้องพระชายาและเจ้าหญิงพระเจ้าค่ะ” ร่างสูงก้มศีรษะต่ำยิ่ง ขณะที่ยกมือข้างขวาแตะที่อกเบื้องซ้ายของตน...เป็นการถวายสัตย์ปฏิญาณเป็น ครั้งสุดท้าย

“ขอบใจ...ขอบใจมาก” สุรเสียงของเจ้าชายสั่นพร่าด้วยความรู้สึกตื้นตันในพระทัย “เราจะไปบอกน้องหญิงกับลูกเดี๋ยวนี้ เจ้าเตรียมตัวไว้ให้พร้อม”

เจ้าชายเสด็จออกจากห้องทรงพระอักษรไป การิตจึงรีบไปหาเกนรุจนาที่ยังรออยู่ที่ท้องพระโรงกลาง ถ้อยรับสั่งของเจ้าหญิงที่ฝากความมาถึงเขาเป็นพิเศษนั้นทำให้หัวใจที่ถ่วง หนักด้วยหน้าที่ที่เพิ่งได้รับมอบหมายมาเมื่อครู่แช่มชื่นขึ้นอย่างน่าพิศวง

“เจ้าพี่...หม่อมฉันไม่ไป ถ้าไม่มีเจ้าพี่ไปด้วย หม่อมฉันไม่ไป” สุรเสียงกลั้นสะอื้นของพระชายาทำให้เจ้าชายสุหรันกิราหนาทรงทอดถอนพระ อัสสาสะอย่างจนพระทัย

“สะการะตาหลา...ถ้าเจ้ารักพี่ เจ้าต้องเชื่อฟังคำสั่งพี่ พาลูกไป พาไปให้ไกลที่สุดเท่าที่เจ้าจะไปได้”

เจ้าชายทรงโอบรอบอังสาบอบบางของพระชายาด้วยความรักใคร่สุดซึ้ง เจ้าหญิงพระชายาทรงเงยพักตร์ขึ้นจ้องดวงเนตรผู้เป็นสวามี อัสสุชลที่คลอคลองเนตรสีนิลแวววาวฉายรอยเศร้าโศกลึกเร้น เจ้าหญิงทรงรู้สึกว่าพระทัยหวิวไหวอย่างแปลกประหลาด ลางสังหรณ์บางอย่างรุนแรงขึ้นทุกขณะ ทรงหวาดกลัวเหลือเกิน...

หากเสด็จไป จะมิได้พบพานดวงพักตร์ของผู้เป็นที่รักอีก !

“โอ้...กะกันดา...เจ้าพี่ของหม่อมฉัน...”

เจ้าชายทรงขยับอ้อมพระกรรั้งวรกายอรชรของชายาเข้าแนบอุระ ทรงจุมพิตเกศานุ่มสลวยที่ขมวดมุ่นเป็นมวยอยู่ด้านหลังด้วยความรัก

“เจ้าก็เป็นดวงยิหวาของพี่...สะการะตาหลา พี่รักเจ้ายิ่งกว่าสิ่งใด และก็รักลูกของเราไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ฉะนั้นเจ้าจึงต้องไป...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สักวัน...สักวันเราจะกลับมาพบกันอีก...เชื่อพี่...เชื่อพี่สิ ดวงยิหวาของพี่”

เจ้าหญิงทรงกันแสงพลางส่ายพักตร์อย่างอัดอั้น ความรักของผู้เป็นสวามีที่มีให้นั้นพอจะทรงเข้าใจ หากแต่การจากลามิอาจทำพระทัยยอมรับได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะเมื่อเป็นการจากลาอย่างกะทันหัน ทั้งยังมีลางสังหรณ์รุนแรงรุมเร้าในดวงหทัย

“ต่อจากนี้ไปเจ้าจะต้องเข้มแข็ง เป็นที่พึ่งของลูก ดูแลลูกหญิงของเราให้เติบโตเป็นเจ้าหญิงที่สวยงามอย่างที่เจ้าเป็น เมื่อวันหนึ่งที่ลูกของเรากลับคืนมา จะได้กลับมาอย่างสมเกียรติสมฐานะเจ้าหญิงแห่งปันจะคีรา”

เจ้าหญิงพระชายามิอาจรับคำได้เพราะก้อนสะอื้นแล่นจุกพระศอ หากดวงเนตรที่จ้องตอบสวามีเป็นยิ่งกว่าคำสัญญาที่ล่วงออกจากโอษฐ์ เจ้าชายสุหรันกิราหนาแย้มพระโอษฐ์อย่างพอพระทัยก่อนดันวรกายของผู้เป็นชายา ออกห่าง ทรงปลดผ้าพันรอบบั้นพระเอวขององค์เองออก

ผ้าผืนยาวทอด้วยไหมควบกับทองแล่งเป็นลายเมาะตาริยะ...ดวงสุริยาซึ่งเป็น ลายประจำราชสกุล ด้านในสุดของผืนผ้าคือกริชทองคำสลักลายอันเป็นกริชประจำพระองค์ บอกศักดิ์แห่งเจ้าชายจากราชสกุลปันจะคีรา

“ผ้าซ่าโบะและกริชของเรา เจ้าเก็บเอาไว้แทนตัว ไม่ว่าเจ้ากับลูกจะไปอยู่ ณ แห่งหนใด ผ้าและกริชจะนำเจ้ากลับมาที่นี่...กริชที่มีชื่อเราสลักไว้คือเครื่องหมาย แห่งศักดิ์ของเจ้ากับลูก...ศักดิ์แห่งเจ้าหญิง ! ”

เจ้าหญิงทรงรับผ้าซ่าโบะและกริชประจำองค์ของสวามีไว้ด้วยสองพระหัตถ์ ทอดพระเนตรของสำคัญทั้งสองสิ่งด้วยเนตรที่ชุ่มด้วยอัสสุชล

“ลูกหญิงจะต้องเติบโตเป็นเจ้าหญิงที่เจ้าพี่ภูมิใจที่สุดเพคะ”

สิ้นดำรัส เจ้าหญิงทรงคุกชานุลงตรงพื้นหน้าสวามีก่อนก้มเศียรต่ำเป็นการปฏิญาณต่อผู้เป็นดั่งดวงหทัย

“ดวงยิหวาของพี่ พี่จะรอวันที่เราจะกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง”

พระทัยของเจ้าหญิงกลับปวดแปลบกับถ้อยรับสั่งของสวามี...จากกันไปครั้งนี้...จะได้กลับมาเจอกันเมื่อไรมิอาจรู้ ที่สำคัญ...

...เจอกันในภพนี้...หรือในภพหน้า...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หากผู้ใดกระทำการคัดลอกเพื่อนำไปโพสในบล็อกหรือตามเวบอื่นโดยมิได้รับอนุญาต มีโทษปรับตามกฎหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือ หากนำเรื่องไปเสนอต่อสำนักพิมพ์ ถือเป็นการเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาท ถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฎหมายลิขสิทธิ์

จันดารี : แผนที่, ลักษณะภูมิประเทศ และภูมิอากาศ

2009-09-22T15:57:00.005+07:00

ก่อนจะเปิดตัวนิยายเรื่องใหม่...อยากจะให้ทุกคนได้ทำความรู้จักประเทศ หมู่ เกาะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิคและมหาสมุทรอินเดียกันสักเล็กน้อย...

เกาะคีลันยา (คีริน)

เป็น เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความสำคัญในฐานะที่เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงอันได้แก่ คีลัน ซึ่งอยู่บริเวณตอนกลางของเกาะบนเทือกกสานติริมฝั่งแม่น้ำอันดา

ลักษณะภูมิประเทศ
- ตอนเหนือ
เป็น พื้นที่ราบสูงมีแนวเทือกเขากสานติทอดจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออก ยอดสูงสุดมีชื่อว่า กุหนุง เดวี (เดวาส่าหรีกุหนุง) เดวาส่าหรีเป็นยอดเขาสูงเป็นอันดับสองของจันดารี มียอดเขาที่คู่กันคือ กุหนุง เดวา (สุหรันแดหวากุหนุง) (อยู่ที่เกาะมันดาระ) มีพื้นที่ต่อเนื่องไปยังแหลมอุดากันที่อยู่เหนือสุดของเกาะ พื้นที่ทางฝั่งตะวันตกเป็นพื้นที่ชายฝั่งทะเลมีชายฝั่งทอดยาว ชายฝั่งทะเลทางตะวันออกเป็นมีหน้าผาสูงชันสลับเป็นบางตอน พื้นที่ชายฝั่งแห่งแรกอยู่ฝั่งขวามือของแหลมอุดากัน อีกแห่งซึ่งอยู่ใกล้แหลมอุนากันเป็นที่ตั้งของเมืองท่าชายฝั่งสำคัญ

- ตอนใต้
เป็น พื้นที่ราบลุ่ม เขตร้อน อุดมสมบูรณ์และเหมาะแก่การเพาะปลูกมาก ใต้สุดของเกาะนั้นเป็นแนวโขดหิน ขนาบข้างด้วยชายฝั่งทะเลสองแห่งซึ่งมีแม่น้ำสายสำคัญทอดผ่านได้แก่แม่น้ำดุ หวาและติกา แนวชายฝั่งทะเลตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองท่าสำคัญอีกแห่ง และแนวชายฝั่งทะเลตะวันตกซึ่งหันหน้าเข้าสู่ทะเลจันดารี

- ตะวันออก
เป็น พื้นที่แนวชายฝั่งทะเลซึ่งเป็นแนวโขดหินและหน้าผาสูงชัน เนื่องจากเป็นแนวเทือกเขากสานติต่อเนื่องมาจากทางตอนเหนือของประเทศ อากาศค่อนข้างหนาวเย็น และแห้งแล้งเนื่องจากเป็นภูเขาหินสูงชัน

- ตะวันตก
เป็นพื้นที่ราบลุ่มมีป่าดิบรกชัฏ และยังอุดมสมบูรณ์อยู่มาก มีแม่น้ำสายสำคัญทอดผ่านได้แก่แม่น้ำอันดา และมีชายฝั่งสำคัญทอดยาวตลอดแนว

เกาะมันดาระ

เป็นเกาะที่สัณฐานคล้ายกริช มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสอง รองจากเกาะกีริน

ลักษณะภูมิประเทศ
- ตะวันตก
มี แนวเทือกเขาหิมวาทอดยาวจากทิศเหนือสู่ทิศใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูง อากาศหนาวเย็น มียอดเขาสูงที่สุดอยู่ทางตอนเหนือของเกาะและเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจันดา รี ชื่อสุหรันแดหวากุหนุง ใกล้กันนั้นมีทะเลสาบบนภูเขาที่งดงามและใหญ่ที่สุดของประเทศ ชื่อดาหราดาเนา และยอดเขาถัดมาซึ่งตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของเกาะชื่อว่าอันตะรากุหนุง เป็นยอดเขาที่สูงรองลงมา ยอดเขาอีกแห่งที่อยู่ค่อนลงมาทางใต้นั้นเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสามชื่อ เปริวาตีกุหนุง ระหว่างยอดเขาเปริวาตีและอันตะรามีทะเลสาบบนยอดเขาอีกแห่งหนึ่งชื่อ บุหลันดาเนา

- ตะวันออก
ฝั่งตะวันออกเป็นที่ราบ ลุ่ม มีที่ราบลุ่มสำคัญอยู่สองแห่ง แห่งแรกเป็นแนวยาวทอดขนานกับแนวเทือกเขามีแม่น้ำอันนะไหลผ่าน แห่งที่สองนั้นอยู่ทางตอนใต้ของเกาะมีแม่น้ำปุราณะไหลผ่าน

เกาะปันจะคีรา

เป็น เกาะที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศ มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สาม นับว่าเป็นเกาะที่สมบูรณ์ที่สุด เนื่องจากเป็นเขตร้อนชื้น ลักษณะเกาะตั้งขวางทอดตัวจากทิศตะวันออกไปสู่ทิศตะวันตก เกาะถูกแบ่งออกเป็นเหนือและใต้โดยใช้แนวเทือกเขาวิลิศมาหราที่ทอดตัวขนาน บริเวณกลางเกาะเป็นเกณฑ์

ลักษณะภูมิประเทศ
- ตอนเหนือ
เป็น พื้นที่ราบลุ่ม อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าเขตร้อนชื้น และสิงสาราสัตว์ ชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือเป็นแนวชายหาดทอดยาวสามารถแบ่งออกเป็นฝั่งตะวันตกและ ตะวันออกด้วยแหลมหมันหยา ชายฝั่งด้านตะวันตกเป็นที่ตั้งของเมืองสำคัญของเกาะซึ่งเป็นเมืองท่าด้วยมี แม่น้ำมาตีไหลผ่าน แม่น้ำนี้เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดของเกาะมีต้นทางมาจากยอดบุหรงหงาซึ่งเป็น ยอดเขาสูงที่สุดไหลเรื่อยลงสู่ทะเลจันดารี

- ตอนใต้
ด้าน ใต้เทือกเขาวิลิศมาหราเป็นที่ราบลุ่มที่อุดมสมบูรณ์ไม่แพ้ทางตอนเหนือ มีแม่น้ำสายสั้นๆ ไหลลงสู่ทะเลปันจา แนวชายฝั่งทางด้านนี้เป็นแนวชายหาดสลับกับโขดหินมีเมืองท่าสำคัญอยู่บริเวณ ฝั่งตะวันออก

เกาะไข่มุก

เป็น เกาะขนาดเล็ก มีสัณฐานเป็นรูปหยดน้ำ แลดูคล้ายไข่มุกจึงได้ชื่อว่าเกาะไข่มุก ตั้งอยู่ ณ จุดซึ่งเป็นบริเวณกึ่งกลางระหว่างเกาะใหญ่ทั้งสามเกาะ กลางทะเลจันดารี เป็นเกาะที่มีความสำคัญไม่น้อยเนื่องจากชาวจันดารีเชื่อว่าเกาะไข่มุกเป็น เกาะศักดิ์สิทธิ์ และมักจะประกอบพิธีสำคัญกันที่เกาะแห่งนี้ มะตาหะรีซึ่งเป็นยอดเขาสูงสุดใจกลางเกาะเป็นที่ตั้งของเทวาลัยสำคัญใช้ ประกอบพิธีสำคัญมีชื่อว่ามะตาหะรีปุรา

ลักษณะภูมิอากาศ

จันดารีมีเพียงแค่สองฤดูเท่านั้น คือ ฤดูฝน และฤดูร้อน
- ฤดูฝน
เริ่ม ต้นตั้งแต่เดือนกันยายนไปจนถึงเดือนกุมภาพันธ์โดยประมาณ ในช่วงนี้อุณหภูมิของอากาศสูงสุดอยู่ที่ 31°C และต่ำสุดที่ 17°C ความชื้นสูงสุดอยู่ที่ 75% หรืออาจจะขึ้นไปถึง 90% ในบางปี ในช่วงที่ฝนตกชุกที่สุดนั้นอาจจะมีฝนตกหนักประมาณครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่ง ชั่วโมงในช่วงบ่ายของวัน

- ฤดูร้อน
เริ่มต้นตั้งแต่เดือนมีนาคมไปจนถึงเดือนสิงหาคม อุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่ 32°C และต่ำสุดที่ 17°C

ทั้ง นี้ทั้งนั้นอุณหภูมิบริเวณยอดเขาและแนวเทือกเขาสูง ทางตอนเหนือของเกาะกีริน และฝั่งตะวันตกของเกาะมันดาระนั้นจะต่ำกว่าที่อื่น คือต่ำกว่า 10°C ในตอนกลางคืน และต่ำกว่า 25°C ในตอนกลางวัน

เกาะมัน ดาระนั้นจะมีอุณหภูมิที่ค่อนข้างหนาวเย็นกว่าที่ อื่น ในขณะที่เกาะกีรินนั้นทางตอนเหนือและฝั่งตะวันออกจะมีอากาศหนาวเย็น ทว่าทางตอนใต้และฝั่งตะวันตกจะร้อนชื้น ส่วนเกาะปันจะคีรานั้นจะมีอุณหภูมิร้อนกว่าที่อื่น

ตารางแสดงอุณหภูมิและความชื้นโดยประมาณ

เดือน	อุณหภูมิระหว่าง (C / F)	ความชื้น
มกราคม	17 / 62 - 30/ 86	75 %
กุมภาพันธ์	17 / 62 - 29 / 84	75 %
มีนาคม	17 / 62 - 29 / 84	70 %
เมษายน	17 / 62 - 31 / 88	65%
พฤษภาคม	18 / 65 - 31 / 88	65 %
มิถุนายน	19 / 67 - 31 / 88	60 %
กรกฎาคม	21 / 70 - 31 / 88	55 %
สิงหาคม	22 / 71 - 32 /90	55 %
กันยายน	21 / 70 - 32 /90	60 %
ตุลาคม	20 / 68 - 32 / 90	65 %
พฤศจิกายน	19 / 66 - 31 / 88	65 %
ธันวาคม	18 / 64 - 31 / 88	70 %

หมายเหตุ * สีฟ้า แทน ฤดูฝน / * สีเขียว แทน ฤดูร้อน

สายลมรักกลางฤดูเหงา บทที่ ๘

2009-09-09T17:03:00.002+07:00

บทที่ ๘

บนน่านฟ้ากว้างที่มีเพียงความมืดมิดดุจผ้ากำมะหยี่สีเข้มปกคลุมไว้สงัดเงียบยิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายจากกรุงเทพฯ สู่เชียงใหม่เงียบสนิทราวเครื่องบินทั้งลำปราศจากผู้โดยสาร นั่นเป็นเพราะผู้คนส่วนมากต่างก็หลับตาพักผ่อนฆ่าเวลาระหว่างที่เครื่องบินกำลังไปสู่จุดหมาย หลังจากโทรศัพท์สอบถามเรื่องตั๋วให้โปรดปรานและพบว่าตั๋วเครื่องบินทุกเที่ยวเต็มหมด เมฆก็พาโปรดปรานมาที่สนามบินเพื่อสแตนด์บายรอว่ามีผู้โดยสารคนใดยกเลิกการเดินทางหรือไม่ โชคดีของหล่อนที่มีผู้โดยสารคนหนึ่งยกเลิกการเดินทางกะทันหันโปรดปรานจึงได้ที่นั่งนั้นแทน

ตลอดเวลาที่นั่งรอที่สนามบินโปรดปรานมีเมฆอยู่เป็นเพื่อน เขาเป็นธุระจัดการทุกอย่างแทนหล่อน ตั้งแต่หาที่ให้นั่งรอ หาน้ำและอาหารว่างรวมไปถึงบังคับให้กิน และจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินจนหล่อนได้ที่นั่งในที่สุด คนพูดน้อยอย่างเมฆกลับกลายเป็นคนพูดมากได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาคอยปลอบโยนและเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้หล่อนฟังเพื่อจะได้ไม่คิดมาก เก้าปีที่ผ่านมาดูเหมือนจะมีอะไรผ่านเข้ามาในชีวิตเมฆมากมาย...เขาเล่าให้หล่อนฟังถึงเรื่องที่ไปทำงานที่สมุย ภูเก็ต พังงา ตรัง และอีกหลายที่ รวมไปถึงงานออกแบบตกแต่งห้องพักที่คอนโดมิเนียมซึ่งโปรดปรานอยู่นั่นด้วย

เมฆเล่าว่างานนั้นเป็นงานแรกที่เขารับออกแบบตกแต่งภายใน และคิดว่าตนชอบงานอินทีเรียไม่แพ้งานสถาปัตย์ เขายังคิดว่าวันหนึ่งจะกลับไปออกแบบตกแต่งห้องพักที่โรงแรมของบิดาใหม่ถึงจะไม่อยากเข้าไปดูแลบริหารอย่างที่ผู้เป็นบิดาตั้งความหวัง เมฆเล่าถึงความฝันของเขาให้หล่อนฟัง...แทนที่จะดูแลโรงแรมใหญ่โตที่เป็นสมบัติของตระกูล เขาอยากมีรีสอร์ตเล็กๆ บนเกาะสักแห่งมากกว่า โปรดปรานฟังความฝันนั้นแล้วก็ได้แต่ยิ้ม...นึกอยากบอกว่าฝันของเขาเป็นฝันเดียวกับหล่อน เพียงแต่ฝันของโปรดปรานกำลังจะเป็นจริง หล่อนกำลังสร้างรีสอร์ตเล็กๆ ของตัวเอง...ไม่ใช่บนเกาะแต่ที่เมืองเล็กๆ ในหุบเขาที่มีแม้น้ำสายหนึ่งทอดผ่าน แม่น้ำที่มีชื่อเดียวกับเมือง...ปาย

ขณะที่นั่งฟังเมฆเล่าเรื่องราวของเขา โปรดปรานรอ...รอว่าเมื่อไรเขาจะเล่าเรื่องราวของใครอีกคน...ใครคนนั้นที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอดเก้าปี แต่ไม่มีเลย...ไม่มีเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้นผ่านปากของเมฆออกมาให้ได้ยิน โปรดปรานไม่รู้ว่าชั่วขณะนั้นเมฆหลงลืมผู้หญิงคนนั้นหรือว่า...แค่ไม่อยากพูดถึง

การที่หล่อนอยากได้ยินเขาพูดถึงใครคนนั้นเพราะจะได้ฉุดรั้งตัวเองเอาไว้มิให้ระเริงไปกับโมงยามที่ได้ใกล้ชิดกัน ณ เวลานี้

อีกคนที่เป็นห่วงหญิงสาวคือเปรมปรีดิ์...ผู้เป็นพี่ชาย เขาเพียรโทรมาถามว่าโปรดปรานเป็นอย่างไรบ้าง ทั้งคอยแจ้งข่าวของป้าปิ่นให้รู้ทุกระยะเพราะคะเนหัวจิตหัวใจในยามนี้ของผู้เป็นน้องได้ว่าเป็นเช่นไร ความที่เหลือกันเพียงสองคนพี่น้องทำให้สายใยระหว่างกันแน่นแฟ้นกว่าคู่พี่น้องอื่นๆ และยามมีเหตุร้ายสายใยนั้นก็ยิ่งทักถอประสานกันเป็นหนึ่งเดียว

โปรดปรานมิได้แย้มพรายให้พี่ชายรู้ว่าหล่อนมี ‘เพื่อน’ อยู่ด้วย หญิงสาวแน่ใจว่าถ้าบอกไปพี่ชายคงได้ซักถามต่อว่าใครคือเพื่อนคนนั้น และยิ่งถ้ารู้ว่าเป็นเมฆล่ะก็...คงเพิ่มความกังวลให้พี่เปรมขึ้นอีกหลายเท่า

เปรมปรีดิ์รู้จักเมฆดีผ่านเรื่องราวที่ถ่ายทอดจากปากของหล่อน แน่ล่ะ...ประสาคนเป็นพี่ เขาย่อมไม่ ‘ปลื้ม’ กับชายหนุ่มที่ยังมิเคยเห็นหน้าคนนี้นัก ถึงขนาดออกปากอย่างมีอารมณ์ว่าเจอเมื่อไรจะลากคอมาถามให้รู้ดำรู้แดงว่าเห็นน้องสาวของเขาเป็นคนไม่มีหัวใจหรือไร...

โปรดปรานได้รับแจ้งว่ามีที่นั่งว่างสำหรับหล่อนก่อนเครื่องบินขึ้นเพียงยี่สิบนาที เวลาหลังจากนั้นค่อนข้างฉุกละหุกเนื่องจากหญิงสาวต้องโทรศัพท์แจ้งทางบ้านให้ไปรับที่สนามบินเชียงใหม่แต่ดูเหมือนทางนั้นก็วุ่นวายไม่น้อย เกิดเรื่องกับป้าปิ่นเสียคนหัวใจของคนอื่นในบ้านก็พลันระส่ำระสายทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทั้งสิ้น ป้าปิ่นเหมือนหลักยึดเหนี่ยวจิตใจ ขณะที่พี่เปรมเป็นเสาหลักของคนในบ้าน

เวลาที่เหลือน้อยนิดก่อนขึ้นเครื่องเมฆแย่งโทรศัพท์ไปจากมือหล่อน เขากดปุ่มบนหน้าจออยู่สองสามวินาทีก็ส่งคืนพร้อมกับบอก

'ไปถึงนั่นโทรมานะ เบอร์อยู่ในเครื่อง’ หล่อนไม่ได้รับปาก...แต่ในใจมีคำตอบแน่ชัด

โปรดปรานจะไม่โทรหาเขา!

เพราะนั่นจะยิ่งเป็นการสานสายสัมพันธ์ โทรศัพท์ครั้งแรก...ต่อไปครั้งที่สองที่สามจะตามมา เหมือนกับที่เจอกันครั้งแรกแล้วมีครั้งที่สองที่สามตามนี่ไงล่ะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขากับหล่อนจะต้องเชื่อมสัมพันธ์กันแม้แต่น้อยเพราะที่รออยู่เบื้องหน้ามีแต่ปัญหา

แค่ใกล้ชิดกันไม่กี่ชั่วโมงก็เริ่มเห็นปัญหาลอยมารำไร...คำถามที่โพล่งจากปากเมฆก่อนจะขึ้นเครื่องทำเอาหัวใจของโปรดปรานเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำ เขากุมมือหล่อนไว้แน่นเมื่อถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแววจริงจัง

‘ย้อนเวลาได้...เมฆจะดีกับโปรดให้มากกว่านี้ แล้วเราจะกลับมารักกันเหมือนเดิมหรือเปล่า’

ตอนนั้นโปรดปรานไม่รู้ว่ารอยยิ้มที่ยิ้มตอบไปนั้นเป็นอย่างไร...จะดีใจ เสียใจ ขื่นขม หรือว่าชมชื่น ทว่าคำตอบที่มีให้เขาคือการย้ำให้สำนึกถึงความเป็นจริง เพราะไม่มีทางที่จะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต มันเกิดขึ้นและจบลงไปแล้วโดยสมบูรณ์...ที่หลงเหลือมายังปัจจุบันคือผลของมันเท่านั้น และเราก็ต้องอยู่กับผลแห่งการกระทำนั้นตราบจนวันตาย...ไม่ว่าจะด้วยความยินดีหรือไม่

เช่นที่โปรดปรานทุกข์ใจมาตลอดเก้าปีกับความโลเลในหัวใจตนเอง...มันทำร้ายทุกคนที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นโปรดปราน เมฆ หรือแม้กระทั่งอัคนี หล่อนได้คิดเมื่อเวลาผ่านมาหลายปีว่าอัคนีเองก็ถูกหล่อนทำร้ายเช่นกัน...เพราะโปรดปรานเลือกเขาทั้งที่หัวใจยังอยู่กับคนอื่น และนั่นเองคือสาเหตุที่เขาทอดทิ้งหล่อน โปรดปรานเสียใจและโกรธเคืองเขาอยู่หลายปี แต่เมื่อความคิดโตขึ้นหญิงสาวก็เข้าใจ...อัคนีรักหล่อนอย่างจริงใจ รักจนไม่อยากเห็นคนที่รักกลายเป็นผู้หญิงใจโลเลอย่างนั้น

วันนี้เมฆกำลังจะกลายเป็นคนโลเลอย่างที่หล่อนเคยเป็น และโปรดปรานก็ไม่อยากให้เขาเป็นอย่างนั้น

แน่ล่ะ...เพราะหล่อนยังรักเขาอยู่อย่างไรเล่า!

ใช่...โปรดปรานยังรักเมฆเสมอมา แต่เมื่อวันนั้นหล่อนเลือกที่จะเดินจากเขามา วันนี้จึงต้องพร้อมรับในสิ่งที่เลือกนั่นคือ...การยอมรับว่าตนเองไม่ใช่คนที่ยืนเคียงข้างเขาอีกต่อไป แม้วันนี้จะมีความรู้สึกดีๆ เกินขึ้นในหัวใจ สิ่งที่ทำได้ก็เพียงกักเก็บมันไว้หล่อเลี้ยงหัวใจตัวเอง...เท่านั้น

เครื่องบินลำนั้นทะยานขึ้นฟ้าไปแล้วพร้อมกับที่หัวใจส่วนหนึ่งของชายหนุ่มเหมือนถูกกระชากติดไปด้วย ถ้อยคำสุดท้ายที่โปรดปรานตอบคำถามของเขายังดังก้องในความคิด คำตอบที่ทำให้เขาจนกับเหตุและผลทั้งมวล

หล่อนบอกให้เขาอยู่กับปัจจุบัน...เพราะปัจจุบันขณะเท่านั้นที่จับต้องได้และมีตัวตนอยู่จริง...หล่อนเป็นเพียงเงาจากวันวาน พ้นจากวันนี้ไปก็จะเหลือเพียงความทรงจำต่อกันเท่านั้น และถ้าเขาอยากจะทำอะไรให้หล่อน...ขอเพียงให้เขาจดจำวันเวลาดีๆ ที่เคยมีระหว่างกันก็พอ

โปรดปรานคงไม่รู้ว่าแม้หล่อนจะเดินลับสายตาไปนานแล้ว แต่เขากลับยังยืนอยู่ที่เดิม...ที่ซึ่งเคยมีหล่อนยืนอยู่ ณ ปัจจุบันขณะที่ผ่านมา

จากคำพูดของหญิงสาวเมฆคะเนความคิดหล่อนออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เขารู้ด้วยซ้ำว่าหล่อนไม่มีทางโทรมาเมื่อไปถึงเชียงใหม่เรียบร้อยตามที่เขาขอไว้หรอก โปรดปรานคิดจะเดินออกไปจากชีวิตของเขาเงียบๆ เหมือนอย่างที่หล่อนเคยทำเก้าปีที่แล้ว แต่ไม่มีวันเสียล่ะ...เมฆไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นซ้ำเป็นคำรบที่สอง

อาทิตย์หน้าเมฆต้องขึ้นเชียงใหม่ไปดูโครงการที่เขาเป็นผู้รับผิดชอบ ถัดไปอีกอาทิตย์ก็ต้องไปแม่ฮ่องสอนเพราะเจ้านายของเขา...ทรงศร หรือพี่ศรที่เขาและคนอื่นเรียกจนติดปากโยนงานมาให้ เป็นงานออกแบบรีสอร์ตของน้องสาวเพื่อนพี่ศรที่เขาถูกกำชับมาว่าให้ทำสุดฝีมือทั้งงานออกแบบด้านสถาปัตย์และอินทีเรีย เมฆคงต้องไปๆ มาๆ ระหว่างกรุงเทพฯ – เชียงใหม่ – แม่ฮ่องสอน เป็นว่าเล่นเพราะน้องสาวเพื่อนคนนั้นอยู่เชียงใหม่

เมฆจะถือโอกาสแวะไปหาโปรดปราน...ไปให้หล่อนรู้ว่าถ้าเขาคิดจะทำอะไรให้หล่อนสักอย่าง เขาก็อยากให้โปรดปรานได้มีวันเวลาดีๆ กับเขาบ้าง เพื่อที่หล่อนจะได้จดจำเขาไว้ด้วยความรู้สึกที่ดี

‘อิง...เมฆขอโทษ แต่ขอเวลานี้เท่านั้น...ที่เมฆจะทำตามใจตัวเองสักครั้ง’

ชายหนุ่มพร่ำขอโทษผู้หญิงอีกคนในใจ เมื่อเย็นตอนที่โทรศัพท์ถามเรื่องตั๋วเครื่องบินให้โปรดปรานเมฆถือโอกาสโทรหาอิงฤทัยตามที่รับปากหล่อนไว้ แต่ก็ไม่ได้คุยกันนานนัก อิงฤทัยเป็นฝ่ายตัดบทและวางสายไปก่อนซึ่งผิดไปจากที่เคยเป็นหากเมฆก็ไม่ได้รู้สึกผิดปกติเพราะคิดว่าหล่อนคงไม่สบายใจนั่นเอง

ถนนตอนนี้โล่งเสียจนไม่น่าเชื่อว่าตอนเย็นรถจะติดจนแทบขยับไปไหนไม่ได้ คิดไปถึงตรงนี้เมฆก็เผลอยิ้ม เขาต้องขอบคุณฝนสินะ...ทั้งสองฝนนั่นล่ะ ไม่ว่าจะเป็นฝนเพื่อนของเขาหรือฝนที่หล่นมาจากฟ้า เพราะฝนแรกทำให้เขาได้เจอโปรดปรานและฝนที่สองทำให้เขาตัดสินใจพาหล่อนไปที่ร้านกาแฟแห่งนั้น

จริงสิ...คนที่เขาต้องขอบคุณอีกคนคือผู้หญิงที่ชื่อบงกช...ถ้าไม่ได้เธอ เมฆก็คงไม่รู้หรอกว่าโปรดปรานพักอยู่ที่คอนโดมิเนียมนั้น

ใช้เวลาไม่นานเมฆก็พาตนเองกลับมาถึงบ้าน เขาไขกุญแจเข้าห้องแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าเหนื่อยล้าเต็มที ฉวยผ้าขนหนูได้ก็ตรงเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายจนสะอาด เมื่อสบายตัวแล้วก็เอนหลังลงนอนบนเตียง เมฆผ่อนลมหายใจออกจากปากสลัดความเหนื่อยล้าที่เจอมาทั้งวันทิ้งไป เตรียมตัวเข้านอนเพราะพรุ่งนี้ยังมีงานมากมายรออยู่ แต่...

ยังก่อน...เขายังหลับไมได้ถ้ายังไม่ได้ทำอะไรอีกอย่าง

เมฆคว้าโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงรวมกับนาฬิกาข้อมือก่อนจะเข้าห้องน้ำ เบอร์ที่จำได้ขึ้นใจผุดขึ้นมาให้เห็นทีละตัว เขากดหมายเลขตามที่มองเห็นในความนึกคิด เสียงตื๊ดยาวๆ ดังอยู่สามสี่ครั้งกว่าปลายสายจะรับ

“ถึงแล้วใช่มั้ย?”

“เมฆ” น้ำเสียงที่ดังผ่านหูโทรศัพท์บอกชัดว่านึกไม่ถึง “โทรมาได้ไง”

“มีเบอร์ก็โทรได้”

“แล้วมีเบอร์ได้ไง...ฝน” คนพูดพูดเหมือนนึกออก “ฝนล่ะสิ”

“ไม่ใช่ เมฆมีอยู่แล้ว”

“ทำไม...” คำถามนั้นขาดห้วนไปเสียเฉยๆ เหมือนคนถามจะนึกออกแล้วว่าเขามีเบอร์หล่อนได้อย่างไร “เมฆเก็บมันไว้...เศษกระดาษแผ่นนั้น”

“แคชเชียร์นั่นไม่ได้สนใจมัน เมฆก็เลยเก็บมา”

“โธ่...” เสียงนั้นฟังดูทอดถอนระคนทดท้อ

“เมฆรู้ว่าโปรดคิดจะทำอะไร...แต่เมฆไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง”

“เมฆ...” โปรดปรานคราง “ขอร้อง...ปล่อยโปรดไปเถอะ”

“ไม่” เขาตอบหล่อนกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังที่สุดในชีวิต

เขาปล่อยโปรดปรานไปไม่ได้จริงๆ

“อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้เลย...” ดูเหมือนเมฆจะไม่สนใจคำพูดของหล่อนแม้แต่น้อยเพราะเขาตัดบทด้วยการบอกลา

“นอนเถอะ” ถึงคำพูดจะห้วนสั้นทว่าวิธีการทอดน้ำเสียงทำให้ถ้อยคำสั้นๆ ฟังดูอ่อนโยน คนฟังหลับตา...ถ้าเป็นเมื่อเก้าปีก่อนหล่อนคงดีใจที่เขาพูดดีกับหล่อน ความจริงตลอดค่ำที่ผ่านมานี้เมฆพูดกับหล่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนอย่างนี้เช่นกัน แต่โปรดปรานกำลังเครียดจึงไม่ได้ใส่ใจ

จบประโยคนั้นเมฆก็วางสาย ส่วนโปรดปรานน่ะหรือ...นอนตาแข็งไม่หลับไปทั้งคืน

ตั้งแต่คุณปิ่นมณีเข้าโรงพยาบาลหลานทั้งสองคนก็ผลัดกันไปเฝ้าไข้คนละวัน วันนี้เป็นคิวของเปรมปรีดิ์ เขาตื่นตั้งแต่เช้าลงมาสั่งให้แม่บ้านทำข้าวต้มกุ้งเตรียมไว้เพื่อจะได้เอาไปฝากผู้เป็นป้า พอจะกลับขึ้นชั้นบนซึ่งต้องเดินผ่านห้องนั่งเล่นหางตาก็เหลือบไปเห็นว่ามีใครคนหนึ่งหลับอยู่บนเก้าอี้นอน เขาชะงักฝีเท้าหันมาดูให้แน่ใจว่าตาไม่ฝาดเพราะจำได้ว่าตอนเดินลงมาไม่เห็นใครอยู่ที่นั่นหากก็ไม่มั่นใจนัก...เมื่อครู่เขาอาจจะไม่ได้สังเกตก็เป็นได้

สายตาของชายหนุ่มไม่ได้ฝาด...บนเก้าอี้ยาวมีร่างของใครคนหนึ่งกำลังนอนขดจนตัวกลมไม่ต่างจากแมวอยู่จริงๆ เปรมปรีดิ์ก้าวเข้าไปในห้องพลางส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าคนที่นอนหลับสวมเสื้อคลุมทับชุดนอนซึ่งเป็นผ้าเนื้อบางเท่านั้นทั้งที่อากาศยามต้นฤดูหนาวอย่างนี้เย็นเยือกไม่น้อย เสื้อคลุมนั่นก็ไม่ได้หนากว่าชุดนอนสักเท่าไรคงเพิ่มความอบอุ่นได้ไม่มาก

...มิน่า...ยายโปรดถึงต้องนอนซุกอย่างกับแมวซุกหาไออุ่นอย่างนั้น...

และเปรมปรีดิ์ไม่สงสัยอีกแล้วว่าน้องสาวหลับอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่เมื่อไร เพราะท่านอนขดจนตัวกลมกอดอกแน่นปากยังสั่นริกมันฟ้อง...โปรดปรานนอนอยู่ตรงนี้นานพอที่จะทำให้หล่อนหนาวสั่นเชียวล่ะ

“โปรด...โปรด” คนเรียกเขย่าแขนคนที่หลับอยู่เบาๆ โปรดปรานปรือตามองงัวเงีย ท่าทางเจ้าตัวคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านอนอยู่ที่ไหนเพราะเมื่อได้ยินคำถามต่อไป “มานอนทำไมตรงนี้”

หญิงสาวถึงกับเหลียวมองรอบตัว...งงๆ ครู่หนึ่งกว่าคนที่เพิ่งตื่นจะระลึกได้ว่านอนอยู่ที่ไหน

“โปรดเผลอหลับไปเหรอ...” พูดพลางขยี้ตา “กี่โมงแล้ว”

แสงยามเช้าตรู่ยังหม่นมัวอีกทั้งม่านในห้องนั่งเล่นก็ปิดสนิทยิ่งทำให้ทั่วทั้งห้องดูสลัวรางจนคนเพิ่งตื่นสับสน

“เช้าแล้ว...พี่ลงมาสั่งป้ารักทำข้าวต้มกุ้ง จะกลับขึ้นห้องก็มาเจอเรานอนหลับอยู่ตรงนี้เนี่ยแหละ นอนหลับมาตั้งกะเมื่อคืนสิ”

“อือ...” คนเป็นน้องพยักหน้ารับ เจ้าตัวเหยียดแขนขาบิดขี้เกียจก่อนผุดขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า...ดูท่าแล้วคงยังงัวเงียไม่หาย

“ทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง” คนถามจ้องตาคนเป็นน้องอย่างค้นหา เปรมปรีดิ์สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างแต่ก็มิได้ปริปากถามนอกเสียจากจะเฝ้ามองอย่างเงียบเชียบด้วยความเป็นห่วง

นับแต่โปรดปรานกลับมาจากกรุงเทพฯ ดูหล่อนว้าวุ่นอย่างไรชอบกล ตอนแรกเขาคิดว่าน้องสาวกังวลใจที่ผู้เป็นป้าประสบอุบัติเหตุต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล แต่มาวันนี้เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามีเรื่องอื่นนอกเหนือจากเรื่องป้าปิ่นรบกวนจิตใจโปรดปราน

ประสาคนเป็นพี่ชาย...และความที่เหลือกันเพียงสองคนพี่น้อง เปรมปรีดิ์นึกอยากโพล่งถามออกไปตรงๆ แต่ก็รู้นิสัยคนเป็นน้องดี เขาจึงทำได้แต่รอ...รอให้โปรดปรานเป็นฝ่ายเอ่ยปากเล่าออกมาเอง

“ก็ว่าจะขึ้นเหมือนกัน” คนเป็นพี่ฟังคำตอบแล้วก็ส่ายหน้า ถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายลูบแขนตัวเองแรงๆ แล้วกอดอกแน่น

“หนาวสิเรา...ขนาดพี่นอนบนเตียงห่มผ้านวมยังหนาวจนต้องลุกไปปิดหน้าต่าง เรานอนไม่ห่มอะไร ชุดนอนก็บาง ไม่เป็นไข้ก็บุญล่ะยายโปรด”

“เมื่อคืนโปรดก็ว่าทำไมมันทรม๊าน...ทรมาน อย่างกับนอนอยู่ในตู้ฟรีซแน่ะ”

“ไป...รีบไปหาเสื้ออุ่นๆ มาสวมเถอะ พี่จะขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวไปโรงพยาบาลละ” เปรมปรีดิ์ดันไหล่น้องสาวให้เดินนำแล้วจึงรุนหลังพาขึ้นชั้นบน ขณะเดินขึ้นบันไดเขาเท้าความถึงคำพูดของแพทย์ที่คนเป็นน้องนำมาบอกับเขาเมื่อวาน “โปรดบอกว่าหมอจะดูอาการของป้าปิ่นวันนี้ใช่มั้ย?”

สองพี่น้องเดินมาถึงหน้าห้องนอนของคนเป็นน้องพอดี

“ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงป้าปิ่นก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้”

“โปรดให้เด็กมาทำความสะอาดห้องป้าปิ่นเตรียมไว้แล้วกัน” เขาบอกก่อนจะหันไปกำชับอีกครั้งว่า “อย่าลืมลงไปกินข้าวต้มนะ”

“ค่า...” โปรดปรานรับคำเสียงยานคางเมื่อได้ยินพี่ชายสั่งเสียราวกับหล่อนยังเป็นเด็กเล็กๆ คนที่กำลังจะเดินไปหันมามองครั้นเห็นแววตาเคลือบรอยซุกซนของอีกฝ่ายจึงเอื้อมไปขยี้ศีรษะด้วยความรู้สึกทั้งเอ็นดูทั้งหมั่นเขี้ยวจนผมเส้นเล็กๆ กระจัดกระจายยุ่งเหยิง

ทำไมพี่ชายอย่างเขาจะไม่รู้...คนเป็นน้องรับคำไปอย่างนั้นเอง ส่วนจะกินไม่กิน...มันอีกเรื่อง

สายแล้วเมื่อโปรดปรานลงมาจากห้องส่วนตัวของหล่อน บนโต๊ะกระจกขนาดสี่ที่นั่งตรงเทอเรซหน้าบ้านใต้ซุ้มพวงแสดที่ออกดอกสะพรั่งเป็นสีแสดสดใสดังชื่อมีชามกระเบื้องสีเหลืองมะนาววางคว่ำอยู่บนผ้ารองจานสีขาวพร้อมด้วยช้อนและแก้วน้ำที่วางคว่ำไว้เช่นเดียวกับชาม กลางโต๊ะมีพริกน้ำส้มใส่โถกระเบื้องเล็กๆ สีเดียวกันกับชาม ชุดกระเบื้องเซรามิกชุดนี้โปรดปรานซื้อมาเมื่อครั้งไปเที่ยวงานเซรามิกแฟร์ที่ลำปางเมื่อปีก่อนเพราะติดใจในสีสันฉูดฉาดบาดใจนี่ล่ะ

ป้ารักคงเตรียมไว้รอหล่อนลงมากินข้าวเช้า โปรดปรานชะเง้อมองหาหญิงสูงวัยที่เป็นทั้งแม่บ้านดูแลทุกอย่างในบ้านและเป็นทั้งแม่ครัวที่มีรสมือเยี่ยมยิ่งกว่าเชฟในโรงแรมห้าดาวบางคน เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลังหญิงสาวจึงหันไป และก็อย่างที่คิด...ป้ารักนั่นเอง

“ลงมาแล้วเหรอคะ คุณโปรดจะรับข้าวเช้าเลยมั้ย ป้าจะไปอุ่นให้”

“จ๊ะ” โปรดปรานทรุดนั่งบนเก้าอี้ขณะที่ป้ารักหายกลับเข้าไปในบ้าน

บ้านหลังนี้สร้างบนเนินจึงแลเห็นทิวทัศน์ในมุมกว้าง กระนั้นเพื่อบังสายตาคนภายนอกจึงมีการปลูกต้นไม้รายรอบเพิ่มเติมจากเดิมที่มีอยู่เนื่องจากบ้านหลังนี้สร้างบนที่ดินผืนเดียวกับรีสอร์ต แม้จะมีรั้วเตี้ยๆ กั้นไว้เป็นสัดส่วนหากหลายครั้งที่นักท่องเที่ยวหลงเดินเข้ามาเพราะเพลินตากับธรรมชาติและสวนสวย

ไม่ถึงสิบนาทีป้ารักก็ออกมาพร้อมข้าวต้มหอมฉุยในโถเคลือบสีขาวสะอาด นางวางโถบนโต๊ะแล้วจึงเอื้อมไปหยิบชามสีเหลืองมะนาวที่คว่ำไว้ให้หงายขึ้นอีกมือก็จับทัพพีตักข้ามต้มร้อนหอมกรุ่นให้คนที่นั่งรอ

“พอแล้วค่ะป้า” หล่อนยกมือห้ามอีกแรงเมื่อเห็นว่าป้ารักจ้วงทัพพีเป็นครั้งที่สาม ผู้สูงวัยชะงักเหลือบมองหน้าหญิงสาวที่เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“อิ่มเหรอคะนิดเดียวเอง ข้าวต้มอยู่ท้องที่ไหนเติมอีกหน่อยเถอะ...นะคะคุณ”

“ไม่ไหวล่ะ เช้านี้มีประชุมขืนกินอิ่มเกินจะคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง...โปรดยังไม่ค่อยหิวด้วยค่ะป้า”

“ตามใจเถอะค่ะ ป้าก็แค่เป็นห่วงเห็นพักนี้คุณดูซูบไป จะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยล่ะคะป้าจะได้ไปทำให้...กาแฟ?”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวไปดื่มกาแฟที่ออฟฟิศดีกว่า อ่อ...” หญิงสาวอุทานอย่างนึกขึ้นได้ “วันนี้ป้าช่วยดูแลให้เด็กมาทำความสะอาดห้องคุณป้าด้วยนะคะ”

“คุณปิ่นจะออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงและท่าทางคนพูดแสดงออกว่าดีใจอย่างไม่ปิดบัง คุณปิ่นมณีเปรียบเสมือนโพธิ์ต้นใหญ่ที่นำความร่มเย็นมาสู่ผู้ที่อยู่ภายใต้ร่มเงา เมื่อเธอเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลคนใกล้ชิดจึงพลอยกังวลไปด้วย

“ค่ะ หมอว่างั้น”

“ดีจริงๆ เลย คุณปิ่นกลับมา บ้านจะได้ไม่เงียบเหงา คุณโปรดไม่ต้องเป็นห่วงค่ะป้าจะคุมเด็กให้ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมเลย เอาให้เอี่ยมเชียว แล้วเดี๋ยวจะให้เด็กไปบอกคนสวนที่รีสอร์ตให้ตัดดอกกุหลาบในสวนมาให้สักช่อ...รับขวัญคุณปิ่นกลับบ้าน เห็นว่ากุหลาบกำลังออกดอกงามทีเดียว ป้าไปก่อนนะคะ”

พูดจบนางก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปด้วยท่าทางกุลีกุจอ คงรีบไปจัดการเรื่องที่พูดคุยกันไว้นั่นเอง โปรดปรานมองตามด้วยรอยยิ้ม ข่าวป้าปิ่นออกจากโรงพยาบาลคงทำให้ใครหลายคนยิ้มออก หล่อนเอง...คงยิ้มได้เต็มปากกว่านี้หากไม่มีเรื่องอื่นให้ครุ่นคิดปวดหัว หญิงสาวถอนใจออกมาเบาๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หล่อนสั่นหน้าเล็กน้อยก่อนจะตักข้าวต้มในชามสีเหลืองมะนาวเข้าปากทั้งที่ยังไม่ได้ปรุงรสใดๆ ทั้งสิ้น

...จะปรุงหรือไม่ปรุง...ต่อมรับรู้รสชาติของหล่อนก็คงไม่ทำงานดีขึ้นหรอกในเมื่อเวลานี้โปรดปรานไม่นึกอยากกินอะไรด้วยซ้ำ...

ข้าวต้มหมดถ้วยพอดีเมื่อพนักงานรีเซฟชั่นจากรีสอร์ตเดินขึ้นบันไดศิลาแลงที่ปูเป็นทางลัดเลาะมาตามสวน โปรดปรานคว้าแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างเร่งรีบพลางร้องถาม

“ถึงเวลาประชุมแล้วเหรอ?”

“ยังไม่ได้ประชุมหรอกค่ะคุณโปรด” คนฟังขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบและยิ่งสงสัยหนักเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของคนพูด “แต่ดิฉันมาตามเพราะมีแขกมาขอพบคุณค่ะ”

...มีคนมาหาหล่อน...ปกติเพื่อนฝูงที่มาหามักโทรมาถามก่อนว่าหล่อนอยู่ที่ไหน...บ้านหรือรีสอร์ต แต่เช้านี้หญิงสาวยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนคนใด แล้วคนที่มาคือ...ใคร?

“ใคร?” หล่อนโพล่งออกไปอย่างใจคิด

“เค้าบอกว่าเป็นเพื่อนของคุณค่ะ”

โปรดปรานไม่ได้รับความกระจ่างจากคำตอบนั้นสักเท่าไร เพราะหญิงสาวนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเพื่อนคนไหน ดูเหมือนพนักงานผู้นั้นจะอ่านออกจึงบอกต่อว่า

“เป็นผู้ชายค่ะ”

“ผู้ชายเหรอ...” หญิงสาวทวนคราวนี้ยิ่งงงหนัก...หล่อนมีเพื่อนผู้ชายน้อยยิ่งกว่าน้อย แล้วเพื่อนผู้ชายจำนวนน้อยที่ว่าส่วนใหญ่อยู่กรุงเทพฯ ทั้งสิ้น อะไรบางอย่างผุดวาบกลางความคิดหัวใจหญิงสาวกระตุกแรงราวถูกกระชาก พร่ำบอกตัวเอง

...ไม่ใช่ ไม่น่าใช่...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หากผู้ใดกระทำการคัดลอกเพื่อนำไปโพสในบล็อกหรือตามเวบอื่นโดยมิได้รับอนุญาต มีโทษปรับตามกฎหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือ หากนำเรื่องไปเสนอต่อสำนักพิมพ์ ถือเป็นการเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาท ถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฎหมายลิขสิทธิ์

สายลมรักกลางฤดูเหงา บทที่ ๗

2009-09-09T16:52:00.001+07:00

บทที่ ๗

จู่ๆ ฝนต้นฤดูหนาวก็ตกมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว รถราบนท้องถนนที่มุ่งหน้ากลับบ้านในช่วงเย็นจึงต้องแล่นช้าลงทำให้การจราจร เหมือนจะเป็นอัมพาต ทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่มีเพียงสายฝนที่พร่างพรมลงมาจากฟ้าเท่านั้นที่ดู ราวกับกำลังเต้นระบำอย่างเริงร่า คนที่นั่งตรงที่นั่งข้างคนขับมองฝ่าน้ำฝนที่ไหลเป็นสายบนกระจกหน้าต่างด้วย ความไม่สบายใจ ฝนเย็นชุ่มฉ่ำด้านนอกไม่อาจทำให้หัวใจของหล่อนคลายความร้อนรุ่มลงแม้แต่น้อย โปรดปรานไม่อยากขึ้นรถมากับเมฆแต่ต้านแรงจากมือแข็งแกร่งที่กึ่งลากกึ่งจูง มามิได้ ทั้งตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาจะพาหล่อนไปยังแห่งหนใด...บ้านเขาอย่างที่พูดตอน แรก หรือว่าที่อื่น...

ตั้งแต่ขึ้นรถมาเมฆก็ไม่เอ่ยอะไรอีก เขานั่งเงียบหลังพวงมาลัยพุ่งสมาธิไปที่การขับรถอย่างเต็มที่ทั้งที่รถไม่ อาจขยับไปไหนได้แม้แต่เซ็นต์เดียว โปรดปรานเชื่อว่าเขากำลังต่อสู้กับความคิดของตนเองอยู่ภายใน...โทรศัพท์ เมื่อครู่น่าจะทำให้เขา ‘คิด’ ได้ว่าไม่ควรทำในสิ่งที่กำลังจะทำ จะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาทั้งที่ตนเองก็มีคนซึ่งวางอนาคตไว้ร่วมกันอยู่แล้ว

หล่อนเป็นเพียงคนจากอดีตเท่านั้น ทุกอย่างจบไปแล้ว

หากเมฆล่วงรู้ความคิดของโปรดปรานก็คงบอกว่าที่หล่อนคิดนั้นถูกต้องแล้ว โทรศัพท์เมื่อครู่ฉุดรั้งสำนึกบางส่วนกลับมา และทำให้ต้องตั้งคำถามกับตัวเองหนักขึ้น ท่าทางราวกับมุ่งความสนใจไปกับสภาพจราจรบนท้องถนนนั้นแท้จริงสมองกำลังทำงาน สาหัส ชายหนุ่มตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอดทางตั้งแต่ออกจากห้างสรรพสินค้าจนกระทั่ง ถึงตอนนี้

...สิ่งที่ทำอยู่นี้ถูกแล้วหรือ...

...ทำไมไม่ปล่อยให้อดีตผ่านเลยไปและอยู่กับ ‘อนาคต’ อย่างที่เคยอยู่มาตลอดหลายปี...

คำถามแรก...เขารู้เต็มอกว่ากำลังทำสิ่งที่ผิด...ผิดต่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่า เป็นแฟน เป็นคนที่กำลังคบหาและมีทีท่าว่าจะลงเอยกัน โทรศัพท์เมื่อครู่ยิ่งย้ำความรู้สึกผิดให้หนักหนาขึ้นจนทำให้ใจที่คิดจะวิ่ง ทวนกระแสเริ่มรวน แต่เมฆก็ห้ามตนเองไม่ได้ เขาตัดความคิดที่มีต่อผู้หญิงอีกคนไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาใช้เวลาเก้าปีเพื่อลบหล่อนไปจากความทรงจำ ผู้หญิงที่เขาหมายจะวางอนาคตร่วมกันแต่หล่อนกลับทิ้งเขาไปหาเพื่อนสนิทของ เขาเอง

และจากคำถามที่ประดังเมฆจึงได้รู้...เก้าปีที่ผ่านมานั้นไร้ค่าเพราะอดีตมันยังอยู่กับเขาเสมอ

มันหลับอยู่ก้นบึ้งและตื่นเมื่อได้เจอกันอีกครั้ง

สิ่งเดียวที่เมฆยังไม่แน่ใจนักคือ...ความรักที่เขาเคยมีให้หล่อนยังคงเดิม อยู่หรือไม่...เพราะเมื่อพูดถึงความรัก ดวงหน้าของอิงฤทัยมักแวบเข้ามาในความรู้สึก

ในตัวของชายหนุ่มเหมือนมีคนสองคนเถียงกัน...คนหนึ่งเป็นตัวแทนจากอดีต อีกคนเป็นตัวแทนจากปัจจุบัน ที่สุดแล้วอดีตที่นอนหลับใหลมาเป็นเวลานานกลับชนะ และเมื่อได้รับคำตอบ เมฆก็ดึงตัวเองกลับมาจากความคิด เขามองรถที่ติดเป็นแพยาวตั้งแต่ไฟแดงตรงสี่แยกมาจนถึงคันของเขาและเลยไปด้าน หลังอีกไกลแล้วก็คิดว่าคงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากบ้านตนเองเป็นที่อื่น ชายหนุ่มเอ่ยทำลายความเงียบที่มีเสียงฝนเป็นดนตรีประกอบด้วยสุ้มเสียงเรียบ ทุ้ม

“ฝนตกทีไรรถติดทุกที จะถึงบ้านกี่โมงไม่รู้” โปรดปรานผินหน้าจากกระจกมามองคนพูดแวบหนึ่ง...ตกลงเขายังคิดจะพาหล่อนไปที่ บ้านอยู่หรือ... “หาร้านใกล้ๆ ดีกว่า...โปรดว่ายังไง”

“แล้วแต่เมฆละกัน” หญิงสาวตอบไปอย่างนั้นทั้งที่ในใจลิงโลดที่ไม่ต้องไปบ้านเขา แต่แล้วก็ใจหายวาบเมื่อเขาตอบกลับมา

“ดี เมฆรู้จักร้านกาแฟใต้คอนโดในซอยหน้านี้แหละ Sweet Sense...เคยได้ยินมั้ย?” เขาถามโดยไม่หันมาจึงไม่เห็นแววตระหนกในดวงตาอีกฝ่าย

ไม่ใช่แค่เคยได้ยิน โปรดปรานรู้จักร้านนั้นดีทีเดียวเพราะมันตั้งอยู่ใต้คอนโดที่หล่อนอยู่ แถมเจ้าของร้านและพนักงานในร้านต่างก็รู้จักและจำหล่อนได้เพราะตั้งแต่มาจาก เชียงใหม่ หญิงสาวก็อาศัยกาแฟและขนมปังจากร้านนี้ทุกเช้า เมื่อหล่อนไม่ตอบเสียงเรียบทุ้มก็เอ่ยต่อ

“กาแฟอร่อย เบเกอรี่ใช้ได้ ร้านก็เงียบๆ เหมาะนั่งคุย ที่สำคัญรถติดอย่างนี้ไปไหนลำบาก”

ใช่...ใกล้ ใกล้มาก แค่รถคันหน้าขยับรถของเมฆก็เลี้ยวเข้าซอยที่เห็นซ้ายมือนี้ได้ คอนโดมิเนียมซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านดังกล่าว...และที่พักของหล่อนอยู่ต้นซอย นี่เอง ไม่รู้ว่าหนีเสือปะจระเข้หรือเปล่า...อุตส่าห์ดีใจว่าไม่ต้องไปบ้านเขา แต่ทำไมหนอ...จึงกลายเป็นว่าเขาเข้าใกล้หล่อนเข้าไปทุกที

ขบวนรถด้านหน้าเริ่มขยับ แต่ไปได้เพียงไม่กี่เมตรก็หยุด เมฆเคลื่อนรถตามพร้อมทั้งเปิดไฟเลี้ยวรอ และพอรถคันหน้าเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้งอีกก็เปิดช่องให้เมฆสามารถเลี้ยวเข้า ซอยได้ดังใจ แม้ในซอยจะมีรถติดไม่แพ้ถนนใหญ่แต่จุดหมายก็อยู่ใกล้...ใกล้เกินไปจนโปรด ปรานเริ่มกังวล...

หญิงสาวกังวลสารพัดล่ะตอนนี้ กลัวเขาจะรู้ว่าตนอยู่ที่นี่ก็กลัว กลัวที่เขาเคยมาร้านใต้คอนโดแห่งนั้นก็กลัว เขาอยู่ไม่ห่างจากหล่อนเลยจริงๆ

“มาที่นี่บ่อยเหรอ?” โปรดปรานหลอกถามเพราะอยากรู้...จะได้ระวัง

“สองสามครั้ง ลูกค้านัดคุยงาน เขาซื้อห้องที่คอนโดนั้นแต่หาอินทีเรียถูกใจไม่ได้” คนฟังแอบถอนหายใจโล่งอก...แสดงว่าที่เขามาก็เพราะจำเป็นต้องมาไม่ใช่เพราะ อยากมาเอง ประโยคต่อมาของเขาเหมือนรู้ใจหล่อนเสียจริง “ไม่ได้มานานแล้ว”

โปรดปรานคว้า ‘ช่อง’ ที่เขายื่นมาโดยไม่รู้ตัวไว้หมับ

“อาจจะปิดไปแล้วมั้ง”

“ยัง วันก่อนขับผ่านยังเห็นเปิดอยู่เลย” คนที่เคยใจเย็นเป็นน้ำอย่างโปรดปรานนึกอยากกรี๊ดให้คลายหงุดหงิด...หล่อนไม่ มีทางเลือกแล้วใช่ไหม?

ในที่สุดรถของเมฆก็ฝ่าจราจรจนมาถึงคอนโดมิเนียมสำเร็จ ชายหนุ่มวนหาที่จอดรถอยู่สองรอบกว่าจะเจอที่ว่างตรงลานด้านหน้า ฝนเริ่มซาเม็ดเหลือเพียงตกปรอยๆ ซึ่งนับว่าเป็นโชคของทั้งคู่ที่ไม่ต้องเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ ไม่สนุกแน่ถ้าตัวเปียกโชกแล้วนั่งในห้องแอร์เย็นเฉียบ

ดับเครื่องแล้วเมฆก็เหลียวไปที่เบาะหลังหาร่มไว้กันฝน ชายหนุ่มจำได้ว่าอิงฤทัยเคยทิ้งร่มไว้คันหนึ่ง ปกติเขาจะเสียบมันไว้ในกระเป๋าด้านหลังเบาะที่ตนนั่งเผื่อจะได้หยิบฉวยได้ ง่าย แต่เมื่อครู่ลองควานหาแล้วกลับไม่เจอ เสียงเปิดประตูรถอีกฝั่งทำให้เขาชะงัก...หันไปมอง โปรดปรานเปิดประตูก้าวลงจากรถไปแล้ว หล่อนทำมือทำไม้เหมือนบอกอะไรสักอย่างที่เมฆพอจะเดาได้ว่า...หล่อนจะวิ่ง ไป...

“โปรด...เดี๋ยว...” เขาเรียกหล่อนแต่ไม่ทัน โปรดปรานวิ่งฝ่าสายฝนเม็ดบางๆ ไปแล้ว เมฆเลิกหาร่มและตามหญิงสาวไปแทบจะในนาทีถัดมา เขาตามหล่อนทันตอนไปถึงปากประตูทางเข้าคอนโดมิเนียมพอดี “ทำไมไม่รอ เมฆกำลังหาร่มให้ ฝนตกปรอยๆ อย่างนี้ทำให้ป่วยได้ง่ายๆ นะรู้เปล่า”

โปรดปรานไม่แน่ใจว่าหล่อนหูฝาดไปหรือเปล่า...จึงรู้สึกเหมือนน้ำเสียงเขาเจือความรู้สึกอื่น มิใช่แค่ความนิ่งเรียบเย็นชาเช่นเคย

“นิดเดียว โปรดไม่เป็นอะไรหรอก” หล่อนตอบเรียบๆ แต่ในใจมีอีกคำตอบที่ไม่กล้าเอ่ยออกมาให้เขาได้ยิน...ตากฝนเป็นไข้ก็ยังดี กว่าอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันให้ไออุ่นจากตัวเขากระทบเนื้อตัวหล่อน

...อันตราย...

ขนาดตอนนี้ที่ต้องเดินเคียงมากับเขาหล่อนยังรู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัว เองเอาเสียเลย โปรดปรานพยายามเดินห่างเมฆให้มากที่สุดแต่ถึงอย่างไรก็ยังดูออกว่าทั้งคู่มา ด้วยกันอยู่ดี ร้านกาแฟ Sweet Sense อยู่ด้านหน้าคอนโดมิเนียม ขับรถผ่านก็มองเห็นอย่างที่เมฆบอกแต่ทางเข้าร้านต้องผ่านโถงล็อบบี้ของ คอนโดมิเนียมเข้ามาก่อนเนื่องจากทางเข้าร้านอยู่ด้านใน

พนักงานตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ซึ่งจำโปรดปรานได้เงยหน้ามาเห็นเข้าจึง ยิ้มให้ หล่อนยิ้มตอบไปอย่างจืดเจื่อนแอบชำเลืองมองคนที่เดินเคียงข้างแล้วก็โล่งอก ...เขาไม่เห็น ถึงกระนั้นภูเขาทั้งลูกยังทับหล่อนไว้ดุจเดิม

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเมื่อเดินมาถึงหน้าร้านกาแฟ...หลับตาแน่นขณะภาวนา ขออย่าให้คนในร้านทักหล่อนเลย...โปรดปรานมองปราดไปที่เคาน์เตอร์ด้านในเป็น ที่แรก...ลิงโลดเหลือเกินเมื่อรู้ว่าเจ้าของร้านไม่อยู่ ก็ถ้าพี่บัว – เจ้าของร้านอยู่ล่ะก็ ต้องปรี่มาทักทายแล้วล่ะ พี่บัวกับโปรดปรานถูกอัธยาศัยกันตั้งแต่เจอวันแรก และเพราะถูกคอกันจึงทำให้โปรดปรานแวะเวียนมาดื่มกาแฟแกล้มขนมปังอร่อยๆ ที่นี่ทุกเช้า

พนักงานในร้านเดินเข้ามาหาครั้นเห็นว่าเป็นโปรดปรานก็ยิ้มให้จังหวะเดียวกับ ที่เมฆหันมาเห็นพอดีแต่เขาไม่สงสัยกลับเดินตรงไปยังโต๊ะที่ตั้งอยู่หลังเสา ขวามือคือกระจกใสที่มองออกไปเห็นสวนหย่อมและลานจอดรถด้านหน้า เลยออกไปก็คือถนนนั่นเอง รถยังติดเป็นแพเช่นเดิมแม้ฝนจะซาไปมากแล้ว เมฆดีใจว่าตนคิดถูกที่แวะที่นี่...บางทีกาแฟร้อนควันหอมกรุ่นอาจจะทำให้ บรรยากาศระหว่างเขากับโปรดปรานผ่อนคลายลง

...ทำไมเขาจะไม่รู้สึกถึงแรงกดทับหนักหน่วงทว่าไม่อาจจับต้องมองเห็นนี้เล่า...

เขามองร่างโปร่งบางที่หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม บางสิ่งบางอย่างในหัวใจไม่ปกติ หล่อนเหมือนเดิม...เหมือนเดิมทุกอย่างจริงๆ ถ้าจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมล่ะก็...คงจะเป็นแววตาคู่นั้นนั่น ล่ะ...

ทำให้รู้สึกเหมือนมีกำแพง!

พนักงานหยิบเมนูมาสองเล่มยื่นให้โปรดปรานและเมฆคนละเล่ม แต่โปรดปรานกลับยกมือเป็นเชิงปฏิเสธ

“สั่งอะไรหน่อยสิ” เมฆบอกกับคนที่นั่งตรงข้ามเมื่อเห็นหล่อนไม่รับเมนู

“คาปูชิโนร้อน” หล่อนบอกกับพนักงาน

“วันนี้มีเค้กมอคค่าอัลมอนด์ฟัดจ์นะคะ” พนักงานสาวบอกหล่อนเพราะจำได้ว่าเป็นของโปรด หากอารมณ์นี้โปรดปรานไม่จิตไม่มีใจจะกินอะไรแม้แต่น้อย ครั้นจะปฏิเสธก็กลัวว่าแม่สาวเสิร์ฟจะพูดอะไรออกมาให้คนตรงหน้าหล่อนเอะใจ หญิงสาวจึงพยักหน้า เจ้าหล่อนยิ้มรับพลางย้ำ

“ที่หนึ่งนะคะ แล้วคุณผู้ชายล่ะคะ”

เมฆสั่งดับเบิ้ลเอสเพรสโซ่แก้วเดียวปฏิเสธขนมที่พนักงานสาวแนะนำให้ เมื่อเขาหันกลับมายังคนที่นั่งตรงข้าม โปรดปรานกำลังนั่งเหม่อ...มองสวนหย่อมที่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝนจนต้นไม้ดูชุ่ม ชื้นเขียวสด ชายหนุ่มฉวยโอกาสเพ่งพินิจเสี้ยวหน้าด้านข้างของหล่อนอย่างเงียบๆ

รูปหน้าของหญิงสาวประกอบไปด้วยเส้นตรงเส้นโค้งที่เข้ากันอย่างเหมาะเจาะ ไม่ว่าจะโหนกแก้มโค้งงามและสันจมูกตรงสวย ขนาดแพขนตาที่ขยับยามหล่อนกะพริบตายังงอนงาม...ขับดวงตาหล่อนให้เด่น เมฆไล่สายตาไปยังริมฝีปากรูปสวย อดถามตัวเองไม่ได้ว่ายังจำรสชาติของริมฝีปากคู่นี้ได้หรือไม่...

จะหอม หวาน นุ่มนวลเหมือนกุหลาบชมพูที่เพิ่งแย้มกลีบในแจกันบนโต๊ะนี้หรือเปล่า

ความคิดดังกล่าวทำให้หัวใจเมฆกระตุก ดวงหน้าของหญิงสาวอีกคนหนึ่งแวบขึ้นมา นั่นล่ะเขาจึงถอนสายตา

โปรดปรานลอบระบายลมหายใจเมื่อเห็นฝ่ายนั้นหันไปทางอื่น หญิงสาวรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน...หล่อนรู้ตัวว่าจ้องมองแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ อยากจะหันไปมองจ้องหน้าเขาตรงๆ ให้รู้ว่าหล่อนไม่ใช่สิ่งของหรือรูปภาพให้เขามาจ้องมองอย่างชื่นชมดูดดื่ม หรือถึงใช่...ก็ไม่ใช่สำหรับเขา!

พนักงานคนเดิมกลับมาพร้อมกาแฟสองถ้วยและจานใส่เค้กท่าทางน่ากิน หล่อนเสิร์ฟเครื่องดื่มและขนมพลางลอบสังเกตสีหน้าของคนที่นั่งโต๊ะเดียวกัน ด้วยความพิศวง...เออ คู่นี้นั่งด้วยกันแต่เหมือนอยู่คนละโลกแฮะ...วันนี้คุณโปรดก็แปลกเหลือเกิน นั่งเหม่อ ไม่พูดไม่จา เหมือนไม่อยากให้ทักงั้นแหละ...เสร็จหน้าที่เด็กสาวก็ก้าวถอยออกมาเงียบๆ ปล่อยให้คนทั้งคู่อยู่ในโลกของตนต่อไป

เมื่ออยู่เพียงลำพังอีกครั้งเมฆเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“น้ำตาลกี่ช้อน” เขาเปิดฝาโถน้ำตาล ใช้ช้อนเล็กๆ ตักน้ำตาลเม็ดสีขาวไว้รอท่า ทว่าโปรดปรานกลับบ่ายเบี่ยง

“โปรดปรุงเอง” แต่เมฆไม่ฟังเสียง เขาตักน้ำตาลใส่ในถ้วยกาแฟที่มีฟองนมลอยฟ่องจำนวนสองช้อน...คิดว่าตนเองจำ ไม่ผิด...โปรดปรานไม่ใช่คนที่ชอบกินหวาน แต่สำหรับกาแฟหล่อนมักเติมน้ำตาลสองช้อนเสมอและชอบกาแฟใส่นมมากกว่าครีม เทียม คิดแล้วชายหนุ่มก็ออกทึ่งตนเองที่ยังจดจำรายละเอียดเล็กน้อยเกี่ยวกับ ผู้หญิงตรงหน้าได้แม่นยำ...ทั้งที่คิดว่าลืมไปหมดแล้วแท้ๆ

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวสูดลมหายใจยาวๆ เพื่อเรียกกำลังใจก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มต้น มาถึงตอนนี้แล้วโปรดปรานก็ดับเครื่องชนล่ะ ยิ่งพูดกันรู้เรื่องเร็วก็ยิ่งดี จะได้จบๆ เสียที “เมฆจะคุยเรื่องอะไร”

“เรื่องของโปรด แล้วก็...เรื่องของเรา” เมื่อหล่อนเป็นฝ่ายเริ่ม เมฆก็พร้อมที่จะรุกต่อ

“ผ่านมาตั้งเก้าปีเมฆจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาเพื่ออะไรในเมื่อตอนนี้ชีวิตก็มีพร้อมทุกอย่าง” คนพูดพยายามเก็บความขื่นในน้ำเสียงไว้มิดชิด

หากเปรียบเทียบชีวิตของเขากับหล่อน ชีวิตเขาดูจะสมบูรณ์กว่าหล่อนนัก...เขามีงาน มีคนรัก วันเวลาของเขาเกิดขึ้นเพื่อจุดมุ่งหมายที่แน่นอนในอนาคต ขณะที่ชีวิตของหล่อน...แค่ได้ใช้วันเวลาให้หมดไปกับงานที่ทำหญิงสาวก็พอใจ แล้ว เรื่องความรักไม่เคยย่างกรายเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นสมอง หรือ...หัวใจ

โปรดปรานจึงอยู่เป็นโสดมาจนบัดนี้...เพราะหล่อนไม่กล้ารักใคร...

“ใช่! ชีวิตเมฆตอนนี้อาจจะสมบูรณ์” หัวใจคนฟังปวดแปลบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทว่าคนพูดกลับไม่รู้ตัว...เมฆเอ่ยต่อ “แต่มันจะสมบูรณ์ที่สุดถ้าสิ่งที่อยู่ในใจมานานมันเคลียร์ซะที”

คนฟังหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนถามช้า...ชัด “เมฆคาใจเรื่องอะไร?”

บนโต๊ะเกิดความเงียบอีกครั้งแต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น...

“ทำไมถึงเป็นอั๋น” คำถามแรกเป็นคำถามที่อยู่ในใจมาเนิ่นนาน เขาจ้องคนที่มองเพียงแก้วกาแฟตรงหน้าอย่างคาดคั้น เมฆคิดมาตลอด...ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เพื่อนสนิทของเขา เขาก็คงไม่รู้สึกเจ็บแค้นมากเท่านี้ โปรดปรานเงยหน้าสบตาเขา...หญิงสาวรู้ว่าเรื่องนี้กินใจเมฆมาตลอด...อยากให้ เขารู้เหลือเกินว่าตลอดมาหล่อนก็ไม่เคยสบายใจเลย ความรู้สึกผิดมันเกาะกินใจจนผุกร่อน ถ้าหัวใจเป็นไม้...ป่านนี้ก็คงผุพังไม่เหลือชิ้นดีแล้ว น้ำเสียงของหล่อนยามตอบจึงแผ่วหากเจือความขมจนคนฟังรู้สึก...

“ความใกล้ชิด”

คำถามต่อมาเกิดขึ้นในใจของคนฟัง...เขาปล่อยให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันหรือ...และ แม้จะไม่ได้ถามมันออกไป แต่เหมือนโปรดปรานจะอ่านใจเขาออกเมื่อแววตาของหล่อนมีแววคล้ายตัดพ้อวาบขึ้น มา แรงกระตุกเกิดขึ้นทีหัวใจ

...ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเขาอย่างนั้นหรือ....เพราะเขาปล่อยปละละเลยเอง...อย่างนั้นหรือ...คำพูดของพรรษาแว่วเข้ามาอีกครั้ง...

‘เมฆได้แต่โทษว่าเป็นความผิดของโปรดกับอั๋น...เคยถามตัวเองมั้ย...ว่าสิ่งที่ทำมันถูกตรงไหน’

นั่นสิ...เขาไม่เคยถามหรือสงสัยในการกระทำของตัวเองแม้แต่สักครั้งเดียว ชายหนุ่มเอ่ยเหมือนรำพึงกับตัวเอง “เมฆทำไม่ดีกับโปรด...”

“ไม่เลย...โปรดต่างหากล่ะ...ที่ทำไม่ดีกับเมฆ” คนพูดนิ่งไปนิด สูดลมหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ย... “ขอ...โท..”

เสียงเรียบทุ้มดังขัดขึ้นก่อนหญิงสาวจะจบถ้อย

“ไม่!” เขายกมือข้ามโต๊ะมาแตะริมฝีปากหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวเบิกโพลงด้วยความตกใจไม่นึกว่าเขาจะทำเช่นนี้ หล่อนขยับตัวหนีพลางเหลือบซ้ายมองขวาเร็วๆ กลัวคนอื่นจะเห็น อีกฝ่ายจึงรู้สึกตัวหดมือกลับ “เมฆผิดเอง ถ้าย้อนเวลาได้เมฆจะแก้ไขทุกอย่าง แล้วโปรด...”

เสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะทำให้เมฆหยุดคำพูดประโยคต่อมา ไว้เพียงนั้น ชายหนุ่มแน่ใจว่าเสียงที่ได้ยินไม่ได้มาจากเครื่องของเขาฉะนั้นจะเป็นของใคร อื่นไปไม่ได้นอกจาก...โทรศัพท์ของโปรดปราน หญิงสาวยิ้มให้อย่างขอลุแก่โทษก่อนเปิดกระเป๋าหยิบเครื่องมือสื่อสารที่ กำลังส่งเสียงร้องเป็นท่วงทำนองเพลงออกมา หล่อนมองชื่อบนหน้าจอปราดเดียวก็ขยับเก้าอี้ บอกกับเขา...

“ขอตัวแป๊บ” พูดจบก็ลุกเดินออกไปนอกร้าน

เมื่อนั่งเพียงลำพังเมฆยกกาแฟขึ้นจิบพลางขมวดคิ้วสงสัย...อยากรู้เหลือเกินว่าใครโทรมา...

‘หรือว่าอั๋น...’

“ว๊าย!”

เสียงอุทานของใครสักคนดังแทรกเข้ามาในความคิดของชายหนุ่ม ครั้งแรกนั้นเขาเพียงแปลกใจที่ใครมาร้องอะไรแถวนี้แต่เมื่อได้ยินชื่อที่ใคร คนนั้นเอ่ยเรียกในประโยคต่อมา เมฆหันขวับไปทันที...เปล่าหรอก...ใครคนนั้นมิได้เรียกเขา แต่เป็นชื่อของคนที่เขาพามาต่างหาก

“น้องโปรด...เป็นอะไรคะ หน้าซีดเชียว”

ผู้หญิงคนนั้นน่าจะอายุราวๆ สามสิบเจ็ด ร่างเล็กค่อนข้างอวบนั้นคะเนแล้วคงสูงไม่เกินหนึ่งร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตร เมื่อต้องพยุงร่างโปร่งบางของหญิงสาวอีกคนที่ตัวสูงกว่าจึงมีท่าทางย่ำแย่พอ กัน เมฆปรี่ไปหาผู้หญิงทั้งคู่อย่างรวดเร็วช่วยพยุงอีกข้าง เขามองดวงหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของโปรดปรานด้วยความเป็นห่วง แววตาของหล่อนมีรอยตระหนกเหมือนคนที่เพิ่งได้ยินได้ฟังข่าวร้ายอย่างไรอย่าง นั้น

บงกชหันมายิ้มขอบคุณแต่ก็แปลกใจในท่าทีของชายหนุ่มผู้นี้...กระทั่งได้ยิน เขารัวคำถามใส่หญิงสาวผู้เป็นแขกประจำของร้านจึงคลายความสงสัย

“โปรด...เป็นอะไร...โทรศัพท์เมื่อครู่มีอะไร?”

“เพื่อนน้องโปรดเหรอคะ?” ถามแล้วเจ้าตัวก็ไม่รอคำตอบ “พี่ว่าพาน้องโปรดขึ้นไปพักข้างบนก่อนดีกว่าค่ะ ท่าทางเหมือนจะเป็นลม”

“ครับ?”

เสียงสูงนั้นฟังอย่างไรก็ไม่เหมือนว่าเขารับคำ บงกชจึงหันมามองเหมือนค้นหา...ครั้นเห็นร่องรอยแปลกใจในแววตาจึงแน่ใจ...เขา ไม่ได้รับคำจริงๆ นั่นแหละ แถมดูท่าทางเหมือนเพิ่งจะรู้ด้วยซ้ำว่าโปรดปรานพักอยู่ที่คอนโดมิเนียมแห่ง นี้

สติที่กระจัดกระจายของโปรดปรานแทบจะกลับคืนมาทันทีที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ ของบงกชหรือที่หล่อนเรียกติดปากว่า...พี่บัว หญิงสาวเหลือบตามองคนที่ช่วยพยุงอีกข้างอย่างขยาด แววตานิ่งสนิทนั้นดูก็รู้ว่ามีพายุก่อตัวอยู่ด้านใน โปรดปรานกระเถิบตัวออกห่างแต่มือที่ช่วยพยุงแขนไว้กลับรั้งแน่นหนา หล่อนละล่ำละลัก

“ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ...แค่หน้ามืด...นิดหน่อย”

“อะไรกัน...หน้ายังซีดอยู่เลย ให้เพื่อนน้องโปรดพาขึ้นห้องดีกว่า ประเดี๋ยวล้มหัวฟาดไปจะเป็นเรื่อง”

“อย่าดื้อน่า เดี๋ยวเมฆพาไปส่ง” คนพูดดุเสียงเรียบ

“ใช่ อย่าดื้อเลยค่ะ มา...เดี๋ยวพี่ไปส่ง” แล้วทั้งคู่ก็ไม่รอให้ปฏิเสธ ต่างช่วยกันคนละข้างพยุงหล่อนเดินออกจากร้าน โปรดปรานนึกอยากขืนตัวยืนนิ่งอยู่กับที่เหลือเกินหากน้ำหนักมือจากคนตัวสูง ที่ช่วยพยุงอีกข้างเหมือนจะเตือนกลายๆ หญิงสาวจึงยอมเดินอย่างสงบเสงี่ยม...อีกอย่าง โปรดปรานกลัวบงกชจะสงสัยด้วย

เมื่อมาถึงห้องของโปรดปรานที่อยู่บนชั้นเก้าบงกชก็ขอตัวลงไปดูแลร้านต่อแต่ ก็ไม่วายเป็นห่วงเป็นใยโปรดปรานถึงกับฝากฝังไว้กับเมฆว่าถ้าหากอาการของหญิง สาวยังไม่ดีขึ้นให้แวะส่งข่าวบอกหล่อนที่ร้านก่อนเขากลับ เมฆรับคำเป็นมั่นเหมาะขณะเดินไปส่งบงกชที่ประตู ก่อนออกไปหญิงสาวร่างเล็กอวบหันมาแล้วถาม

“ชื่ออะไรคะ? พี่จะได้เรียกถูก ส่วนพี่ชื่อบัว”

“เมฆครับ”

“ฝากน้องโปรดด้วยนะ”

“ครับ”

โปรดปรานซึ่งเอนหลังพิงพนักโซฟาฟังเสียงประตูปิดลงด้วยใจเต้นระทึก รู้สึกเหมือนโลกตรงหน้าวูบไปอีกครั้งจึงหลับตาลง คนตัวสูงเดินกลับมาพอดีเขามองคนที่นั่งหน้าซีดบนโซฟาพลางส่ายหน้าก่อนจะเดิน กลับไปยังห้องครัวที่อยู่ใกล้ประตูห้อง เมฆเปิดตู้ไซด์บอร์ดหาแก้วน้ำจนเจอจึงรินน้ำเย็นจากตู้เย็นใส่แก้วแล้วนำไป วางบนโต๊ะกระจกใสตรงหน้าคนป่วย เสียงแก้วกระทบกันทำให้หล่อนลืมตามอง

“ดื่มน้ำเย็นสิน่าจะช่วยได้...มียาดมมั้ย?” เขาถามพลางเหลือบมองตะกร้าสานใบเล็กที่วางบนโต๊ะ ครั้นไม่ได้รับคำตอบจึงหันกลับมามองหน้าเจ้าของห้องซึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วย ความแปลกใจ ชายหนุ่มยิ้มตรงมุมปากก่อนถาม “มีอะไร?”

โปรดปรานสะดุ้งก่อนส่ายหน้าแล้วตอบ “ไม่มีหรอกยาดมน่ะ ไม่ต้องหาหรอก”

เมฆจึงเลิกมองหาแล้วลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวที่อยู่ใกล้โซฟาถามคนที่ยังหน้าซีดเสียงจริงจัง

“โทรศัพท์เมื่อครู่...มีอะไร เล่าให้เมฆฟังได้มั้ย?”

คำถามของชายหนุ่มเหมือนเข็มปลายแหลมที่สะกิดโดนใจ...โปรดปรานสูดลมหายใจยาว ก่อนเอ่ยเสียงสั่นเหมือนหัวใจที่กำลังสั่นเพราะความกลัว...หล่อนกลัวความสูญ เสีย ตลอดชีวิตโปรดปรานเจอแต่ความสูญเสีย...ตั้งแต่พ่อ แม่ แม้กระทั่งความรัก

หล่อนไม่อยากสูญเสียญาติผู้ใหญ่ที่เหลือเพียงคนเดียวไปอีกคน...

“พี่เปรมโทรมาบอกว่าป้าปิ่นประสบอุบัติเหตุ รถที่นั่งเบรกแตก ตอนนี้อยู่ในห้องผ่าตัด โปรดต้องรีบไป...” พูดจบคนพูดทำท่าจะลุกแต่มือแข็งแรงคว้าข้อมือไว้เสียก่อน

“ไปไหน?”

“สนามบิน...โปรดจะขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่”

“มีตั๋วแล้วเหรอ?” เมฆถามเสียงดุ เข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายแต่ก็ไม่เห็นด้วยที่หล่อนจะบุ่มบ่ามทำอะไร “เอางี้...เดี๋ยวเมฆโทรถามเรื่องตั๋วให้ก่อน ถ้ายังไงไม่มีจริงๆ ก็ค่อยไปสแตนด์บายรอที่สนามบิน ตอนนี้นอนพักก่อน” พูดจบชายหนุ่มก็จ้องหน้าคนที่อยู่บนโซฟาครั้นเห็นเจ้าหล่อนยังลืมตาโพลงมอง มาก็เอ่ยเสียงเข้ม “หลับตา!”

โปรดปรานปิดเปลือกตาลงอย่างว่าง่ายกระทั่งได้ยินเสียงอีกฝ่ายลุกขึ้นและเดิน ห่างออกไปจึงปรือตามอง เห็นเมฆเดินออกไปที่ระเบียง ร่างสูงกำลังโทรศัพท์แต่หญิงสาวไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรหรือพูดกับใคร หล่อนเลื่อนสายตากลับมาหยุดที่เพดานเหนือศีรษะด้วยท่าทางเหมือนกำลังครุ่น คิด

วินาทีแรกที่รู้ข่าวร้ายจากเปรมปรีดิ์ โปรดปรานรู้สึกราวกับว่ากำลังลอยอยู่กลางอากาศที่เบื้องล่างมีแต่ความว่าง เปล่า...มันเคว้งคว้างและเปล่าเปลี่ยวเหมือนโลกทั้งโลกมีหล่อนเพียงลำพัง การได้มีใครสักคนเป็นเพื่อน...ทำให้อบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก แม้จะเป็นคนที่หญิงสาวอยากอยู่ให้ไกลห่างที่สุดก็ตาม

ถึงอย่างนั้นก็เถิด...หล่อนก็ต้องคอยย้ำเตือนหัวใจไว้ตลอดเวลาว่าคนที่เป็น เพื่อนยามเปล่าดายคนนี้เป็นของคนอื่น เขาไม่ใช่ของหล่อน...ไม่ใช่ของหล่อนอีกแล้ว

และโปรดปรานจะไม่มีวันเป็น ‘มือที่สาม’ ในชีวิตใคร!

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หากผู้ใดกระทำการคัดลอกเพื่อนำไปโพสในบล็อกหรือตามเวบอื่นโดยมิได้รับอนุญาต มีโทษปรับตามกฎหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือ หากนำเรื่องไปเสนอต่อสำนักพิมพ์ ถือเป็นการเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาท ถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฎหมายลิขสิทธิ์

สายลมรักกลางฤดูเหงา บทที่ ๖

2009-09-09T16:51:00.001+07:00

บทที่ ๖

แสงไฟบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างเรืองอยู่อีกครู่ก่อนจะดับลงแต่ผู้เป็นเจ้า ของยังมิได้ละสายตาไปจากมัน อาการรีบร้อนวางสายของคนรักทำให้หญิงสาวผิดสังเกต...น่าแปลกที่หัวใจกลับไม่ ร้อนรุ่มเหมือนเคย ว่ากันตามจริงแล้วนับแต่กลับมาอิงฤทัยก็ละเรื่องราวขุ่นข้องที่เกิดขึ้นก่อน จะกลับไปเสียหมดหัวใจ อาจจะเป็นเพราะน้ำหนักความทุกข์ของมันต่างกันลิบลับเมื่อเทียบกับสิ่งที่ ประสบอยู่ ณ ตอนนี้

ทุกครั้งที่เปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไปพบกับร่างกายผ่ายผอมของบิดา นอนอยู่บนเตียง คนเป็นลูกเช่นอิงฤทัยสะเทือนใจเหลือเกิน ครั้งแรกที่มาเยี่ยมหล่อนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร คนป่วยเสียอีกที่กลับต้องมาปลอบหล่อนให้เข้มแข็ง

กระทั่งเมื่อวานนี้เองที่แพทย์เชิญหล่อนกับมารดาไปพบ...เพื่อบอกข่าวร้าย

ใช่...ยังมีเรื่องอื่นที่ร้ายยิ่งกว่าการที่ได้รู้ว่าบิดาเป็นมะเร็ง!

คิดมาถึงตรงนี้ดวงตาหล่อนก็รื้นจนต้องกะพริบตาเพื่อไล่หยาดน้ำที่กำลังจะ เอ่อให้ไหลกลับเข้าไปข้างในอย่างยากลำบาก แถมก้อนแข็งๆ ดันแล่นขึ้นมาจุกตรงคอหอยเสียอีก อิงฤทัยรีบผลักประตูกระจกเข้าไปในอาคาร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นยาจึงปะทะใบหน้าเข้าอย่างจัง แม้จะเริ่มคุ้นเคยแต่หล่อนก็ไม่เคยนึกชอบกลิ่นนี้แม้แต่น้อยเพราะมันตอกย้ำ ให้นึกถึงแต่ความเจ็บป่วย

หญิงสาวกวาดสายตามองหาป้ายบอกทางไปห้องน้ำอยากสำรวจความเรียบร้อยของหน้า ตาตนเองก่อนที่จะขึ้นไปพบบิดาบนห้องพักผู้ป่วย เพราะถึงจะยิ้มได้ไม่เต็มหัวใจแต่หล่อนก็ไม่อยากให้หน้าตาตนเองกรำโศกเสียจน คนป่วยออกปากทัก

แพทย์บอกให้หล่อนกับมารดารู้ว่าบิดาเหลือเวลาไม่เกินหกเดือน!

หกเดือน...แค่หกเดือนเท่านั้นเอง...มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าใจจะรับไหว มารดาของหล่อนร้องไห้จนเป็นลมไม่รู้กี่รอบข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน เพียงวันเดียวที่รับรู้ข่าวร้ายนี้แม่ถึงกับล้มหมอนหนอนเสื่อไปอีกคน อิงฤทัยจำต้องเข้มแข็งเพื่อเป็นหลักให้มารดาทั้งที่หล่อนเองก็ทำใจรับข่าว ร้ายไม่ทันเช่นกัน

นั่นเองเป็นต้นเหตุทำให้อิงฤทัยเกิดความคิดบางอย่างขึ้น เพียงแต่ยังลังเลที่จะตัดสินใจและอยากจะปรึกษากับเมฆดูเสียก่อน เพราะสิ่งที่คิดนั้นจะนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิตหล่อนอย่างมากและมีผล กระทบไม่น้อยกับความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเมฆ

แต่ตอนนี้หญิงสาวคิดว่าตัดสินใจได้แล้ว

หล่อนจะลาออกจากงาน!

เมฆจะว่าอย่างไรก็ช่างเถิด อิงฤทัยอยากจะชดเชยในสิ่งที่ตนเองละเลยมาโดยตลอด นับแต่คบกับเมฆอิงฤทัยก็ผูกชีวิตตัวเองไว้กับเขาจนลืมเลือนไปว่านอกจากเขา แล้ว...ยังมีพ่อมีแม่ที่รักและรอคอยให้หล่อนกลับมาหา...กลับมาเยี่ยม ทั้งที่กรุงเทพฯ กับชลบุรีก็ไม่ได้ไกลกันสักเท่าไรแต่หล่อนกลับมาเยี่ยมบ้านมาหาพ่อกับแม่แทบ จะนับครั้งได้

หญิงสาวไม่แน่ใจว่ามาคิดได้ตอนนี้จะช้าไปหรือไม่แต่หล่อนก็เชื่อว่า...ถึงจะช้าก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย...

ในห้องน้ำมีคนเพียงไม่กี่คนอิงฤทัยเดินไปหยุดยืนหน้าอ่างน้ำ ไขก๊อกรองน้ำให้มือเปียกแล้วจึงแตะเบาๆ ที่หัวตาเรื่อยมาถึงแก้มและสุดท้ายที่หน้าผาก วันนี้หล่อนแต่งหน้าบางทั้งไม่ได้ปัดมาสคาร่าจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีคราบอัน ไม่น่าดู สำรวจหน้าตัวเองในกระจกจนแน่ใจแล้วจึงซับด้วยกระดาษทิชชู่ที่มีติดกระเป๋า ไว้เสมอ เสร็จเรียบร้อยแล้วหล่อนก็ออกจากห้องน้ำมุ่งสู่โถงลิฟต์

เหลืออีกสิบกว่าก้าวก็จะถึงหน้าลิฟต์อยู่แล้ว แต่ที่สายตาเห็นนั่นก็คือประตูลิฟต์ที่เพิ่งเปิดและมีชายหนุ่มร่างสูงก้าว เข้าไปกำลังจะเลื่อนปิด อิงฤทัยรีบวิ่งหมายไปให้ทัน ปากก็ร้องบอกคนที่อยู่ในนั้น

“รอด้วยค่ะ...รอด้วย” คนในลิฟต์คงได้ยิน หล่อนจึงเห็นประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ข้างในมีผู้ชายที่หล่อนเห็นยืนอยู่คนเดียวเท่านั้น เขากดปุ่มค้างไว้รอกระทั่งหล่อนเข้ามายืนข้างในแล้วจึงปล่อยมือ หันมาถาม

“ชั้นไหนครับ”

“ขอบคุณ...” หล่อนกระหืดกระหอบเอ่ยคำก่อนบอกเบอร์ชั้น “ชั้นแปดค่ะ”

ฝ่ายนั้นกดตรงปุ่มที่มีเลขแปด ไฟสีเขียวเรืองแสงออกมาจากตัวเลขหลังจากที่เขากด อิงฤทัยยิ้มให้พลางกล่าวขอบคุณอีกครั้ง ฝ่ายนั้นส่งยิ้มกลับมาให้ แวบหนึ่ง...หญิงสาวรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี ...ดีกว่าแฟนหล่อนละกัน

เมฆเป็นผู้ชายเก็บปากเก็บคำ...เก็บความรู้สึกจนทำให้บางครั้งเหมือนเป็น คนที่ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ แถมยังเป็นคนยิ้มยาก เขาไม่เคยยิ้มให้คนที่ไม่รู้จักไม่สนิทสนม คนที่ไม่รู้จักเขาจึงมักคิดว่าเขาหยิ่งยโส มีแต่คนสนิทเท่านั้นที่จะรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น อิงฤทัยอยู่กับเขาได้เพราะเดาใจเขาถูก

ใช่...หล่อนเดา เพราะอ่านใจเขาไม่ออก!

แต่ก็เดาถูกทุกครั้ง...เดาถูกจนเหมือนอ่านใจเขาออก

อิงฤทัยหยุดความคิดเมื่อรู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกันยังไม่ ละสายตาไปจากหล่อน ถึงจะไม่ใช่คนขี้อายแต่เวลาถูกมองจริงๆ จังๆ เช่นนี้ก็ทำให้ประหม่าได้เหมือนกันขนาดหล่อนทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ก็ยัง ยืนไม่ติด ในที่สุดเมื่อหมดความอดทน หญิงสาวก็หันไปถาม...เสียงเย็น...เอาเรื่องเต็มที่

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ฝ่ายนั้นยังคงยิ้มเหมือนเดิม “มีครับ”

คำตอบของเขาเล่นเอาอิงฤทัยขยับเท้าก้าวถอยหลัง...นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าตอบเช่นนั้น

“มีเศษกระดาษขาวๆ ติดอยู่ตรงใต้ตาคุณน่ะครับ”

หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า ยกมือขึ้นปัดใต้ตาทั้งที่ไม่รู้ว่าข้างไหน เขาอีกนั่นแหละ...ที่ช่วยบอกว่าเศษกระดาษที่น่าจะเป็นทิชชู่ติดอยู่ใต้ตา ด้านซ้าย ไม่ใช่ด้านขวาอย่างที่หล่อนกำลังเอามือปัดอยู่

“ออกแล้วครับ” เขาบอกพลางยิ้มกว้างเห็นฟันเรียงสวย เมื่อยิ้ม...ยิ่งทำให้ใบหน้าเขาน่าดู

“ขอบคุณค่ะ” คำขอบคุณคราวนี้เบาหวิว...อิงฤทัยอยากให้ถึงชั้นแปดเร็วๆ หล่อนอยากไปให้พ้นจากตรงนี้เหลือเกิน ขืนอยู่นานกว่านี้ใบหน้าที่แตกยับเยินของหล่อนอาจจะร่วงกราวเสียในวินาทีใด วินาทีหนึ่ง ดีเท่าไรแล้วที่หล่อนไม่ใช่พวกปากไว ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงได้ด่าเขาและทำให้ตัวเองอับอายยิ่งกว่าที่เป็นอยู่นี่ อีกหลายสิบเท่าแน่นอน เมื่อประตูเปิดอิงฤทัยก้าวฉับๆ ด้วยความรวดเร็วไม่หันมามองข้างหลังแม้แต่น้อย

สายตาของชายหนุ่มมองตามร่างหญิงสาวจนกระทั่งบานประตูเลื่อนปิด เขาอมยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าแดงเรื่อเมื่อครู่ หล่อนคงเสียหน้าถึงรีบจ้ำอ้าวจากไป เขาไม่ได้ตั้งใจให้หล่อนรู้สึกอย่างนั้นสักนิด แต่คงต้องรู้สึกผิดแน่ๆ หากปล่อยคนสวยน่ารักเดินจากไปพร้อมกับเศษกระดาษติดใต้ตาอัคนีหัวเราะในลำคอ ก่อนจะส่ายหน้ากับตัวเอง...หวังดีกลายเป็นร้ายเสียนี่

เมื่อลิฟต์เปิดเขามองลูกศรที่ชี้บอกทางก่อนจะเลี้ยวไปทางซ้ายมือซึ่งเป็น ที่ตั้งของห้องพักผู้ป่วยอันเป็นจุดหมาย คนที่อัคนีมาเยี่ยมไม่ใช่ใครอื่นแต่คือมารดาของเขานั่นเอง เมื่อคืนขณะนั่งหน้าห้องผ่าตัดในโรงพยาบาลอีกแห่ง...รอฟังอาการของลูกน้อง เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากชลบุรีแจ้งว่ามารดาป่วยถึงกับต้องพาส่งโรงพยาบาล ช่วงเวลานั้นอัคนีเหมือนตกอยู่ในกองไฟ ร้อนรุ่มจนอยู่ไม่ติด ห่วงแม่ก็ห่วงแต่ก็ทิ้งลูกน้องไม่ได้ เขาโทรศัพท์ถามอาการแม่ตลอดเวลาจนได้รับคำยืนยันว่าแม่ไม่เป็นอะไรมากจึงวาง ใจและผ่อนคลายความตึงเครียดลง

โชคดีที่อาการของลูกน้องปลอดภัยแล้วเขาจึงปลีกตัวมาดูแลมารดาได้ แต่กว่าจะออกจากโรงพยาบาลขับรถกลับบ้านอาบน้ำแต่งตัวแล้วขับกลับชลบุรีก็จวน เจียนจะเย็นแล้ว

อัคนีเคาะประตูห้องพักผู้ป่วยสองสามครั้งเป็นสัญญาณบอกคนที่อยู่ข้างใน ก่อนจะเปิดประตู คุณอัญชลี...มารดาของเขายิ้มกว้างทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร สีหน้าท่าทางของท่านดูไม่เหมือนคนป่วยแม้แต่น้อยจนคนเป็นลูกหยอก

“แม่ไม่สบายจริงๆ เหรอครับ?” ชายหนุ่มเดินมาเกาะข้างเตียงคนป่วย

“อ้าว! ตาอั๋น...จริงสิ!” คุณอัญชลียังมีแรงตีแขนคนพูดเบาๆ “เราคิดว่าอยู่ดีๆ แม่นึกอยากมานอนเล่นที่นี่หรือไง”

“ก็ดูหน้าตาแม่สดชื่นผิดจากคนที่เพิ่งท้องเสียขนาดหนักเพราะอาหารเป็นพิษนี่ครับ” คนที่นอนบนเตียงตวัดสายตาเป็นเชิงค้อน

“แหม...ก็อยู่ที่นี่จะให้แม่ทำอะไรล่ะนอกจากนอน”

อัคนีหัวเราะในลำคอพลางเหลียวมองรอบห้องก่อนหันไปถาม “แม่นอนคนเดียวเหรอ?”

ผู้เป็นมารดาพยักหน้าแต่พอเห็นท่าทางของคนเป็นลูกจึงรีบเอ่ยต่อ “แม่ไล่กลับเองจ๊ะ อยู่ที่นี่ก็มีพยาบาลเข้าออกมาดูแลตลอดเวลา ไม่ต้องให้ใครมานอนเฝ้าหรอก อีกอย่าง...” คุณอัญชลีลดเสียงเกือบเป็นกระซิบ ดวงตาพราวเมื่อเอ่ย “แม่ไม่กลัวผีจ๊ะ”

คนฟังหัวเราะลั่น...ก็ลองผีมาหลอกสิ คุณอัญชลีได้จับมาถามเลขเด็ดแน่...

“แล้วนี่หมอบอกหรือยังครับว่าแม่จะออกจากโรงพยาบาลได้วันไหน”

“เห็นหมอเค้าบอกจะดูอาการวันพรุ่งนี้อีกวัน ถ้าไม่มีอะไรก็น่าจะกลับบ้านได้ ลูกน้องเราล่ะเป็นยังไงบ้าง แล้วนี่เรื่องมันเป็นยังไงมายังไงฮึ...เล่าให้แม่ฟังสิ”

คนเป็นลูกถอนใจก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่ได้รับฟังมาจากลูกน้องในร้านอีกทอดหนึ่งก่อนสรุปสั้นๆ

“เพราะเหล้าตัวเดียว”

“นั่นน่ะสิ พอเหล้าเข้าปากแล้วใจมันฮึกเหิม เห็นหมูตัวเท่าช้าง”

“เอ๊ะ! ไม่ใช่เห็นช้างตัวเท่าหมูเหรอแม่” อัคนีท้วง...กระบวนการแปลงสำนวนไม่มีใครเกินมารดาเขาเลย...

“เออๆ นั่นล่ะ จะหมูเท่าช้างหรือช้างเท่าหมูมันก็เหมือนกันแหละ เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ ดีเท่าไรที่ลูกน้องเราไม่ตาย เด็กนั่นไม่กลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคน...สงสารก็แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่ อุตส่าห์ส่งเสียเงินทองให้ลูกร่ำเรียนดีๆ แต่ลูกกลับไม่รักดีริอยากเป็นนักเลง...เฮ้อ...” คนพูดถอนใจพลางส่ายหน้า นึกดีใจที่ตนโชคดีมีลูกชายรักดี “อืม...อั๋น แม่จะวานเราไปเยี่ยมเพื่อนสักหน่อย เขาป่วยอยู่ที่นี่เหมือนกัน”

“ใครครับแม่?”

“สามีคุณอุบลจ๊ะ แม่ได้ข่าวว่าเข้าโรงพยาบาลมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ จนป่านนี้ก็ยังไม่ออก” อัคนีพยักหน้าแต่ยังนึกไม่ออกว่าคนที่มารดาพูดถึงนั้นเป็นใคร

“เขาเป็นอะไรครับ?”

“มะเร็ง”

คนฟังเลิกคิ้ว คำตอบของมารดาทำให้นึกเห็นใจคนในครอบครัวนั้นเหลือเกิน

“ได้สิ แม่จะให้ผมไปเมื่อไร”

“วันนี้ ตอนนี้เลยก็ได้ลูก เดี๋ยวแวะลงไปซื้อดอกไม้เยี่ยมเค้าสักหน่อยละกัน แม่เห็นมีร้านดอกไม้อยู่ที่ชั้นล่าง”

“ครับ แม่รอก่อนนะ เดี๋ยวผมมา” พูดจบเจ้าตัวก็ทำท่าจะผละไปทันทีจนคนที่นอนบนเตียงร้องเรียก

“รีบไปนี่รู้หรือยังว่าเขาพักห้องไหน?” อัคนีชะงักเท้าหันมายิ้มเจื่อนก่อนส่ายหน้า “ชั้นแปด ห้อง ๘๒๔ จ๊ะ”

ชั้นแปด! อดไม่ได้ที่จะหวนคิดกระหวัดถึงหญิงสาวที่เพิ่งเจอ หล่อนไปที่ชั้นแปดเหมือนกัน...คงไม่บังเอิญเจอกันอีกนะ อัคนีพยักหน้าก่อนจะเปิดประตูออกไป เขาลงไปชั้นล่างเพื่อไปซื้อดอกไม้เยี่ยมไข้ก่อนเป็นอันดับแรก

ร้านดอกไม้ที่มารดาว่าอยู่ติดมุมหน้าทางเข้าคาเฟทีเรียของโรงพยาบาล จะเรียกว่าเป็นร้านก็ไม่ถูกนักเพราะไม่มีห้องหับเป็นสัดส่วน ขอบเขตของร้านถูกกำหนดด้วยเคาน์เตอร์ด้านหน้าซึ่งมีไว้สำหรับลูกค้าสั่ง เลือกแบบและสั่งสินค้า กับด้านที่ติดกับประตูทางเข้าคาเฟทีเรียเป็นชั้นลดหลั่นกันวางกระป๋องอลูมิ เนียมเรียงรายเต็มทุกชั้น แต่ละกระป๋องใส่ดอกไม้หลายสีหลากพันธุ์ ส่วนมุมในวางตู้แช่ขนาดใหญ่สำหรับดอกไม้นอกราคาแพงโดยเฉพาะ ตรงเคาน์เตอร์ด้านหน้า...ใครคนหนึ่งกำลังยืนสั่งดอกไม้อยู่ เพียงเห็นไกลๆ รอยยิ้มก็ผุดตรงริมฝีปาก

อัคนีเร่งฝีเท้า เมื่อยืนประชิดจึงทักถามอย่างคนมีอัธยาศัย

“มาซื้อดอกไม้เยี่ยมไข้เหมือนกันเหรอครับ?”

คนที่กำลังจะเดินไปเลือกดอกไม้ตรงชั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันขวับมา ครั้นเห็นว่าเป็นใครก็ชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดใจ ตอบอย่างแกนๆ

“เปล่า” ครั้นสบสายตาของคนถาม แววจริงใจในดวงตาคู่นั้นของเขาทำให้หล่อนรู้สึกผิด...หล่อนไม่ควรแปรความ หวังดีของเขาเป็นอย่างอื่น น้ำเสียงในประโยคต่อมาจึงเป็นมิตรมากขึ้น “ซื้อไปให้ประดับห้องให้พ่อค่ะ”

“อ๋อ...ครับ แม่ผมก็ป่วยอยู่ที่นี่เหมือนกัน...อาหารเป็นพิษ”

รอยยิ้มบนดวงหน้าเรียวแลดูเศร้าจนน่าใจหายเมื่อเอ่ยถ้อยคำต่อมา

“พ่อฉันเป็นมะเร็งค่ะ”

คนฟังอึ้ง ยิ้มเจื่อนพอกับน้ำเสียง “ผม...ขอโทษ...”

อิงฤทัยยิ้มอ่อนๆ ให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเจอ...หล่อนไม่ได้ติดใสถือสาอะไรกับคำถามของเขาหรอก ...ก็เขาไม่รู้ หล่อนถามกลับเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “มาซื้อดอกไม้เหรอคะ?”

“ครับ ซื้อเยี่ยมไข้เพื่อนแม่”

หญิงสาวเกือบจะหลุดปากถามแล้วว่าแม่ของเขาหรือว่าเพื่อนแม่กันแน่ที่นอน ป่วยอยู่ที่ หากยั้งไว้ทัน...มันไม่ใช่กงการอะไรของหล่อน จะอยากรู้ไปทำไม...เสียงห้าวทุ้มของอีกฝ่ายช่วยหยุดความอยากรู้อยากเห็นของ หล่อนอีกทาง...

“ดอกลิลลี่นั่นก็สวยดีนะคุณ แต่ไม่รู้ว่าพ่อคุณจะชอบกลิ่นมันหรือเปล่า...” คนพูดย่นจมูกทำเหมือนได้กลิ่นของมันทั้งที่ดอกลิลลี่ที่ว่าอยู่ในตู้แช่ “บางคนว่ามันฉุนน่ะ”

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันสั่งไปแล้วล่ะ รอเค้าจัดช่อให้อยู่” หล่อนบอก

“อ๋อ...ครับ” อัคนีพยักหน้าพลางยิ้มจืดๆ ก่อนแก้เก้อด้วยการหันไปสั่งกับพนักงานที่ยืนรอ “จัดกระเช้าให้ผมหน่อยครับ ดอกไม้หลักขอเป็นลิลลี่สีชมพู ที่เหลือตามใจคุณเลยครับว่าจะจัดยังไง”

พนักงานร้านดอกไม้รับคำ จากนั้นก็หันไปง่วนกับการจัดดอกไม้ตามออร์เดอร์ ร้านเล็กๆ แห่งนี้มีพนักงานสองคน คนหนึ่งคือคนที่รับออร์เดอร์จากอัคนี ส่วนอีกคนกำลังจัดแจกันดอกทานตะวันสีเหลืองสดอย่างขะมักเขม้น ชายหนุ่มเดาว่าแจกันใบนั้นคงเป็นของหญิงสาวที่ยืนข้างเขา

“แจกันดอกทานตะวันนั่นของคุณสิครับ”

“ค่ะ...ใช่”

“สดใสดีนะครับ ผมว่ามันเป็นดอกไม้ที่เรียบง่ายแต่มีเสน่ห์ คุณเคยไปเห็นทุ่งดอกทานตะวันหรือเปล่า...สวยมาก เสียอย่างเดียวว่ามันร้อน...ชมไปชมมาพานจะเป็นลมได้ง่ายๆ”

“อย่างคุณเนี่ยเหรอคะ...เป็นลม” ครั้นเห็นอีกฝ่ายหันมาเลิกคิ้วถาม จึงพูดใหม่ “ฉันหมายถึง...ผู้ชายเค้าเป็นลมกันด้วยเหรอ?”

“ผู้ชายก็คนเหมือนกัน...เป็นลมได้เหมือนกันนะคุณ แต่ที่ผมพูด...ผมหมายถึงผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณนั่นแหละ”

อิงฤทัยกำลังจะโต้กลับว่าหล่อนมิได้อ่อนแออย่างที่เขาคิด แต่คนที่จัดดอกไม้ให้หล่อนยกแจกันดอกทานตะวันที่จัดเสร็จเรียบร้อยมาวางตรง เคาน์เตอร์ หล่อนจึงตัดใสเดินไปจ่ายค่าดอกไม้และคิดว่าจะกลับขึ้นชั้นแปดเสียเลย กำลังเปิดกระเป๋าหยิบสตางค์ออกมา โทรศัพท์ของหล่อนก็กรีดเสียงเพลงคุ้นใจ...เมฆโทรมา

หญิงสาวรับสายแล้วใช้ซอกไหล่หนีบโทรศัพท์แนบกับใบหูขณะยื่นเงินค่าดอกไม้ ให้พนักงานที่รออยู่ อัคนีไม่อยากเสียมารยาทจึงเดินห่างออกมาดูดอกไม้ไปตามเรื่อง กระนั้นเสียงคุยก็ยังแว่วมาให้ได้ยินทั้งที่ไม่ตั้งใจแอบฟัง

“ค่ะ...ไม่เป็นไร อิงเข้าใจ อิงแค่จะโทรไปคุยเฉยๆ ไม่ได้โทรหาเป็นอาทิตย์แล้ว”

อัคนีเห็นหญิงสาวเงียบเสียง ปลายสายคงจะพูดอะไรกระมัง แล้วอีกครู่หล่อนก็ตอบ

“ยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะกลับเมื่อไร อาจจะต้องลางานเพิ่ม” อิงฤทัยเก็บอีกประโยคไว้ในใจ...

‘หรือไม่ก็ลาออก’

หล่อนตัดสินใจแน่นอนแล้ว...พรุ่งนี้หล่อนจะโทรไปคุยกับเจ้านายเรื่องลา ออก ถ้าต้องขึ้นกรุงเทพฯ เพื่อไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก็ค่อยใช้โอกาสนั้นบอกกับเมฆแล้วกัน

“ขึ้นเหนือเหรอ...เมื่อไร...ไปนานมั้ย?”

กำลังฟังเพลินพนักงานที่รับออร์เดอร์ของอัคนีก็หิ้วตะกร้าดอกลิลลี่สีชมพูมาวางบนเคาน์เตอร์แล้วหันมาเรียก

“คุณคะ...เสร็จแล้วค่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้าพลางยิ้มให้ เดินไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงินเสร็จ คนที่คุยโทรศัพท์อยู่ก็วางสายพอดี อัคนีรับกระเช้าดอกไม้ของตนมาถือไว้เรียบร้อยเมื่อหันไปถามคนที่กำลังหย่อน โทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพาย

“ขึ้นเลยหรือเปล่าครับ ผมช่วยมั้ย...กระเช้าผมไม่หนัก อุ้มแจกันให้คุณยังไหว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงฉันก็ต้องถือเองตอนออกจากลิฟต์อยู่ดี” คราวแรกที่เจอกันอิงฤทัยจำได้ว่าตนเองออกจากลิฟต์ก่อน

“ผมต้องไปเยี่ยมเพื่อนแม่ที่ชั้นแปดเหมือนกัน ยังไงผมถือไปส่งให้ที่ห้องก่อนก็ได้”

“แต่...” อิงฤทัยเกรงใจเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้เดินตัวเปล่า ยังต้องหิ้วกระเช้าดอกไม้ของตัวเองอีก ขืนต้องอุ้มแจกันให้หล่อน คงเดินลำบาก หากฝ่ายนั้นไม่รอให้หล่อนพูดจบ เขาเอื้อมไปคว้าแจกันมาถือไว้เป็นการตัดบท อิงฤทัยจึงต้องกลืนคำปฏิเสธของตนลงคอแล้วเดินตามคนที่ก้าวยาวๆ นำไปก่อน ไม่กี่ก้าวหล่อนก็ตามทันจึงเป็นฝ่ายกดลิฟต์

เมื่อลิฟต์มาถึงหล่อนเดินเข้าไปก่อนเพื่อกดหมายเลขชั้นและกดปุ่มให้ประตู เปิดค้างไว้ รอจนคนตัวสูงที่หอบดอกไม้เต็มมือก้าวตามเข้ามา มีคนอื่นตามเข้ามาอีก ทั้งคู่จึงถอยไปยืนเคียงกันด้านหลัง เมื่อแสงไฟไปหยุดอยู่ที่หมายเลขแปดประตูลิฟต์ก็เปิดออก คนตัวสูงเอ่ยปากขอทางจากคนที่ยืนบังข้างหน้าแล้วก็พากันออกมาจากลิฟต์

“ไปทางไหนครับ” อัคนีเหลียวมาถาม ครั้นหญิงสาวชี้ไปยังป้ายที่เขียนบอกหมายเลขห้อง ๘๑๖-๘๓๐ เขาก็เดินนำไปก่อนถามอีกครั้ง “ห้องหมายเลขอะไรครับ”

“๘๒๔ ค่ะ” พอได้ยินปุ๊บ คนตัวสูงก็หยุดเดินปั๊บหันขวับมา สีหน้าสีตาบ่งบอกว่านึกไม่ถึง

“พ่อคุณเหรอ?”

อิงฤทัยซึ่งยังจับต้นชนปลายไม่ถูกขมวดคิ้วแบบงงๆ

“คะ?” หล่อนจำได้ว่าบอกเขาไปแล้วนี่นาว่าซื้อดอกไม้มาประดับห้องให้พ่อ “ก็พ่อฉันสิคะ เมื่อกี้ฉันบอกคุณไปแล้ว”

อัคนีเพิ่งรู้ตัว เขาปฏิเสธ

“ไม่ๆ ผมไม่หมายถึงพ่อคุณเป็นคนที่แม่ผมให้มาเยี่ยม”

“หือ...” คราวนี้คนที่แปลกใจกลับเป็นอิงฤทัย “แม่ของคุณรู้จักพ่อฉันด้วยเหรอคะ?”

“ที่จริงผมคิดว่าแม่ผมรู้จักแม่คุณมากกว่า...แต่ท่านทราบข่าวว่าพ่อคุณ เข้าโรงพยาบาลก็เลยให้ผมมาเยี่ยมแทนเพราะท่านป่วยอยู่...อาหารเป็นพิษน่ะคุณ ” ท้ายประโยคชายหนุ่มพูดเหมือนติดตลก

อิงฤทัยยืนอึ้งอยู่เป็นครู่ไม่นึกว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ดีเหลือเกินที่หล่อนไม่ได้ทำกิริยาไม่ดีใส่เขาตอนที่เจอกันครั้งแรก ไม่งั้นตอนนี้หล่อนคงปั้นหน้าไม่ถูกแล้วล่ะ หายแปลกใจทั้งคู่ก็เดินไปยังห้องหมายเลข ๘๒๔ ที่อยู่ช่วงกลางของปีกอาคารด้านนั้น หญิงสาวเคาะห้องก่อนแล้วจึงเปิดประตูเข้าไป ครั้นเห็นแม่นั่งเฝ้าข้างเตียงก็อุทานอย่างแปลกใจเพราะไม่นึกว่าจะมาวันนี้ ...เมื่อคืนแม่ร้องไห้จนเป็นลมไปตั้งหลายครั้ง รุ่งเช้าตื่นมาก็ดูเหมือนจะไม่สบาย

“อ้าว! แม่”

“แม่เสร็จธุระแล้วจ๊ะ เลยรีบมา” คุณอุบลรีบบอกเพราะกลัวลูกสาวจะหลุดคำ...สองแม่ลูกยังเก็บเรื่องที่ทราบจาก แพทย์ประจำตัวไว้มิให้คนป่วยรู้ อีกอย่างเธอไม่อยากให้สามีรู้ว่าเธอกำลังอ่อนแอ

สายตาสองคู่หันไปมองคนที่เดินตามเข้ามาเป็นตาเดียวกัน คำถามปรากฏในแววตา อิงฤทัยจึงบอกกล่าวตามที่เพิ่งรู้จากอีกฝ่าย

“คุณคนนี้มาเยี่ยมพ่อค่ะ เขาบอกว่าแม่เขาเป็นเพื่อนกับแม่” อัคนีวางกระเช้าและแจกันดอกไม้ลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมที่วางชิดฝาผนังด้านหนึ่ง แล้วจึงยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน

“เพื่อนแม่?” คุณอุบลอุทานพลางขมวดคิ้วขณะรับไหว้อีกฝ่าย นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าคนที่ยืนตรงหน้าเป็นลูกชายของเพื่อนคนไหน...

“แม่ผมชื่ออัญชลีครับ”

“อ๋อ...คุณอัญชลี”

“พอดีแม่เค้าก็นอนป่วยอยู่ที่นี่เหมือนกันค่ะ”

“คุณอัญชลีป่วยเหรอจ๊ะ?” ท่าทางคุณอุบลตกใจกับข่าวที่ได้ยินจนอัคนีต้องรีบบอก

“แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ...อาหารเป็นพิษเท่านั้นเอง”

“แล้วไป...พักนี้พอได้ยินว่าใครป่วยแล้ว...ใจไม่ดี” สามคำสุดท้ายเสียงค่อนข้างแผ่วจนคนที่อยู่บนเตียงเอื้อมมาแตะหลังมือคนพูด

“ผมไม่เป็นไรหรอกน่า...สมัยนี้หมอเก่งจะตาย”

คุณอุบลอยากจะบอกผู้เป็นสามีเหลือเกิน...ให้หมอเก่งแค่ไหนก็คงไม่ช่วย อะไร มะเร็งขั้นที่สามที่สามีของเธอเป็นมันรุนแรงจนไม่อาจเยียวยาแล้ว เชื้อมะเร็งแพร่เข้าสู่ระบบน้ำเหลืองซึ่งเท่ากับว่าแพร่กระจายไปทั่วทั้ง ร่างเรียบร้อย

ที่เหลือก็เพียงแค่...รอ

คิดเพียงเท่านี้น้ำตาก็เริ่มรื้นจนคุณอุบลต้องกะพริบตาถี่ เธอต้องรีบหาทางออกให้ตัวเองก่อนที่น้ำตาจะไหล

“คุณอัญชลีอยู่ห้องอะไรจ๊ะ แม่จะไปเยี่ยมสักหน่อย”

อัคนีผิดสังเกตกับท่าทีของคุณอุบล...เหมือนคำพูดของสามีจะทำให้เธอเจ็บปวด หรือว่า...อาการของผู้เป็นสามีจะหนักหนากว่าที่เห็น

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หากผู้ใดกระทำการคัดลอกเพื่อนำไปโพสในบล็อกหรือตามเวบอื่นโดยมิได้รับอนุญาต มีโทษปรับตามกฎหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือ หากนำเรื่องไปเสนอต่อสำนักพิมพ์ ถือเป็นการเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาท ถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฎหมายลิขสิทธิ์

สายลมรักกลางฤดูเหงา บทที่ ๕

2009-09-09T16:50:00.001+07:00

บทที่ ๕

งาน รวมรุ่นเลิกเกือบตีหนึ่ง แต่กว่าเมฆจะกลับถึงบ้านก็ตีสองเข้าไปแล้ว แทนที่จะอาบน้ำเข้านอนเพราะต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานในวันรุ่งขึ้น เขากลับนั่งจ่อมอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพื่อนสาวเพิ่ง เล่าให้ฟัง สมองหนักอึ้งเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปแต่ไม่เท่าหัวใจที่หนักยิ่ง กว่า

ความ จริงที่ได้รู้ทำให้เมฆต้องกลับมาทบทวนความรู้สึกของตนเอง ทำไมนะ...เขาควรจะสาแก่ใจมิใช่หรือที่สองคนนั้นไม่ได้คบกันหวานชื่นอย่างที่ เขาคิด ควรจะสมใจสิ...ที่ความรักของคนคู่นั้นอับปางไม่เป็นท่า แต่ทำไม...เขากลับไม่รู้สึกอย่างนั้น คำพูดบางคำพูดของพรรษาคอยแต่จะวนเวียนไปมา และคำพูดเหล่านั้นเองที่เป็นต้นตอทำให้เขานอนไม่หลับ คนที่นั่งพิงพนักโซฟาเหยียดขายาวลูบหน้าตัวเองแรงๆ ดังว่าอาการนั้นจะลบภาพวงหน้าเรียวของใครบางคนออกไปได้ เมฆพรูลมหายใจออกจากปาก...สั่งอะไรก็ไม่ยากเท่าสั่งหัวใจ เพราะหัวใจของเขามันกำลังขบถ สั่งให้หยุดคิดมันก็กลับยิ่งคิดถึงแต่ดวงหน้าเรียวละมุนที่มีรอยยิ้มสดใสและ ดวงตาสุกสกาว คิดถึงน้ำเสียงอ่อนหวานที่เคยเจรจาพาที คิดถึงความอบอุ่นของมือที่เคยกอบกุม...

คิดถึง...คิดถึง...คิดถึง

เขาคิด ถึงโปรดปรานเหลือเกิน...เป็นความคิดถึงที่รุนแรงจนทำให้เกิดเป็นความ ทรมานอย่างร้าย เพราะพอคิดถึงแล้วใจก็เริ่มกระวนกระวายอยู่ไม่ติด หากเขารู้ว่าหล่อนพำนักพักพิงที่ใดคงแล่นไปหาทั้งยามวิกาลเช่นนี้ล่ะ แต่นี่เมื่อไม่รู้จึงได้แต่คร่ำครวญอยู่ในอกในใจ ฉับพลันเมฆก็นึกถึงแผ่นกระดาษเล็กๆ แผ่นนั้น เขาลุกพรวดตรงดิ่งไปยังโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักควานหาอะไรบางอย่างที่เก็บไว้อย่างดีด้านในสุด เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกล่องกระดาษเล็กๆ ก็คว้ามันออกมา

ในกล่อง กระดาษซึ่งเดิมเป็นกล่องใส่นามบัตรมีกระดาษแผ่นเล็กนอนนิ่งสงบ และแม้ไม่ได้คลี่มันออกหากตัวเลขที่เขียนไว้บนแผ่นกระดาษนั้นกลับแจ่มชัด

เวลานี้...วินาทีนี้ เมฆไม่รีรออีกแล้ว ไม่มีแม้กระทั่งความยับยั้งชั่งใจ

ไม่มีแม้แต่...อิงฤทัย!

เขากลับ ไปที่โซฟาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจ มืออีกข้างยังกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่นเมื่อได้ยินเสียงรอรับสาย...หัวใจเขา เต้นตุ่มต่อม คำพูดของพรรษาดังแว่วมาอีกครั้ง

‘ระหว่างคนที่เรารัก...กับคนที่รักเรา ถ้าต้องเลือก...และเลือกได้เมฆจะเลือกใคร’ เขาได้ยินคำที่ตนตอบเพื่อนสาวไป

‘คนที่เรารักสิ’

‘ใช่! เป็นฝน...ฝนก็เลือกเหมือนเมฆ และทุกคนก็คงเลือกอย่างนี้เหมือนกัน แต่...ถ้าอยู่กับคนที่เรารักแล้วไม่มีความสุข...จะอยู่ไปทำไม ทางเลือกอีกทางที่มีก็เหลือแต่...คนที่รักเรา’

ทว่าคำพูดที่กระทบใจเขาที่สุดนั่นคือ...

‘เมฆได้แต่โทษว่าเป็นความผิดของโปรดกับอั๋น...เคยถามตัวเองมั้ย...ว่าสิ่งที่ทำมันถูกตรงไหน’

เสียงเพลงรอสายท่วงทำนองสนุกสนานจบลงเกือบพร้อมกับที่ปลายสายรับพอดิบพอดี เสียงคนรับง่วงงุนเต็มที่เพราะถูกกระชากจากการหลับใหลแสนสุข

“ฮาโหล...โทรมาทำไมดึกป่านนี้อีกล่ะเมฆ”

“โทษทีฝน แต่เมฆนอนไม่หลับ”

“เอ้า! แล้วมาบอกอะไรชั้นล่ะ?” ในความงุนง่วงของน้ำเสียงเจือแววหงุดหงิดเมื่อได้ยินว่าถูกปลุกขึ้นมาเพราะคนเป็นเพื่อนนอนไม่หลับ

“ขอร้องล่ะฝน...ช่วยเมฆหน่อยได้มั้ย?”

น้ำเสียงเดือดร้อนของชายหนุ่มทำให้ปลายสายเสียงอ่อนลงเมื่อถาม “ช่วยอะไร?”

“เมฆอยากรู้ว่าโปรดอยู่ที่ไหน” เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวยังคงเงียบไม่ตอบเขาเอ่ยต่อ “โปรดพักที่ไหน...เมฆรู้ว่าฝนต้องรู้”

“โทรถามพรุ่งนี้ก็ได้นี่นา” ตอนนี้ดูเหมือนปลายสายจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “ทำอย่างกับจะไปหาเสียเดี๋ยวนี้งั้นแหละ”

“ถ้าฝนไม่ยอมบอก เมฆจะไปหาที่บ้านเดี๋ยวนี้และจะไม่กลับจนกว่าจะรู้ว่าโปรดอยู่ที่ไหน” เขาขู่

“อ้าว...ขู่ มาขอให้ช่วยแล้วขู่อย่างนี้มันน่าช่วยมั้ยเนี่ย?” พรรษาเริ่มสนุก

“ฝน...ขอร้องล่ะ” คราวนี้เขาเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน

“แหม... ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อนใส่หรอกน่า ไอ้อยากบอกน่ะมันก็อยากบอกอยู่หรอก แต่ขืนบอกแล้วเมฆไปหาถึงบ้าน โปรดต้องรู้แน่ๆ ว่าเมฆรู้จากฝน คราวนี้ฝนก็เสร็จสิ เอ

งี้ดีกว่า...ถ้าเมฆอยากเจอโปรด ฝนมีวิธี...”

คำชวนผ่านสายโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทเมื่อกลางวันทำให้โปรดปรานต้องมาเดินที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่หล่อนพยายามเลี่ยงหลังจากที่เจอ ‘เขา’ ติดกันถึงสองครั้งที่นี่ หญิงสาวยอมเดินทางไกลกว่าเดิมอีกนิดแต่ก็เพื่อความสบายใจของตนเอง หล่อนไม่อยากเจอ ‘เขา’ โดยบังเอิญเป็นครั้งที่สามเพราะไม่แน่ใจว่าจะยังปั้นหน้าได้แนบเนียนหรือไม่ ...ก็การเจอคนรู้จักแล้วทำเหมือนไม่รู้จักมันง่ายเสียที่ไหน

สอง ครั้งที่ผ่านมาทำเอาหัวจิตหัวใจของโปรดปรานแกว่งราวชิงช้าที่ถูกไหวโยกด้วย มือที่มองไม่เห็น มันทำให้หล่อนรู้ว่าหัวใจที่เคยคิดว่าเจ็บปวดหลาบจำ แท้จริงยังคงถวิลหารอยรักครั้งนั้นอยู่ไม่คลาย

ทุก ฝีเท้าของโปรดปรานที่เหยียบย่างเข้าไปในซุปเปอร์มาเก็ตนั้นเต็มไปด้วยความ ไม่มั่นใจ หล่อนไม่อยากจะมาที่นี่เลยแต่ก็หาเหตุปฏิเสธคนเป็นเพื่อนไม่ได้...ว่ากันตาม จริงล่ะก็ พรรษาไม่ยอมให้หล่อนปฏิเสธต่างหาก พอบ่ายเบี่ยงด้วยการชวนไปที่อื่น คนเป็นเพื่อนก็อ้างเหตุผลนานาที่ทำให้หล่อนต้องยอมจำนนในที่สุด ครั้นจะบอกความจริงโปรดปรานก็ไม่อยากตอบคำถามที่จะมีตามมา พรรษายืนโบกมือไหวๆ ตรงทางเข้า โปรดปรานจึงเดินตรงเข้าไปหา

“ไป... ไปซื้อของกันเลยดีกว่า เสร็จแล้วจะได้ขึ้นไปกินข้าวข้างบน” คนชวนเอ่ยเสียงร่าเริง แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้กับท่าทางแปลกๆ ของคนเป็นเพื่อน ถ้าไม่รู้เรื่องมาก่อนว่าเมฆกับโปรดปรานเจอกันที่นี่ล่ะก็หล่อนคงแปลกใจกับ ท่าทางของเพื่อนแน่ๆ เพราะฝ่ายนั้นดูระแวดระวังเหมือนกวางระแวงไพรอย่างไรอย่างนั้น

พรรษา เดินนำแล้วพาเลี้ยวเข้าเลี้ยวออกตามชั้นต่างๆ ในซุปเปอร์ฯ เพื่อเลือกหยิบของใช้ที่ต้องการ ตลอดเวลานั้นโปรดปรานได้แต่เดินตามมาเงียบๆ ทว่าสายตากลับกวาดมองไปทั่วสลับกับถอนใจเป็นระยะๆ คนชวนจึงแอบกลั้นหัวเราะเสียแทบแย่

จ่าย เงินเสร็จเรียบร้อย พรรษาก็เข็นรถที่มีของใช้ไปขึ้นลิฟต์เพื่อไปชั้นบนสุดซึ่งเป็นแหล่งที่ตั้ง ของร้านอาหารหลากหลายร้าน หล่อนให้โปรดปรานเป็นคนเลือกร้านเอง คิดอยู่ไม่นานคนเป็นเพื่อนก็ชี้ส่งๆ ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นใกล้กันนั้นเอง

“กินอาหารญี่ปุ่นร้านนี้ก็แล้วกัน”

“ร้าน นี้เหรอ เอาสิ...โปรดเลือกเก่งนะเนี่ย ร้านนี้อร่อยใช้ได้เลย ข้าวแกงกะหรี่หมูทอดของเขามีชื่อ” ตอนเข็นรถไปจอดแอบไว้หน้าร้านตรงจุดที่สามารถมองเห็นจากในร้านได้ง่าย หญิงสาวแอบกวาดตามองด้านหลังเร็วๆ ครั้นเห็นเงาร่างสูงคุ้นตาก้าวออกมาจากหลังป้ายโฆษณาก็ยิ้มออกมาด้วยความพอ ใจ ฝ่ายนั้นก้าวถอยหลังหลบเข้าหลังป้ายตามเดิมขณะที่หล่อนหมุนตัวแล้วเดินเข้า ไปในร้านพลางมองหาคนเป็นเพื่อน

โปรด ปรานได้โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์เท่าไร เป็นโต๊ะขนาดเล็กสำหรับสองคน หญิงสาวนั่งรออยู่ก่อนแล้วเมื่อพรรษไปถึงจึงเหลือเก้าอี้อีกเพียงตัวเดียว

“โปรดกินอะไร?” ถามพลางเลื่อนเก้าอี้ ลงนั่งก่อนคว้าเมนูมาดู

“ฝนบอกข้าวแกงกะหรี่หมูทอดอร่อยไม่ใช่เหรอ โปรดเอาอันนั้นแหละ”

“อย่างอื่นก็มีนะ ไม่ดูเมนูก่อนเหรอ” พรรษาถามเมื่อเห็นว่าคนเป็นเพื่อนสั่งทั้งที่ยังไม่ได้ดูเมนูแม้แต่น้อย

“ฝนสั่งละกัน กินได้ทั้งนั้นแหละ”

“แน่นะ...ชั้นจะสั่งข้าวหน้าปลาไหล กินเปล่า?” หล่อนแกล้งลอยหน้าถามทั้งที่รู้ว่าโปรดปรานเกลียดปลาไหลที่สุด

“ยกปลาไหลให้ ขอแต่ข้าวให้ชั้นก็พอ”

พรรษาหัวเราะ “คนอะไรไม่รู้จักกินของแพงๆ”

ว่าแล้ว เจ้าหล่อนก็หันไปสั่งอาหารกับพนักงานเสิร์ฟเสร็จสรรพแล้วก็หันมาคุยกับคน เป็นเพื่อนหากสายตากลับคอยแต่จะชำเลืองแลออกไปยังด้านหน้าร้าน โชคดีที่โปรดปรานเลือกนั่งเก้าอี้ที่หันหลังให้ทางเข้าจึงเข้าทางหล่อนพอดิบ พอดี กระทั่งอาหารที่สั่งมาวางเต็มโต๊ะก็ยังไม่เห็นวี่แววของคนที่หลบซุ่มอยู่ ด้านนอกจนพรรษาเริ่มร้อนใจหากก็ไม่กล้าแสดงออกด้วยกลัวคนเป็นเพื่อนจะสงสัย กำลังจะหาเรื่องขอตัวไปเข้าห้องน้ำอยู่แล้วเชียวเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใน ร้าน พนักงานในร้านออกไปต้อนรับตามหน้าที่ พรรษาเห็นเมฆชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วคงจะบอกว่ามาคนเดียว พนักงานจึงพาเดินมาที่เคาน์เตอร์ หญิงสาวซ่อนยิ้มก้มหน้าก้มตาคีบอาหารใส่ปากด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย ก่อนจะถึงเคาน์เตอร์ต้องผ่านโต๊ะของหล่อนกับโปรดปราน

เสียงทักดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างสูงเดินมาถึงพอดี “อ้าว...ฝน!”

พรรษานึกขำที่เมฆเล่นละครได้แนบเนียน คราวนี้ถึงตาหล่อนมั่งล่ะ

“เมฆ!” หล่อนร้อง...น้ำเสียงกึ่งดีใจกึ่งแปลกใจ

แต่คนที่ตกใจจนเกือบทำตะเกียบหลุดจากมือตอนได้ยินชื่อคือโปรดปราน!

หล่อน เงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติเพื่อจะพบว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาอยู่ก่อน แล้ว ดวงตาคู่ที่เปรียบเหมือนน้ำในบ่อลึก...ยากจะหยั่งว่าคิดสิ่งใดหากมีอำนาจพอ ที่จะสะกดให้หล่อนตะลึงงันอยู่เป็นนาที กระทั่งควบคุมสติได้หล่อนจึงวางตัวและปรับสีหน้าให้นิ่งสนิท

“โลกกลมจริงๆ เพิ่งเจอกันในงานเมื่อวานนี้เอง”

“นั่นสิ” ตอบโดยที่ยังไม่ได้ละสายตาจากคนที่วางหน้าเฉย

“นั่งด้วยกันนะเมฆ เดี๋ยวฝนให้เขาเอาเก้าอี้มาเสริม”

คิ้ว เรียวของคนที่นั่งนิ่งเงียบขยับขึ้นนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของคนเป็น เพื่อน อิ่มตื้อขึ้นมากะทันหันนึกอยากขอตัวกลับเสียเดี๋ยวนั้นแต่เหมือนคนเป็น เพื่อนจะรู้แกวจึงรีบดักคอ

“โปรดคงไม่ว่านะถ้าเมฆจะนั่งกับเรา”

เจอไม้ นี้หล่อนก็พูดไม่ออก พรรษาจึงถือเอาอาการเงียบของหล่อนเป็นคำตอบรับ จัดการบอกพนักงานให้หาเก้าอี้มาเริมอย่างเร็วรี่ โปรดปรานขยับตัวอย่างอึดอัด โต๊ะที่เล็กอยู่แล้วยิ่งเล็กไปถนัดใจ

“สบายดี เหรอ?” เสียงถามดังใกล้ราวกับถามตรงข้างหู โปรดปรานเงียบไม่ตอบเพราะไม่คิดว่าฝ่ายนั้นถามตนเองจนกระทั่งเสียงทุ้มเอ่ย ชื่อหล่อนชัดเจน “โปรด...”

หญิงสาวตวัดสายตาไปมองแวบหนึ่งพบสายตาของเมฆจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหล่อนเขม็ง โปรดปรานหลบตาวูบ ตอบเสียงเรียบ

“สบายดี”

“ไม่ได้เจอกันเลย” คนฟังนิ่งไม่ตอบกระนั้นกลับมีเสียงใครอีกคนตอบแทน

“จะเจอยังไงล่ะเมฆ โปรดไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ นี่”

“แล้วอยู่ที่ไหน...เชียงใหม่เหรอ?”

โปรด ปรานเกือบเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจแล้วหากห้ามไว้ได้ทันจึงเพียงเหลือบมองหน้า คนพูดแวบหนึ่ง...เขาจำได้ด้วยหรือว่าบ้านของหล่อนอยู่ที่ไหน...

เสียง โทรศัพท์มือถือดังขัดจังหวะ ทั้งเมฆและโปรดปรานหันมามองหน้าเจ้าของโทรศัพท์เกือบพร้อมกัน พรรษาย่นจมูกยิ้มก่อนจะรับโทรศัพท์ โต้ตอบกับปลายสายอยู่ครู่หนึ่งก็ขอตัว...บอกเพื่อนทั้งสองคนว่า

“เรื่อง งานน่ะ...ฝนขอตัวไปคุยข้างนอกสักแป๊บ เดี๋ยวกลับมา...แป๊บเดียวจริงๆ” ประโยคหลังหล่อนบอกเพื่อนสนิทที่มองตาตื่นตั้งท่าจะเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่าง แต่พรรษาตัดบทด้วยการหันไปบอกกับเมฆ “ฝากโปรดด้วยนะเมฆ เดี๋ยวฝนมา”

แล้ว เจ้าตัวก็ลุกจากเก้าอี้โดยไม่สนใจสายตาของเพื่อนสนิทที่มองตามมาแม้แต่น้อย เมื่อเดินห่างออกมาพอสมควรพรรษาก็หัวเราะคิกบอกกับคนทางปลายสาย
“แหม...โทรมาได้จังหวะพอดีเลยว่ะจูน ชั้นนึกว่าแกจะกะเวลาผิดซะแล้ว”

เมื่อ อยู่กันสองต่อสองจริงๆ เมฆก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรเช่นกัน บรรยากาศบนโต๊ะจึงเต็มไปด้วยความเงียบ...เป็นความเงียบที่แฝงไปด้วยความอึด อัดเพราะผู้ร่วมโต๊ะอีกคนก็ทำเหมือนนั่งอยู่เพียงคนเดียว โปรดปรานนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา...ไม่มองหน้าเขา หล่อนเขี่ยอาหารในจานเหมือนอิ่มแล้วอย่างนั้น

“เมฆอยากคุยด้วย”

หญิงสาวตอบทั้งที่ไม่มองหน้า “กำลังคุยอยู่นี่ไง”

“ไม่ใช่...” น้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเย็นชาอยู่เป็นนิจ ‘ร้อน’ ขึ้นนิดหนึ่ง

“แต่โปรดไม่มีอะไรจะคุย”

“แม้แต่เรื่อง...ระหว่างเราเหรอ”

โปรดปรานสบสายตาคู่ที่เหมือนน้ำในบ่อลึกนิ่งก่อนตอบเสียงแข็ง “เรื่องของเรามันจบไปนานแล้วล่ะเมฆ”

หากเมฆ สวนกลับทันที “แน่ใจเหรอโปรด?” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งามเหมือนค้นหาอะไรบางอย่าง โปรดปรานอึ้ง...หญิงสาวรู้ใจตัวเองดีกว่าอะไรทั้งหมด ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...ความจริงมันก็คอยย้ำเตือน

เขามีใครอีกคนหนึ่งแล้ว

คำตอบที่ออกจากปากจึงมั่นคง “แน่ใจ! ”

คนฟังนิ่งไปชั่ววินาทีด้วยนึกไม่ถึงแต่แล้วก็ยืนกรานด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นเหมือนเดิม

“แต่เมฆมีเรื่องต้องคุยกับโปรด”

โปรด ปรานหันควับ จ้องหน้าคนพูดนิ่ง ก่อนเอ่ยช้า...ชัด “เอาเวลาที่จะมาคุยกับโปรดไปคุยกับแฟนเมฆดีกว่า อย่ามาเสียเวลาเลย เรื่องของเรามันจบ...จบไปนานแล้ว”

พูดจบ หญิงสาวก็ลุกพรวด วางธนบัตรใบละพันที่หยิบมาจากกระเป๋าลงบนโต๊ะ ทว่าเมื่อจะหมุนตัวเดินจากมากลับรู้สึกถึงมือแข็งแรงอบอุ่นรั้งข้อมือบางของ ตนไว้ หล่อนกัดริมฝีปากเมื่อเอ่ยเสียงเย็น

“ปล่อย! ”

“ไม่! ”

“บอกให้ปล่อย! ” หญิงสาวขึงตาใส่พร้อมทั้งบิดข้อมือเพื่อให้หลุดจากปลอกแข็งแกร่งของอีกฝ่าย คนในร้านเริ่มหันมามอง เมฆจึงยอมปล่อยมือก่อนที่จะเป็นจุดสนใจของคนอื่นมากไปกว่านี้แต่เมื่อโปรด ปรานก้าวเร็วๆ ออกไปจากร้านโดยไม่คิดจะรั้งรอ เขาก็รีบตามออกไปติดๆ

ชาย หนุ่มตามทันตอนที่โปรดปรานก้าวลงบันไดเลื่อน เขาตามไปยืนบนขั้นเดียวกัน คนที่ยืนอยู่ก่อนหันมามองด้วยปลายตาครั้นเห็นว่าเป็นเขาก็หันหน้าหนีพลางทำ ท่าจะก้าวลงไปอีกขั้น แต่เสียงทุ้มลึกที่ดังขึ้นข้างๆ ทำให้ต้องหยุด

“ถ้าก้าวลงไป คราวนี้เมฆรับรองว่าจะไม่ปล่อยมือโปรดง่ายๆ เหมือนเมื่อกี้แน่”

เสียงทอดถอนใจจากหญิงสาวที่ยืนเคียงข้างดังขึ้นชัดเจน “เมฆต้องการอะไร”

“บอกแล้วไง...เมฆอยากคุย”

เมื่อมา ถึงชั้นล่างแทนที่จะเดินต่อไปยังบันไดเลื่อนที่จะพาไปยังชั้นถัดไปโปรดปราน กลับก้าวหลีกทางให้คนที่ตามมาข้างหลังก่อนหยุดรอชายหนุ่มที่เดินตามมา หญิงสาวสูดลมหายใจเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาคู่นั้นของเขาบังคับน้ำเสียงให้มั่น คง

“ถ้าเมฆจะคุยเรื่องระหว่างเรา...โปรดบอกแล้วว่ามันจบ ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว”

“โปรดไม่ได้หนี เพียงแต่ไม่เห็นประโยชน์ที่จะคุยกัน”

“คุยกันอย่างเพื่อนก็ไม่ได้งั้นรึ?”

โปรดปรานอึ้งไปกับประโยคนั้น รู้สึกว่าหน้าตนเองร้อนผ่าว...นี่หล่อนคิดอะไรอยู่ คิดว่าเขาจะมาขอคืนดีหรือไง...ตำตอบถัดมาจึงอ่อนลง

“ไม่ใช่”

“งั้นก็ไป” ไม่พูดเปล่า เมฆคว้าข้อมืออีกฝ่ายโดยไม่ให้ตั้งตัว โปรดปรานทำหน้าเหลอถามเสียงหลง

“ไปไหน?” คนถามพยายามขัดขืนสุดแรง แต่ละม้ายมืออีกฝ่ายเป็นปลอกเหล็กแข็งแกร่ง ยิ่งดิ้นรนมันก็ยิ่งรัดแน่น เสียงทุ้มตอบคำถามหล่อน

“ไปหาที่คุยเหมาะๆ” เขาหยุดไปนิดก่อนเหลือบมองรอบตัวแล้วเตือนเบาๆ “ยิ่งโปรดขัดขืนคนก็ยิ่งมองยิ่งสงสัยอยากรู้”

“แล้วทำไมต้องจับมือ” หล่อนอุทธรณ์

“เพื่อน กันจับมือกันไม่ได้เหรอ?” กระชับนิ้วรอบข้อมือบางของอีกฝ่ายแน่นเข้าไปอีก โปรดปรานส่ายหน้าด้วยความอึดอัดแต่กลับพูดอะไรไม่ออก และถึงอย่างไรหญิงสาวก็รู้ดีว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เมฆไม่ยอมปล่อยมือแน่ เขาพาเดินลงบันไดเลื่อนจนไปถึงชั้นสองแล้วเดินออกไปยังประตูทางออกสู่ลานจอด รถ นั่นล่ะโปรดปรานจึงขืนตัวไม่ยอมเดินต่อ

“ไปไหน?”

“เอ...โปรดนี่ยังไง ถามอะไรซ้ำซาก”

“เมฆจะพาโปรดไปไหน?” คำถามเดิมดังซ้ำคราวนี้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง คนที่ยังยึดข้อมือจึงตอบ

“ก็ไปหาที่คุยไง...บ้านโปรดหรือบ้านเมฆดี”

โปรด ปรานอึ้ง...ตัวเลือกที่เขาให้มาไม่น่าเลือกเลยสักข้อ ไม่ว่าจะเป็นบ้านหล่อนหรือบ้านเขา เสี่ยงเกินไปที่จะอยู่กับเขาเพียงลำพัง...สองต่อสอง หล่อนไม่ไว้ใจเขาพอกับที่ไม่ไว้ใจตัวเองนั่นล่ะ...จึงพยายามบ่ายเบี่ยง

“ไปที่อื่นไม่ได้เหรอ?”
“ไปบ้าน เมฆแล้วกัน” คำตอบแบบรวบรัดตัดความของเขาทำให้คนฟังเลิกคิ้วค้าง ไม่ทันจะปฏิเสธเขาก็ออกแรงจูงข้อมือต่อไม่สนใจอาการขัดขืนของหล่อนแม้แต่ น้อย สุดท้ายเมฆก็พาหล่อนไปที่รถของเขาจนได้ แต่แล้วเหมือนโชคช่วย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมฆชะงักหยิบมันออกมาจากกระเป๋า ชื่อตรงหน้าจอทำให้เขาปล่อยมือโปรดปรานโดยอัตโนมัติ หญิงสาวรู้ด้วยสัญชาตญาณ...

ผู้หญิงคนนั้นโทรมา...แฟนของเมฆ!

โปรด ปรานถอยห่างออกมาเพราะรู้สึกถึงความเป็นส่วนเกินของตน ถ้อยคำที่เขาสนทนากับปลายสายลอยผ่านมาเข้าหูหากหญิงสาวมิได้สนใจฟัง ตอนนี้สมองของหล่อนครุ่นคิดแต่ว่าจะหนีจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่นี้ได้อย่าง ไร โปรดปรานไม่อยากไปบ้านเขา...และยิ่งไม่อยากให้เขาไปบ้านหล่อน

ระยะห่างระหว่างเขากับหล่อนเคยเป็นอย่างไรมันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นต่อไป

กระนั้น หญิงสาวก็ประหลาดใจนักที่เขาอยากรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาในวันที่เรื่องราวเหล่านั้นน่าจะถูกละทิ้งไว้เพียงในอดีต ...เรื่องระหว่างเรา...เพิ่งจะมามีความสำคัญอะไรกับเขาในตอนนี้จนถึงกับต้อง คุยกับหล่อนให้ได้กระทั่งยื้อยุดข้อมือกันแบบไม่อายใครเช่นนี้ หรือว่า...ความคิดหนึ่งแวบผ่าน และหล่อนก็ได้ยินอีกเสียงสวนกลับทันควัน

‘ไม่มีทาง!’

เขามี ใครอีกคนแล้วมิใช่หรือ...โน่นไง ถ้อยคำในสำเนียงที่รื่นหูยังแว่วมาให้ได้ยิน น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างนั้นน้อยครั้งที่โปรดปรานจะได้รับ เพราะยามที่เขาพูดกับหล่อนมันจะกลายเป็นน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก ...เหมือนคนไร้หัวใจ และก็เพราะเขาไร้หัวใจกับหล่อนก่อนมิใช่หรือ โปรดปรานจึงจำต้องไร้หัวใจกับเขาบ้างเพื่อรักษาหัวใจตนเองให้บอบช้ำน้อยที่ สุด

คิดได้ อย่างเดียวที่เขาอยากจะคุยกับหล่อนนักก็เพราะยังแค้นไม่หายที่ทำให้เขา เสียใจ ไม่สิ...เขาไม่ได้เสียใจที่หล่อนคบกับอัคนีหรอก เขาเสียหน้าต่างหาก...และจากความเสียหน้ามันก็กลายเป็นความเกลียดชัง เกลียดขนาดที่ไม่อยากได้ยินชื่อหล่อนอีกเลย

...แล้วจะรออยู่ทำไม...ฉวยโอกาสหนีไปดีกว่า...

“อิง... เดี๋ยวเมฆโทรกลับนะ พอดีมีสายเข้า” น้ำเสียงที่บอกกับปลายสายรีบร้อนเมื่อชายหนุ่มเห็นจากหางตาว่าคนที่ถอยไปยืน อยู่ห่างๆ ทำท่าจะเดินผละไป เมฆไม่ทันจะฟังคำตอบจากอีกฝั่งก็รีบกดวางสาย ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวคนร่างโปร่ง

คนที่กำลังจะหนีรู้สึกถึงแรงฉุดจากข้อมือ หันขวับกลับมาก็พบสายตาวับวาวจ้องเขม็ง

“จะไปไหน”

โปรดปรานบิดข้อมือตนเองพยายามดิ้นรนให้พ้นจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายแต่ไม่สำเร็จจึงหันมาเจรจา

“เมฆจะ โกรธจะเกลียดโปรดยังไงก็ช่างเถอะ” หล่อนสบสายตานิ่งเหมือนน้ำในบ่อลึกของเมฆแน่วแน่ขณะเอ่ยต่อ “โปรดเข้าใจ...เพราะสิ่งที่โปรดทำมันก็น่าให้เมฆต้องรู้สึกอย่างนั้น แต่โปรดก็อยากให้เมฆรู้ว่าโปรดเองก็เสียใจ...เสียใจที่ทำไม่ดีกับเมฆ” กังวานเสียงของหญิงสาวสั่นนิดๆ

เมฆนิ่ง จ้องลึกเข้าไปในสายตาของคนพูดราวจะค้นหาความจริงอยู่นานหลายนาทีก่อนที่เสียงทุ้มลึกจะเอ่ย

“ไปกันเถอะ”

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หากผู้ใดกระทำการคัดลอกเพื่อนำไปโพสในบล็อกหรือตามเวบอื่นโดยมิได้รับอนุญาต มีโทษปรับตามกฎหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือ หากนำเรื่องไปเสนอต่อสำนักพิมพ์ ถือเป็นการเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาท ถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฎหมายลิขสิทธิ์